Jatkowisko 2020 − Wystawy, warsztaty, koncerty

29 sierpnia 2020, w godz. 13-20.
Wrocław − uliczka Jatki

Program

• 13.00 − Otwarcie imprezy: prof. Kazimierz Pawlak, prezes ZPAP OW
• 13.15-20.00 Pati Dubiel − Zamiast siedzieć w stresie, zaszyj dziurę w dresie, czyli historia jednej pary spodni, Galeria Versus
• 13.15-18.00 − Jolanta Wdowczyk: Geometria Wyobraźni, prapremiera wystawy, Galeria Tkacka Na Jatkach, kurator: prof. zw. Ewa M. Poradowska-Werszler
• 13.15-18.00 − Anna Malicka-Zamorska: Mężczyzna XXI wieku, wystawa, Galeria BB
• 13.15-18.00 − Pokaz warsztatów ręcznych z dziedziny sztuki włókna pod kierunkiem merytorycznym prof. zw. Ewy M. Poradowskiej-Werszler, Galeria Tkacka Na Jatkach. Udział biorą: Svitlana Bezklynska, Magdalena Chmielewska, Wiesława Chorążewska (organizatorka grupy W ręku dzieło), Joanna Janiczek, Wiktoria Karpowicz, Marta Kistela, Anna Wiśniewska, Marzanna Wysocka oraz artyści współpracujący z galerią: Zuzanna Kociołek, Katarzyna Pajorska
• 13.15-18.00 − Robert Wieczorek: Pokaz tkania krajek na tabliczkach
• 13.15-18.00 − Wystawa prac artystów polskich: Galeria Kowalscy
• 13.15-18.00 − Bożena Czok: Prezentacja technik szklarskich, Galeria autorska Szkło×100
• 13.15-17.00 − Michał Kasprowski: Prezentacja technik graficznych − litografia, miedzioryt, cynkografia, Art and Prints Gallery
• 13.15-15.00 − Warsztaty artystyczne dla dzieci i dorosłych
• 15.00-16.00 − Koncert Trio Jazzowe
• 15.00-19.00 − Anna Specylak: Pokaz toczenia na kole garncarskim, Galeria Domus
• 16.00-17.00 − Warsztaty artystyczne: szklane collage, Galeria Sztuki Tętno
• 18.00-18.30 − Aleksandra Gisges-Dalecka i Liliana Borowska: Radość kreacji, pokaz mody kreatorek
• 18.30-20.00 − Warsztaty szklarskie: tworzenie ozdobnych lusterek, Galeria Sztuki Tętno
• Jatkowisko-Rysowisko – Świat małego artysty, zabawy kreatywne z kolorami: warsztaty malarskie dla dzieci, Sklep Plastyczny Na Jatkach
• Prezentacja wydawnictw związanych z Wrocławiem
• 20.00 − Fire performance, pokaz sztucznych ogni, Fantasy Trio

Organizator
Związek Polskich Artystów Plastyków Okręg Wrocławski

oprac.©kkuzborska

Borowska Liliana i Gisges-Dalecka Aleksandra − Radość kreacji

Jatkowisko 2020, Wrocław − uliczka Jatki
29 sierpnia 2020, godz. 18.00-18.30
organizator: Związek Polskich Artystów Plastyków
Okręg Wrocławski

Niezwykłe kreacje − jakie zobaczą Państwo na pokazie podczas Jatkowiska − to suma działań artystek na przełomie kilku lat, różnych inspiracji materią i ludzkim ciałem. Artystki wykorzystują różne materiały często niefunkcjonujące w życiu codziennym jako elementy scenicznego stroju.
Kostiumy wykonywane są ręcznie, co jest pracochłonne, ale efekty są zaskakujące i fantastycznie przyjmowane.

Lilianna Borowska i Aleksandra Gisges-Dalecka − absolwentki Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu − to znany duet twórczy. Łączy je podobny temperament, poczucie humoru, spojrzenie na świat, miłość do podróży i rzeka Odra, Lilianna urodziła się we Wrocławiu, Aleksandra jest rodowitą Szczecinianką. Animatorki kultury, aktywistki społeczne, organizatorki performance, pokazów mody, autorki sztuk teatralnych.
Jeden z poprzednich pokazów mody
Od dziesięciu lat − w zgranym tandemie wspólnych inspiracji, doświadczeń i pomysłów − zmieniają swoje artystyczne marzenia w rzeczywistość.
Dużą rolę przywiązują do współpracy ze środowiskiem, w którym funkcjonują. Aktywizują młodzież, współpracują z innymi artystami, wymieniając się pomysłami i doświadczeniami.

oprac.©kkuzborska

Malicka-Zamorska Anna − Mężczyzna XXI wieku

Wystawa dzieł ceramicznych, Jatkowisko 2
29 sierpnia 2020, Galeria BB, Wrocław, Jatki

Romeo, ceramika, 2018, fot. C. Chwiszczuk

Belle Ami, Punk, Książę

Odys

Anna Malicka-Zamorska – absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu, dyplom w Pracowni Ceramiki prof. J. Kotarbińskiej (1965).

oprac.©kkuzborska

Czok Bożena − Szkło artystyczne

od 29 sierpnia 2020, Jatkowisko II
Szkło×100, Jatki, Wrocław
Prezentacja technik szklarskich w ramach
Galerii autorskiej Bożeny Czok

oprac.©kkuzborska

Terlikowska Elżbieta – O nieznanym imieniu, filmy

10 czerwca – 11 października 2020
Muzeum Teatru im. Henryka Tomaszewskiego
Wrocław, pl. Wolności 7a

Elżbieta Terlikowska oprowadza i opowiada o wystawie 15-17 maja 2020 podczas Wirtualnej Nocy Muzeów, Wrocław. Prezentuje ręcznie wyszywane ornaty, które przemienia w bogato zdobione prace, wysadzane kamieniami, zdobione kunsztownymi materiałami. Bogactwo tych dzieł ma przywodzić skojarzenie ze sztuką iberyjską. Ręcznie szyte ornaty są manifestacją rękodzielniczych umiejętności artystki, ukoronowaniem twórczej drogi autorki kostiumów i scenografii. Oczarowują widza kunsztem wykonania, ale wprowadzają również w stan melancholijny. Artystka wykorzystuje fragmenty dawnych szlachetnych materiałów, dając im nowe życie, ale to nie adamaszek, brokat, atłas, złote hafty czy kamienie szlachetne przykuwają naszą uwagę...

Elżbieta Terlikowska prezentuje swoją fascynację obrzędowością kościelną, estetyką barokowych świątyń hiszpańskich i portugalskich oraz odniesienia do sztuki japońskiej.
Terlikowska znana jest głównie jako kostiumograf i scenograf. Ma na swoim koncie prace nad 130 spektaklami teatralnym w całej Polsce. Za swoją prace otrzymała wiele nagród i wyróżnień. Terlikowska studiowała na Wydziale Projektowania Form Przemysłowych w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu.

oprac.©kkuzborska

Staszczak Michał – Historie niebyłe

Galeria Neon – ASP we Wrocławiu

Michał Staszczak – Absolwent Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu na Wydziale Malarstwa i Rzeźby (2005), pracownik naukowy uczelni.

W moich pracach rzeźbiarskich – uciekając od codzienności – wykorzystuję jej elementy i łączę w nowe światy – imaginaria. Kolekcjonuję próbki rzeczywistości i kompiluję ją na nowo w surrealistyczne asamblaże. Materiał, w którym pracuję, i moje podejście do estetycznego aspektu rzeźby czynią mnie bardziej tradycjonalistą. Jednak tematyka, którą podejmuję, nie jest raczej tradycyjnie kojarzona z rzeźbą z metalu. [...]

Odlewy moich prac są unikatowe – pojedyncze. W swojej pracy używam tzw. form traconych, które są jednorazowe. Ta metoda ‘nieodwracalności’ oznacza dla mnie, że zanim zdecyduję się na odlanie pracy muszę mieć poczucie, że praca jest skończona i jestem z niej w pełni zadowolony – fragment wypowiedzi artysty.

Członek ZPAP, członek Zarządu ZPAP w latach 2015-2019. Kurator, współorganizator i współzałożyciel Festiwalu Wysokich Temperatur na ASP Wrocław. Autor statuetek Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius i Statuetki Prezydenta Miasta Wrocławia.

oprac.©kkuzborska

Rogala Maria – Malarstwo z naturą w tle

90 dzieł na 90-lecie
20 sierpnia – 27 września 2020
Galeria Sztuki Ring, Legnica, Rynek 12-14

Autoportret 1953, 81×61 cm

Miasteczko dolnośląskie 1996, 60×70 cm

Ogród II 2020, 40×40 cm

Malwy 2010, 70×50 cm

Artystka od wielu lat związana jest ze środowiskiem twórczym regionu Zagłębia Miedziowego. We wrześniu obchodzi 90-lecie urodzin i ten jubileusz uświetniła wystawą Galeria Sztuki Ring.

Obejrzymy 90 prac. Są to realistyczne obrazy, najczęściej pejzaże, martwa natura, kwiaty. Wśród nich są prace dotychczas nieprezentowane. Najstarszą jest autoportret Marii Rogali z 1953 roku, wykonany jako praca zaliczeniowa z zajęć malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, wizerunki córek, seria rysunków piórkiem, jak również gobeliny.

Artystka tworzy do dziś.

oprac.©kkuzborska

Nolan Christopher − Tenet

Reżyseria i scenariusz: Christopher Nolan

premiera: 26 sierpnia 2020

akcja, dramat, sci-fi, thriller, 150'

Tenet był kręcony w siedmiu hrabstwach.

John David Washington wciela się w rolę głównego bohatera. Uzbrojony tylko w jedno słowo: Tenet − przenika w mroczny świat międzynarodowych szpiegów, próbując ocalić świat. Nieodzowne jednak okazuje się skorzystanie ze zjawiska, wykraczającego poza czas realny, z inwersji.

Po drugiej stronie kamery w ekipie Nolana znaleźli się operator Hoyte van Hoytema, scenograf Nathan Crowley, montażystka Jennifer Lame, projektant kostiumów Jeffrey Kurland, specjalista od efektów wizualnych Andrew Jackson oraz nadzorujący efekty specjalne Scott Fisher. Muzykę skomponował Ludwig Göransson. 

Występują: John David Washington, Robert Pattinson, Elisabeth Debicki, Aaron Taylor-Johnson, Kenneth Branagh, Michael Caine

Źródło: youtu.be

oprac.©kkuzborska

Olejarz Piotr − 6 Московский Конкурс Плаката

Sala Wystawowa, wrzesień 2020 
Moskiewski Związek Artystów 
Exhibition hall of Moscow Union of artists
Moskwa, ul. Kuznetsky Most 20, Rosja

Na konkurs zostały zakwalifikowane plakaty Piotra Olejarza – członka ZPAP, pracownika ASP.

Piotr Olejarz (ur. 1985, Częstochowa) zajmuje się grafiką użytkową, a najbliższą mu dziedziną projektowania graficznego jest plakat. W swoich pracach stara się badać możliwości, jakie daje przekazywanie idei, komunikatu przy pomocy języka graficznego. Obecnie jest asystentem w Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Pracuje również w Operze Wrocławskiej jako specjalista ds. opracowań graficznych.

Swoje prace prezentował na wielu wystawach w kraju i za granicą, m.in. w Katowicach, Poznaniu oraz w Finlandii, Boliwii, Meksyku czy Rosji.

Organizator: plakat-msh.ru

oprac.©kkuzborska

Rogala Maria – 90 dzieł na 90-lecie

Od 20 sierpnia 2020

Galeria Ring, Legnica, Rynek 12
O jubileuszowej wystawie

Maria Rogala (1930 Lwów) – absolwentka Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie Wydział Włókienniczy, dyplom w Pracowni Malarstwa i Gobelinu u prof. S. Gałkowskiego (1956). Brała udział w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych oraz indywidualnych. Laureatka wielu nagród.

Artystka uprawia malarstwo olejne, akrylowe i akwarele. Inspiracje czerpie ze sztuki okresu Młodej Polski, a także z malarstwa koloryzmu. Maluje najczęściej pejzaże, martwą naturę, kwiaty. Obrazy zachwycają interesującą kompozycją, ciekawymi tematami i kolorystyką.

Maria Rogala obchodzi we wrześniu jubileusz 90-lecia urodzin. Jest wieloletnią członkinią Związku Polskich Artystów Plastyków Okręg Wrocławski.

Prace prezentowane na poprzednich wystawach Artystki

oprac.©kkuzborska

Nowosielski Jerzy (1923-2011) − Portret z oknem

Obraz artysty pochodzi ze zbiorów
Kolekcji Sztuki XX i XXI wieku
Muzeum Sztuki w Łodzi

Portret z oknem 1957, malarstwo olejne, 120×79 cm

Artysta łączy w swoim malarstwie codzienną tematykę z poetyką malarstwa ikonowego, co tak wyodrębnia jego styl. Wykonywał również polichromie, witraże i mozaiki w świątyniach rzymsko- i grecko-katolickich oraz prawosławnych. W latach 1992-1997 została zrealizowana według jego projektu i z jego polichromiami cerkiew grecko-katolicka w Białym Borze. W 1996 wraz z żoną był inicjatorem powstania Fundacji Nowosielskich, przyznającej nagrody wyróżniającym się artystom.

Ewa Gałązka (Cytata za: Abecadło, red. Jarosław Lubiak
Łódź: Muzeum Sztuki w Łodzi. 2010. s. nlb. [283)]

Źrodło: zasoby.msl.org.pl

oprac.©kkuzborska

Kolekcja osobista Anny i Pawła Banasiów

18 lipca – 30 października 2020
Muzeum Etnograficzne
Wrocław, Traugutta 111-113

Fot. Wojciech Rogowicz

Na wystawie zaprezentowano prywatną kolekcję sztuki ludowej i nieprofesjonalnej, gromadzoną na przełomie lat 80. i 90. XX w. przez wrocławskiego historyka sztuki prof. dr. hab. Pawła Banasia oraz jego żonę Annę.

W zbiorach kolekcjonerów znalazły się prace takich twórców, jak m.in. Antoni Kamiński, Stanisław Korpa, Jan Janiak, Tadeusz Kacalak, Jadwiga Matusiak, Czesław Olma, Bolesław Parasion, Władysław Sałdyka, Wacław Suska, Roman Śledź i Józef Zganiacz.

Rzeźby ludowych artystów stały się podstawą do opowieści o osobistych wyborach i motywacjach autorów kolekcji oraz relacjach, jakie nawiązywali z twórcami z całej Polski. Narracja ekspozycji poprowadzona jest wokół kilku bohaterów – zarówno samych artystów i kolekcjonerów, ale również kolekcji jako autonomicznego dzieła, którego tożsamość tworzy się w wyniku zwielokrotnionego spotkania, porozumienia i towarzyszących im emocji.

Źródło: mnwr.pl

oprac.©kkuzborska

Tuchorska Justyna − Kostium Innego

Od 13 lipca 2020
Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta
CSU, Wrocław, Generała Romualda Traugutta 19/21

Projekt przygotowany został w Pracowni Projektowania Ubioru Kreacyjnego pod kierunkiem promotor prof. dr hab. Urszuli Smazy-Gralak oraz promotor pomocniczej, historyka ubioru, dr Małgorzaty Możdzyńskiej-Nawotki. Temat łączy w sobie twórcze podejście do idei upcyklingu tekstyliów − kolekcja wykonana została w całości z używanych materiałów − z badaniem pojęcia inności w kulturze zachodniej. Recenzentem części teoretycznej był mgr Krzysztof Kopka − Justyna Tuchorska.

foto i oprac.©kkuzborska

Szkło artystyczne – Muzeum Karkonoskie

Początki kolekcji szkła artystycznego Muzeum Karkonoskiego w Jeleniej Górze wiążą się z powstaniem w 1880 roku Riesengebirgsverein (RGV) – Towarzystwa Karkonoskiego w Jeleniej Górze. Jego celem było, m.in. gromadzenie, dokumentowanie i ochrona przedmiotów historycznych i artystycznych, związanych z regionem Karkonoszy.

il. 35. Wazon z pokrywą, Śląsk, Szklarska Poręba, Huta Josephine
il. 36.Wazon, Śląsk, Szklarska Poręba, Huta Josephine i Piechowice, ok. 1890

W swych poszukiwaniach twórcy sięgali często do bardziej odległych czasów, czego przykładem mogą być niezwykłe szkła wzorowane na naczyniach starożytnych. Są to tzw. Cypern Glas, imitujące poprzez barwienie oraz iryzację lustrową wyroby z brązu (brąz Cypern) czy złota (złoty Cypern). Archaiczne formy wazonów z uchwytami, formowane ręcznie, a przez to niepowtarzalne czy urn z pokrywami, wzorowane były na odkrytych przez archeologów naczyniach rzymskich, eksponowanych, między innymi, w Kunstgewerbemuseum we Wrocławiu, czy British Museum w Londynie. Doskonałym przykładem obiektu ze szkła typu brąz Cypern na wystawie jest wazon z uchwytami, stylizowany na starorzymski, gdzie szkło o ciemnej, kobaltowo-niebieskiej barwie zostało pokryte delikatną iryzacją o zabarwieniu starego złota (il. 33).

il. 33. Wazon, Śląsk, Szklarska Poręba, Huta Josephine, 1880-1900, Brąz Cypern
il. 34. Wazon z pokrywą, Śląsk, Szklarska Poręba, Huta Josephine, ok. 1860-1865

Inspiracji poszukiwano nie tylko w historycznych stylach, ale także w odległych kulturach. Zamiłowanie do Orientu objawiało się, zarówno w formach naczyń, jak i w ich zdobieniach. Jednym z najpiękniejszych przykładów inspiracji sztuką Japonii jest wazon z pokrywą, na którego różowej powierzchni Franz Adolph namalował emaliami i złotem ptaki, siedzące na kwitnących gałęziach (il. 34). Podobny w charakterze jest wazon z czarnego szkła z dekoracją autorstwa Arthura Gerlacha. Dużą grupę szkieł „orientalnych” stanowią tzw. szkła typu Jodhpur, produkowane w Josephine oraz w Firmie Fritza Heckerta. Są to szkła, które swoją formą i bogatym, kolorowym zdobieniem nawiązują do miedzianych i mosiężnych naczyń indyjskich (Jodhpur – dzielnica Indii). Po prezentacji na Wystawie Światowej w Londynie w 1862 roku stały się niezwykle popularne, a ich produkcja trwała aż do lat dwudziestych XX wieku i wiąże się także z okresem secesyjnym w szkle. Szkła typu Jodhpur przyciągają wzrok nie tylko różnorodnymi formami, ale przede wszystkim barwnością i bogactwem ornamentu roślinnego, rytowanego, złoconego oraz malowanego transparentnie. Jednym z najcenniejszych „jodhpurów” w kolekcji Muzeum Karkonoskiego jest luksusowy wazon z pokrywą, z wyobrażeniem ptaka wśród niezwykłej roślinności (il. 35). Kolejnym przykładem odniesienia do innych kultur były wazony nawiązujące swą formą do lamp meczetowych, wytwarzane w obu zakładach – w Szklarskiej Porębie oraz w Piechowicach.

il. 37. Wazon, Francja, Nancy, Emile Gallé, ok. 1900
il. 38. Wazonik, Francja, Paryż, Gabriel Argy-Rousseau, ok. 1920-1925

Secesja – epoka stylistyczna przełomu XIX i XX wieku, zapoczątkowana przez angielski ruch Arts & Crafts, wywarła ogromny wpływ na stylistykę szkła artystycznego. Szklane wazony, często znacznych rozmiarów, stały się integralną częścią wyposażenia całościowo zaprojektowanych wnętrz mieszczańskich. Niezwykły wpływ na estetykę secesyjnych szkieł wywarły inspiracje japońskie, zwłaszcza w kwestii sposobu odczuwania i wyrażania zmian zachodzących w przyrodzie oraz dostrzegania w niej tego, co najpiękniejsze i najbardziej naturalne. Inne elementy wschodnie, to także asymetria, płynna, swobodna linia, dwuwymiarowość przedstawianych rzeczy, płaska plama barwna oraz amor vacui (umiłowanie pustki).

Źrodło przewodnik-po-szkle.pdf

oprac.©kkuzborska

Koneser – reż. G. Tornatore, muzyka: E. Morricone

14 sierpnia 2020, Kino Nowe Horyzonty 
specjalny pokaz Konesera w hołdzie
genialnemu kompozytorowi w ramach
Cinema Italia Oggi
Wrocław, Kazimierza Wielkiego 19a/21

Obsada: Geoffrey Rush, Jim Sturgess, Donald Sutherland

Zmarły 6 lipca maestro Ennio Morricone był prawdziwą legendą muzyki filmowej. Wśród reżyserów, z którymi współpracował najchętniej – obok Sergia Leone czy Piera Paola Pasoliniego – znajdował się Giuseppe Tornatore. Obaj twórcy spotkali się na planie takich filmów jak Cinema paradiso, Malena czy Koneser. Właśnie za muzykę do tego ostatniego, Morricone otrzymał – jedyną w swojej karierze – Europejską Nagrodę Filmową.

Koneser ze zdobywcą Oscara Geoffrey’em Rushem w roli głównej oraz muzyką skomponowaną przez Ennio Morricone zdobył sześć statuetek David di Donatello, prestiżowych nagród przyznawanych przez Włoską Akademię Filmową.

Fascynująca opowieść o ekscentrycznym geniuszu, znanym i cenionym na całym świecie ekspercie sztuki. Virgil wiedzie samotną egzystencję pośród otaczających go obrazów, rzeźb i luksusowych wnętrz. Jego ustabilizowane życie burzy pojawienie się młodej i pięknej kobiety.

Źródło: kinonh.pl

oprac.©kkuzborska

Gauguin Eugène Henri Paul (1848-1903) – Malarstwo

Eugène Henri Paul Gauguin – malarz francuski

Nave Nave Mahana, 1896, tytuł w języku Maorysów oznacza Pyszny Dzień

Grupa tajemniczych młodych dziewcząt wydaje się być zajęta zbieraniem owoców z gałęzi drzew. Ich stopy są mocno osadzone na czerwonej glebie, a niebo za nimi jest żółte. Ich bezruch i monumentalna postawa, ich stylizowane formy, rytm żywiołów we fryzie i gama kolorystyczna przywodzą na myśl antyczne lub „prymitywne” przedstawienia.

W swojej twórczości Gauguin przywołał egzotyczną i ponadczasową wizję wewnętrzną opartą na tym, co widział wokół siebie: między poetyckim idealizmem a melancholijną ciężkością – radość i smutek. Nieruchome, odległe, milczące, ze spuszczonymi oczami, z poważnymi twarzami, czy te postaci mogą stanowić odkrywczy obraz izolacji chorego wówczas artysty?

Był to pierwszy obraz Gauguina zakupiony przez francuskie muzeum – wówczas dość śmiała inicjatywa, ponieważ na początku XX wieku styl Gauguina nie zawsze był dobrze przyjmowany przez publiczność, a nawet przez koneserów. Dziś dzieło to jest jednym z arcydzieł w kolekcji malarstwa muzeum.

Jego babcią była bardzo znana we Francji socjalistka i pisarka Flora Tristan. Ojciec, Clovis Gauguin, był dziennikarzem w radykalnym piśmie "Le National". Po zamachu stanu Ludwika Napoleona Bonapartego rodzina Gauguina w obawie przed prześladowaniami wyemigrowała do Peru, skąd pochodziła rodzina matki malarza. Pod koniec podróży ojciec Paula Gauguina nagle zmarł. Byt rodzinie zapewnili bogaci krewni w Peru. Po 6 latach Gauguinowie wrócili do Paryża, jednak Paul nie znał dobrze francuskiego, miał trudności w szkole i marzył o podróżach. Zrealizował swoje marzenie niewiele lat później.
Jako siedemnastolatek zatrudnił się w marynarce handlowej. [...] poznał Pissarra, który udzielił mu cennych wskazówek. Poznał wiele sław malarskich epoki, ale akceptował tylko niektórych: Puvisa de Chavannes i Cézanne'a. Uczestniczył w plenerach w Pontoise.

Arearea, 1892

Na pierwszym planie znajduje się kilka motywów, które bez wątpienia zaobserwował, powracające w malarstwie tego okresu. Na środku obrazu siedzą dwie kobiety, drzewo przecinające płótno i czerwony pies. Niebo zniknęło. Strukturę kompozycji tworzy ciąg kolorowych płaszczyzn – zieleni, żółci, czerwieni. W wyimaginowanej scenie w tle kilka kobiet oddaje cześć posągowi. Gauguin powiększył mały posąg Maorysów do rozmiarów wielkiego Buddy i wynalazł święty rytuał. Wszystkie te elementy tworzą zaczarowany świat, pełen harmonii i melancholii, w którym człowiek żyje pod opieką bogów, w bujnym środowisku naturalnym, w archaicznej, wyidealizowanej Polinezji.

Arearea to jedna z kolekcji malarstwa Tahiti wystawionego w Paryżu w listopadzie 1893 roku. Gauguin chciał uzasadnić swoją egzotyczną podróż. Wystawa nie spotkała się jednak z entuzjastycznym przyjęciem, na jakie liczył artysta. Tytuły w języku tahitańskim irytowały wielu jego przyjaciół, a rudy pies wywołał wiele sarkazmu. Niemniej jednak Gauguin uważał Areareę za jeden ze swoich najlepszych obrazów, a w 1895 roku odkupił go dla siebie, zanim opuścił Europę na stałe.

Washerwomen, 1888

[...] ważną cechą malarstwa Gauguina jest odwaga zrywania z rutyną malarską, jaką stała się już stylistyka impresjonistyczna. W nowym malarstwie znika przymus stosowania prawideł perspektywy, światłocienia, określonego źródła światła w obrazie. Przedmiot staje się znakiem, a nie odwzorowaniem rzeczywistości. Wyraża ideę, z założenia jest dekoracyjny. Po raz kolejny sztuka nawiązuje do tradycji japońskich i sztuki prymitywistów. Twórczość tego okresu zapowiada i inicjuje nabizm oraz symbolizm. Najbardziej chyba reprezentatywnym dziełem Gauguina z czasów Pont-Aven jest Żółty Chrystus z 1888. [...]

W 1888 przez okres dziewięciu tygodni Gauguin mieszkał wraz z Vincentem van Goghiem w Arles w Prowansji. Pracowali tam intensywnie w plenerze, spotykając się wieczorami, by porównywać swoje prace i dyskutować. Ich odmienne charaktery powodowały częste kłótnie, 23 grudnia, po kolejnej z nich, van Gogh zagroził przyjacielowi brzytwą, a następnie obciął sobie kawałek ucha. Po tej kłótni Gauguin powrócił do Paryża. [...]

Źródło: pl.wikipedia/Paul_Gauguin

oprac.©kkuzborska

Międzynarodowe Targi Sztuki Canwas

Międzynarodowe Targi Sztuki Canwas

The Line Gallery, Londyn

3 września 2020 – 15 stycznia 2021

CANVAS zapewnia artystom i wystawcom wyjątkową okazję do zaprezentowania swoich prac międzynarodowej publiczności złożonej z profesjonalistów, takich jak kuratorzy, galerzyści, kolekcjonerzy, redaktorzy i wydawcy, którzy chcą pozyskiwać, publikować i zachęcać najlepsze talenty sztuki współczesnej.

Źródło: itsliquid.com

Kamiński Gabriel Leonard – Bladym świtem

          Sławomirowi Mrożkowi

Dzisiaj bladym świtem zmarł

Sławomir Mrożek.

Mówiono, że odszedł,

jak mój ojczym od mojej matki,

jak moja matka z naszego domu,

jak moja żona we śnie,

jak wszyscy, którzy muszą odejść,

z ważnych powodów lub bez,

aby udać się za granicę,

za lepszą pracą lub lepszą śmiercią,

na koszt podatnika albo

samego Stwórcy.

Nad ranem piętnastego sierpnia

w wieku osiemdziesięciu trzech lat

zmarł w Nicei Sławomir M.

dramaturg, pisarz, rysownik;

nie wiemy, czy odszedł we śnie,

czy przywitał dzień, czy niebo było spokojne,

a morze wzburzone,

nie pisano nic o temperaturze wody

i czy Nicea wiedziała, że dożywa w niej

swoich ostatnich dni

najsłynniejszy europejski

dramatopisarz; niepokorny ironista

piętnujący absurdy,

który dawno już przeciął

swoje związki z krajem

bólu i trwogi, budującym

pomniki umarłym za ich za życia,

przenoszący niepokornych

z krypty do krypty.

2013

-----------------------
Artysta urodził się 29 czerwca 1930 roku w Borzęcinie, zmarł 15 sierpnia 2013 roku w Nicei.