Kino arthouse | kino autorskie

Sofia Coppola, Na pokuszenie

Kino arthouse to przestrzeń, w której każdy kadr ma znaczenie, a emocje mówią więcej niż słowa. To właśnie tu powstają filmy, które wymykają się prostym definicjom – poruszają, prowokują i zostają w pamięci na długo po seansie. Niektóre z nich zdobywają uznanie krytyków i festiwalowe nagrody, inne pozostają ukrytymi perełkami, odkrywanymi przez widzów dopiero po latach. W naszym zestawieniu znajdziesz dziewięć tytułów, które najlepiej oddają ducha kina artystycznego.

Jest kinem autorskim, to przeciwieństwo hollywoodzkiej masowej rozrywki. To nurt, w którym liczy się indywidualna wizja reżysera, a nie komercyjny sukces. Twórcy arthouse’u często łamią schematy narracyjne, bawią się formą i językiem obrazu, eksperymentują z dźwiękiem, rytmem czy montażem. Zamiast efektownych pościgów i przewidywalnych dialogów, widz otrzymuje przestrzeń do interpretacji – film nie podaje wszystkiego na tacy, lecz zachęca do zadawania pytań. Dla jednych to kino trudne i wymagające, dla innych – najbardziej szczere, autentyczne i emocjonalne. To w tym gatunku powstają dzieła, które nie boją się poruszać tematów tabu, konfrontować widza z jego własnymi lękami i stawiać pytania o sens istnienia.

Filmy arthouse’owe często balansują między realizmem a poetyką snu. Nie brakuje w nich symboliki, metafor i otwartych zakończeń. To kino, które bardziej się czuje, niż rozumie – nie opowiada wprost, lecz sugeruje i zaprasza do refleksji. Właśnie dlatego pozostaje tak fascynujące – wymaga uważności, ale odwdzięcza się emocjami, które zostają na długo po seansie. Ingmar Bergman, Andriej Tarkowski, Wong Kar-wai czy Lars von Trier to tylko kilka przykładów twórców, którzy pokazali, że film może być sztuką w najczystszej postaci.

Arthouse proponuje coś zupełnie innego niż główny, hollywoodzki nurt: spokój, skupienie, prawdę, refleksję, otwartość. Oglądając tego typu filmy, uczymy się innego rytmu odbioru: zamiast natychmiastowej satysfakcji, dostajemy powolne zanurzenie w świecie bohaterów. Kamera często obserwuje zwykłe gesty i codzienne sytuacje, które w swojej prostocie nabierają niezwykłej mocy. Arthouse pokazuje, że kino może być formą medytacji – podróżą w głąb emocji i doświadczeń, które w komercyjnych produkcjach giną pod natłokiem efektów specjalnych. Dla wielu widzów to sposób, by odetchnąć od zgiełku i na chwilę zatrzymać się w świecie, który wymaga uważności.

Arthouse’owe filmy nie tylko bawią, ale też rozwijają wrażliwość. Skłaniają do refleksji, uczą empatii i pozwalają spojrzeć na rzeczywistość z innej perspektywy. To kino nie boi się trudnych tematów – od samotności i wykluczenia po miłość, śmierć czy sens sztuki. Każdy seans staje się dialogiem między twórcą a widzem, a jego znaczenie często dojrzewa dopiero po czasie. Dlatego wielu miłośników arthouse’u mówi, że to kino, które nie kończy się wraz z napisami. Przeciwnie – dopiero wtedy zaczyna się prawdziwa rozmowa.

Kino arthouse to przestrzeń dla twórców, którzy stawiają na emocje i symbolikę, nie na efekty specjalne. Filmy artystyczne uczą wrażliwości i refleksji, oferując głębsze doświadczenia niż kino komercyjne. Najlepsi reżyserzy arthouse’u, jak Bong Joon Ho, Paul Thomas Anderson czy Luca Guadagnino, tworzą filmy, które zostają w pamięci na lata. To emocjonalna podróż, która pozwala lepiej zrozumieć siebie i świat wokół.

TOP 9 tytułów

1. Parasite (2019), reżyser: Bong Joon Ho

2. Kochankowie z Księżyca (2012), reżyser: Wes Anderson

3. Na rauszu (2020), reżyser: Thomas Vinterberg

4. Nić widmo (2017), reżyser: Paul Thomas Anderson

5. Zwierzęta nocy (2016), reżyser: Tom Ford

6. Na pokuszenie (2017), reżyser: Sofia Coppola

7. Babygirl (2024), reżyser: Halina Reijn

8. Challengers (2024), reżyser: Luca Guadagnino

9. Do ostatniej kości (2022), reżyser: Luca Guadagnino

Filmy można oglądać online

pilot.wp.pl/arthouse

od 9.99 zł na 48h

oprac.©kuzborska

Lem Stanisław – Solaris, film

Reżyseria: Waldemar Raźniak 

Narrator, Kris Kelvin – Robert Więckiewicz 

Stanisław Lem, Solaris, superprodukcja, czas: 1.21.14
źródło: youtube.com/@audioteka

Stanisław Lem w Solaris podejmuje jeden
z najpopularniejszych tematów literatury fantastycznej
– temat​ ​​​kontaktu​ ​z​​ ​obcą cywilizacją, odmienną formą życia,
a może po prostu z nieznanym. Tego Lem jednoznacznie
już nie dopowiada. Być może dlatego Solaris po kilkudziesięciu
 latach od pierwszego wydania wciąż fascynuje. 

W rolach głównych: Harey – Magdalena Cielecka 

Snaut – Adam Woronowicz 

Sartorius – Jerzy Święch 

Gibarian – Leszek Filipowicz 

Berton – Przemysław Wyszyński 

Muzyka – Karol Nepelski 

Skrzypce – Barbara Mglej 

Puzon basowy – Jan Szymański 

Flet basowy i kontrabasowy – Renata Guzik 

Wiolonczela – Jarosław Płonka 

Miks i opracowanie muzyczne – Kamil Sajewicz 

Realizacja atmosfer i efektów dźwiękowych – Tomasz Bogacki 

Realizacja nagrań i montaż dialogów – Grzegorz Gutkowski

Lem Stanisław (1921-2006) – Film biograficzny

Stanisław Lem – chłopiec ze Lwowa,
który stał się prorokiem przyszłości.

Film dokumentalny o pisarzu

realizacja: S. Wiśniewiecki

Pełna biografia największego polskiego pisarza dwudziestego wieku! Drodzy widzowie, zapraszam państwa w niezwykłą podróż przez życie i twórczość człowieka, który z mroku dwudziestego wieku wydobył światło najbardziej przenikliwej myśli, jaka wyszła spod polskiego pióra w czasach powojennych. Stanisław Herman Lem – pisarz, filozof, futurolog, człowiek, którego książki przetłumaczono na ponad pięćdziesiąt języków w nakładzie przekraczającym sto milionów egzemplarzy.

W filmie dokumentalnym odkryjemy razem historię, której nie opowiadają szkolne podręczniki. Historię lwowskiego chłopca z inteligenckiej rodziny, który w czerwcu tysiąc dziewięćset trzydziestego dziewiątego roku zdał maturę z marzeniami o studiach, a kilka miesięcy później zobaczył upadek swojego świata. Historię dwudziestoletniego studenta medycyny, który w czasie niemieckiej okupacji stał pod murem płonącego więzienia we Lwowie, czekając na strzał, który nigdy nie padł. Historię pisarza, który z własnej traumy Holokaustu uczynił najgłębszą refleksję o naturze zła w nowoczesnym świecie.

Poznamy Lema jako autora Solaris – powieści, która zrewolucjonizowała światową fantastykę naukową i stała się klasyką literatury. Zrozumiemy jego słynny konflikt z Andriejem Tarkowskim o filmową adaptację tego dzieła. Zanurzymy się w świat Cyberiady, Bajek robotów i Dzienników gwiazdowych – arcydzieł absurdu i czarnego humoru, w których ukrył swoje najbardziej osobiste doświadczenia.

Odkryjemy, jak w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym czwartym roku, w czasie komunistycznej Polski, przewidział rzeczywistość wirtualną, sztuczną inteligencję i inżynierię genetyczną w swoim monumentalnym dziele Summa technologiae. Opowiem również o jego latach emigracji w Wiedniu podczas stanu wojennego, o powstaniu Prowokacji – tekstu, w którym Lem dokonał najbardziej wstrząsającej analizy Holokaustu i natury nowoczesnego zła. Zakończymy opowieść powrotem do Krakowa, ostatnimi latami w domu w Klinach i odejściem pisarza dwudziestego siódmego marca dwa tysiące szóstego roku.

To opowieść o człowieku, który nie dał czytelnikowi pocieszenia, ale dał coś trudniejszego i cenniejszego – prawdę. Prawdę o granicach ludzkiego poznania, o źródłach zła, o potędze kiczu moralnego, o tym, dlaczego technologia nie zbawi człowieka, skoro człowiek się nie zmienia. W epoce, która coraz bardziej przypomina tę, od której Lem uciekał, jego myśl staje się coraz bardziej potrzebna. Film powstał na podstawie starannie zebranych źródeł biograficznych, świadectw współpracowników pisarza, analiz literaturoznawczych i badań nad jego dorobkiem. Zapraszam do uważnego wysłuchania tej historii – historii jednego z największych polskich twórców wszechczasów.

Autor tekstu i kanału
Stanisław Wiśniewiecki

Więcej o pisarzu
solaris.lem   lem/ksiazki

oprac.©kk

Quentin Tarantino – filmy

Quentin Tarantino (...) zachwyca błyskotliwym poczuciem humoru i prowokuje wyrazistymi sądami na każdy temat. Przede wszystkim jednak zaraża czystą miłością do kina, które poprawia błędy rzeczywistości, a nawet zmienia bieg historii.

Quentin (1963) miłość do kina odziedziczył po matce. Od 1965 roku mama (już 18-latka) często zabierała go do kina. W wieku 22 lat zatrudnił się w wypożyczalni kaset wideo. Dzięki temu, jak sam twierdzi, mógł oglądać wszystkie filmy, na jakie miał ochotę.

Pracował na jednej zmianie z innym maniakiem kina Rogerem Avarym (późniejszym współscenarzystą Pulp Fiction) spędzali całe godziny dyskutując o filmach i wymyślając własne fabuły. Pierwszy film, który przyniósł Quentinowi rozgłos, to Wściekłe psy (1992), w którym był scenarzystą, reżyserem i aktorem. Dzięki popularności, do filmu Pulp Fiction (1994) pozyskał swoich wymarzonych aktorów – Bruce'a Willisa i Johna Travoltę.

Rok 1994 okazał się prawdziwym przełomem w karierze reżysera. Pulp Fiction uhonorowano Złotą Palmą na festiwalu w Cannes. Tarantino dostał Złoty Glob za scenariusz i siedem nominacji do Oscara – walkę o miano najlepszego filmu przegrał z filmem Forrest Gump, ale ostatecznie otrzymał wraz z Avarym statuetkę za najlepszy scenariusz oryginalny.

Bękarty wojny to jedno z najwyżej ocenianych dzieł Quentina Tarantino. Łączy czarny humor, inscenizacyjny rozmach i wiarę w siłę kinowego spektaklu. Skłania do refleksji nad najnowszą historią i sposobami przedstawiania jej w sztuce.
Akcja filmu rozpoczyna się w okupowanej Francji podczas egzekucji rodziny Shosanny Dreyfus (Mélanie Laurent), której dziewczyna jest świadkiem. Stracenia dokonuje nazistowski pułkownik Hans Landa (Christoph Waltz). Shosannie udaje się uciec i wyjechać do Paryża, gdzie jako właścicielka kina, przyjmuje nową tożsamość. W innym miejscu, w Europie, porucznik Aldo Raine (Brad Pitt) organizuje grupę żydowskich żołnierzy, którzy mają dokonywać aktów zemsty...

Film przedstawia alternatywną historię II wojny światowej,
w której oddział amerykańskich żołnierzy żydowskiego pochodzenia przeprowadza krwawą zemstę na nazistach w okupowanej Francji. Jest luźną fantazją historyczną, skupiającą się na temacie sprawiedliwości i zemsty.

Obecnie Tarantino jest prawdopodobnie jednym z najchętniej oglądanych i najczęściej dyskutowanych reżyserów. Przez wielu krytyków przedstawiany jest jako twórca postmodernistyczny. 

Źródło: filmweb

Obejrzyj wybrane filmy

oprac.©kuzborska

Profesor Krzysztof Zanussi – Jak osiągnąć sukces

Piękny wywiad! Pan Krzysztof Zanussi łączy swe doświadczenie

 filmowego twórcy z fizyką kwantową oraz filozofią doskonale!

A jaki przy tym mówca!

@jacpan

Profesor Zanussi Krzysztof | O pasjach i poszukiwaniu swojej drogi

Sarzyńska J. Janina – Multiplikacja. Czas wykonał ruch, film

 

Multiplikacja. Czas wykonał ruch, 2008

Obiekty: drewno 4,5×4,5×4,5cm, 1999

cykl 6 fotografii, druk cyfrowy, 100×50 cm

Copyright © Janina Jadwiga Sarzyńska

Więcej o artystce
sarzynska.artwroc.com

Panahi Jafar — Niedźwiedzie nie istnieją

Niedźwiedzie nie istnieją
czyli bareizmy wiecznie żywe

Od 1 grudnia 2023 Nowe Horyzonty

w ponad 40 polskich kinach 

Zdobywca Nagrody Specjalnej Jury
na festiwalu w Wenecji 

Jafar Panahi, brawurowo i ze swadą, poruszając się po dobrze sobie znanym pograniczu fikcji i dokumentu, opowiada o reżyserze (w tej roli Panahi), który zaszywa się na prowincji, by stąd nadzorować projekt do którego zdjęcia powstają w pobliskiej Turcji. Wierzy, że z dala od Teheranu zdoła schronić się przed czujnym okiem władzy, ale to życzeniowe myślenie nie wytrzymuje jednak konfrontacji z rzeczywistością. 

Atmosfera wokół jego zaangażowanego politycznie melodramatu staje się coraz bardziej napięta, na domiar złego niepokój udziela się także mieszkańcom goszczącej reżysera wioski. Na zakurzonych uliczkach groza spotyka absurd, a najlepszą bronią przed tytułowymi niedźwiedziami – których nikt nie widział, lecz wszyscy się ich boją – okazuje się czarny humor. 

Jafar Panahi, do niedawna więzień reżimu, podejmuje trudne tematy z lekkością i swadą artysty, który doświadczając opresji, pozostaje wewnętrznie wolny.

Niedźwiedzie nie istnieją
fragment filmu

Pietrzak Michał – 365+ | Finisaż

9-24 lutego 2023
Finisaż: 23 lutego 2023, godz. 19.
Niegaleria, Wrocław, Tęczowa 1
Wystawa w ramach festiwalu Święto Fotografii

kuratorka: Olena Matoshniuk, Michał Pietrzak

Zdjęcia z wernisażu wystawy

fot. Tomasz Dobiszewski, Michał Pietrzak

Projekt 365+ to poliptyczna praca łącząca
fizyczny obraz z ulotną poklatkową projekcją. Zespolenie tych dwóch warstw wizualnych tworzy monumentalny obraz mozaikowy. Jest on wynikową fotograficznej rejestracji czasu zamkniętego w ramach jednego roku skompresowanego w wieloelementowej pracy. Zapis ten dokonany jest w intymnej dla autora przestrzeni, w której przenika się sfera sacrum i profanum. Odbiorca wchodzi w nią mimowolnie i poprzez kolejne etapy percepcji staje się jej uczestnikiem. Wynikowy obraz stanowi zbiór danych będących kumulacją czasu zgromadzonego w jednym punkcie umiejscowionym w trójwymiarowym układzie. Obiekt, poprzez zmianę poziomów obserwacji oraz transformacji nawarstwień wielu obrazów, przyjmuje wizualne formy przekazu czasoprzestrzennego.

 

 

oprac.©kkuzborska

Po Sztuce – 75-lecie ZPAP OW, film

30 września – 30 października 2022
Pałac Hatzfeldów, Wrocław, Wita Stwosza 30

Na wystawie prezentowano dzieła 154 artystów
– członków Związku Polskich Artystów Plastyków
Okręgu Wrocławskiego

Abel Adam, Abramski Klaudiusz, Aleksandrowicz Monika, Anniuk-Gulak Teresa, Babicka Anna, Bakalarczyk Rafał, Barska Ewa, Bator Manfred, Bogucka Małgorzata, Borkowska Marta, Borowska Lilianna, Brosiło Joanna, Buczacka Natalia, Cajdler Artur, Cajdler Marek, Cajdler Marta Magdalena, Chodorowicz Janusz, Chodorowska Maria, Chołuj Tomasz, Chotnicka-Świat Dagmara, Cieślikowska-Kulmatycka Michalina, Czok Bożena, Ćwikła Agnieszka, Danielewicz Marek, Deryng Grażyna, Drygas Renata, Dubiel Patrycja, Dudek-Dürer Andrzej, Dworski Jacek, Dworski Mateusz, Dyrda-Kortyka Krystyna, Gałuszka Anna, Gisges-Dalecka Aleksandra, Gładkow Paweł, Głuszek Andrzej, Głuszek Jerzy, Godszling Agnieszka, Golec-Kociołek Zuzanna, Graczyk Waldemar, Grójecka-Ratajczak Maria Wanda, Grzyb Marek, Guźda-Otwinowska Halina, Halikowski Zbigniew, Jackiewicz Agnieszka, Jackiewicz Bohdan, Jakubek-Wingloter Marek, Jakubów Jerzy, Jankowska-John Barbara, Janusz-Strzyż Anna, Jarosik Mariusz, Jasiński-Szela Kazimierz, Jesinowicz-Nguyen Anna, Jędrzejec Krzysztof Jerzy, Jędrzejewski Michał, Józefowski Eugeniusz, Kacalak-Sicińska Albertyna, Kamianowska Katarzyna, Karp Malwina, Kasińska Jolanta, Kazała Agnieszka Cecylia, Kazimierczak Małgorzata Marta, Kierzek Włodzimierz, Klimczak-Dobrzaniecka Anna, Kociński Mirosław,  Komisaruk Jerzy, Kopeć-Szypłakowska Agnieszka, Korenkiewicz Małgorzata, Kortyka Stanisław Ryszard, Kosmala Agata, Krężlak Robert, Krzyżanowska Elżbieta Maria, Kucharska Magdalena, Kucharski Andrzej, Kulesza Maria, Kulpa Katarzyna, Kułacz-Karpiński Krzysztof, Kuranda Tadeusz, Kuszczyńska Anna, Kutera Anna, Larina-Dzimira Anna, Lewandowska Barbara, Liszkowski Witold, Makarewicz Zbigniew, Makowska Katarzyna, Makowski Krzysztof, Malicka-Zamorska Anna, Marciniak Adam, Markiewicz Barbara, Markowicz Jolanta, Matuszczyk Michał, Mielniczyk Anna, Mikołajek Jan, Mikołajek Mariusz, Mlek-Lipińska Jadwiga, Momot Marta, Motylski Janusz, Nawrocki Łukasz, Nitka Jolanta, Nitka Zdzisław, Okoń-Rudnicka Natalia, Olech Anna, Olszewski Tomasz, Pabiańczyk Henryka, Pachecki Piotr, Pałka-Szyszka Danuta, Panufnik-Dworska Ewa, Pawlak Kazimierz, Pietrzak Michał, Pławska-Jackiewicz Krystyna, Poradowska-Werszler Ewa Maria, Prokopowicz Marzena, Przepiórkowska Elżbieta, Pukocz Wojciech, Rogala Maria, Ropelska Barbara, Rozpondek Krzysztof, Rybak Dagmara, Sajdok Maria, Sarzyńska Janina, Sibera Alina, Siomkajło Barbara, Smoliński Eugeniusz, Spychalska-Menażyk Marzena, Stanielewicz Małgorzata, Strzyż Jakub, Surina Olena, Szczepaniak Krystyna, Szczyrbuła-Mazurczyk Katarzyna, Szpakowska-Kujawska Anna, Szutter Edward, Ślusarski Bartosz, Teper Joanna, Terlikowska Elżbieta, Truss Krzysztof, Ukleja Bogusław, Walczak-Jackiewicz Ewa, Werszler Honorata, Werszler Jerzy, Werszler Rafał, Wiącek Stanisław, Wieczorek Robert, Więckowski Ryszard, Włodarczyk Adam, Wodiczko Maciej, Wolańska Marta, Wołczuk Marian, Wójcik Igor, Wójcik Witold Vito, Wysocki Stanisław, Zaborski Maciej, Zawalińska Anna, Ziemba Paulina, Zyśko Aleksander, Żelechower-Aleksiun Mira.

W relacji filmowej m.in. wypowiedź
prof. K. Pawlaka prezesa ZPAP OW

 

oprac.©kkuzborska

Rębisz-Werszler Honorata – Muzyczne inspiracje, film

12 września – 30 października 2022
Galeria Pod Plafonem, Rynek 58, Wrocław

Artystka jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, Wydział Architektury Wnętrz i Wzornictwa Przemysłowego. Jest również członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. Zajmuje się sztuką papieru, sztuką włókna, fotografią, wzornictwem. Tworzy dzieła z materiałów naturalnych i filcu. Wykonała prace, łącząc materiał papierowy z filcem

Wystawa w ramach

49. Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Włókna
KOWARY 2022

Organizacja Festiwalu
prof. Ewa Maria Poradowska-Werszler

Kurator wystawy: dr Rafał Werszler

 

 

oprac.©kkuzborska

Jakubów Jerzy – Drzeworyt, film

Galeria Sztuki Dwór Karwacjanów
18 marca – 13 kwietnia 2022
Gorlice, Walerego Wróblewskiego 10a

Absolwent PLSP im. Antoniego Kenara w Zakopanem. W latach 1969-1972 osobiste kontakty z artystą grafikiem Józefem Gielniakiem. W 1985 roku uzyskał uprawnienia artysty plastyka Ministerstwa Kultury i Sztuki w zakresie grafiki warsztatowej i użytkowej. Członek ZPAP O. Wrocław.

Uprawia grafikę warsztatową (drzeworyt) oraz rzeźbę. Stypendysta Ministerstwa Kultury i Sztuki. Zawodowo realizuje się jako projektant grafik, instruktor plastyki, instruktor terapii. Kolekcjoner lasek i kija pasterskiego wyeksponowanych na antresoli pracowni Kolejowej Wieży Ciśnień w Kowarach.

Autor oraz uczestnik ponad 100 wystaw indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą m.in.: USA, Dania, Niemcy, Szwecja, Włochy, Litwa, Ukraina, Białoruś, Czechy.

Laureat kilkunastu nagród w konkursach artystycznych oraz wyróżnień za całokształt pracy twórczej, m.in.: Ars Populi im. Władysława Hasiora, Bonum Publicum im. Aleksandra Patkowskiego, Odznaczeń: Brązowy Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi, Zasłużony dla Kultury Polskiej.

Więcej: muzeum.gorlice

oprac.©kkuzborska

STAN UMYSŁU

Lach-Lachowicz Natalia (1937-2022)

Natalia LL, Aksamitny terror/Velvet Terror, 1970

2 sierpnia 2022 odeszła od nas Natalia Lach-Lachowicz (18 kwietnia 1937 – 12 sierpnia 2022) absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu (1957-1963). Była prekursorką sztuki konceptualnej i członkinią Grupy Permafo (1970-1981) we Wrocławiu, skupionej wokół Galerii Pod Moną Lizą, wspólnie z mężem Andrzejem Lachowiczem (14 sierpnia 1939 – 30 grudnia 2015) i wieloma wybitnymi artystami wrocławskimi.

Artystka decyzją Senatu Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu
22 czerwca 2022 otrzymała tytuł
Doctor honoris causa.

oprac.©kkuzborska

Wolniak-Zbożydarzyc Henryk – Ośmiosnowy

22 listopada 2021
Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu
Wrocław, plac Kościuszki 10

Promocja tomiku Ośmiosnowy
Prowadzenie: prof. Dorota Heck

oprac.©kkuzborska

Podwodny Wrocław 2021 – Eko-Empatia

Browar Mieszczański
Wrocław, Hubska 44-48
17-18 września 2021

Eko-Empatia
wystawa Sceny Sztuki Intermedialnej

fotografia, instalacje, rzeźba, malarstwo, pokazy,
prezentacje, efemeryczne działania twórcze

Kurator wystawy: Małgorzata Kazimierczak

Artyści: Yasunori Shiobara i Andrzej Dudek-Durer
jako Żywe Rzeźby, Lech Twardowski, Ewa Ciepielewska,
Jerzy Kosałka, Bożena Grzyb-Jarodzka, Paweł Jarodzki,
Szymon Lubiński, Krzysztof Skarbek, Krzysztof Wałaszek,
Elżbieta Jańczak-Wałaszek, Artur Skowroński, Maja Wolińska
i Joan Leandre, Alicja Jodko, Renata Micherda-Jarodzka,
 Aleksandra Wałaszek i Sam Stevens, Beata Bols,
Grzegorz Niemyjski, Czesław Chwiszczuk, Yola Bielańska,
 Bożena Wróblewska-Palka, Małgorzata Kazimierczak,
Matej Frank, Krystyna Szczepaniak, Dominik Podsiadły,
Lila Dmochowska, Grażyna Jaskierska-Albrzykowska,
Christos Mandzios, Tomasz Opania, Michał Staszczak,
Mariusz Kosiba, Marek Sienkiewicz, Magda Grzybowska,
Anna Bujak, Maciej Albrzykowowski, Bogna
Kozera-Radomska, Paweł Czekański, Hubert Bujak,
Anna Szewczyk, Daria Milecka, Monika Aleksandrowicz,
Marek Marchwicki, Jolanta Nikt, Zdzisław Nitka,
MC Salus, Andrzej Dakszewicz, Marcin
Harlender, Jacek Zachodny.

Synergia
wystawa intermedialna

Artyści: Grażyna Jaskierska-Albrzykowska,
Małgorzata Kazimierczak, Bogna Kozera-Radomska,
Renata Micherda-Jarodzka, Anna Osadnik,
Krystyna Szczepaniak, Anna Szewczyk, Małgorzata
Et Ber Warlikowska.

Koncert
BrodPeak: Patrycja Hefczyńska i Michał Zygmunt

Zdjęcia z wydarzenia
M. Pietrzak

Program: browar.wroc.pl

oprac.©kkuzborska

Żelechower-Aleksiun Mira – Kalendarz Pamięci...

Film o cyklu obrazów Artystki
Kalendarz Pamięci wg Bruna Schulza

Opowiada: Mira Żelechower-Aleksiun
Reżyser: Andrzej Sapija, 2020

oprac.©kkuzborska

Sztuka fantazji – Fantastyka sztuki

Sztuka fantazji – fantastyka sztuki

Performance inspirowany twórczością Stanisława Lema

Nauka objaśnia świat, ale pogodzić z nim może jedynie sztuka - napisał Stanisław Lem w swojej bajce „Król Globares i mędrcy”, z cyklu „Bajki robotów”. Performance „Sztuka fantazji – fantastyka sztuki”, proponuje spotkanie sztuki z nauką w nadziei, że i tu jakaś zgoda jest możliwa… Cztery preludia estońskiego kompozytora Urmasa Sisaska ze zbioru „Gloria Patri”, wykonane przez Cracow Singers, interpretowane grafikami Kuby Woynarowskiego, stanowią punkt wyjścia do rozważań ściśle naukowych. 

Cykl figur niemożliwych Woynarowskiego, koresponduje z muzyką Sisaska, która złożona z dźwięków wydawanych przez planety krążące wokół Słońca, wydaje się być równie niemożliwa. A jednak kompozytor taką właśnie skalę stworzył dla swych dzieł. W jaki sposób niemożliwe stało się możliwym wyjaśnia prof. Piotr Zieliński z Instytutu Fizyki Jądrowej im. Henryka Niewodniczańskiego PAN (znany też studentom Politechniki Krakowskiej), przypominając przy okazji ciekawą historię odkrycia związków między drganiami przedmiotów i ich odgłosami. Przykładów dostarcza perkusista Tomas Celis Sanchez z Meksyku.

Performance prowadzi do refleksji nad sztuką fantastyki naukowej spętaną ograniczonością wiedzy, którą jednak udaje się niekiedy przezwyciężać jednostkom wybitnym… 

Twórcy i Wykonawcy

Wykład: prof. dr hab. Piotr Zieliński 

Wizualizacje: dr Jakub Woynarowski Cracow Singers
pod kier. Karola Kusza 

Instrumenty perkusyjne: Tomas Celis Sanchez 

Koncepcja projektu: Katarzyna Freiwald

Witold Liszkowski – Fluktuacje: Relacja filmowa

Michał Marek – Czarny mniszek, film

Relacja filmowa z wernisażu wystawy

Czarny mniszek – fb

oprac.©kkuzborska