Zarząd ZPAP

Małopolskie tradycje wielkanocne

Wielkanoc, 17-18 kwietnia 2022

Wielkanoc, czyli uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego, to najstarsze i największe święto chrześcijańskie, obchodzone na pamiątkę zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Współcześnie obchody świąt wielkanocnych wiążą się z dziesiątkami różnych obyczajów, tradycji i obrzędów, które swe korzenie mają nie tylko w chrześcijaństwie, ale i w wierzeniach pogańskich. Wiosenny termin, na który przypada Wielkanoc – zawsze w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca – sprawia, że ze świętem tym związanych jest wiele obrzędów i zwyczajów podkreślających zakończenie zimy i początek wiosny.

Więcej: Małopolskie tradycje wielkanocne

oprac.©kkuzborska

Wielkanoc 2022 – Życzenia

Aleksander Sielicki

Andrzej Dudek-Dürer

Rafał Jerzy Werszler

Aleksandrowicz Monika i Jernajczyk Jakub – Odchylenia...

Odchylenia, wariacje, przegięcia
Monika Aleksandrowicz i Jakub Jernajczyk
21 lutego – 30 marca 2022
Uniwersytet Wrocławski, Galeria Łącznik
Wydział Matematyki i Informatyk
Wrocław, ul. Joliot-Curie 15

Monika Aleksandrowicz

Jakub Jernajczyk

Ekspozycja

Artyści konceptualni ukazują piękno i harmonię świata tam, gdzie nie zawsze je dostrzegamy – w naukach ścisłych. Znak, proste formy geometryczne, symetria i porządek, nawiązujące do matematycznych reguł, przenoszą nas w sferę intelektualnych rozważań nad światem. Sposób posługiwania się nimi wywołuje emocje i uwrażliwia podobnie jak poezja. W prezentowanych na wystawie pracach, artyści odwołują się do odwiecznych reguł matematyki, budując nowe znaczenia, operują znakiem/skrótem, ukazują grę semantyczną, pobudzając wyobraźnię.

Aleksandrowicz Monika – absolwentka Wydziału Malarstwa wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych (1999) oraz Filozofii na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Wrocławskiego (2001). W dorobku artystycznym Moniki Aleksandrowicz znajduje się ponad 60 wystaw zbiorowych, sympozja poświęcone sztuce konceptualnej oraz ekspozycje indywidualne, które organizowane i prezentowane były w kraju i za granicą. Obecnie pełni funkcję kierownika Katedry Mediacji Sztuki na Wydziale Rzeźby i Mediacji Sztuki Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu.

Jakub Jernajczyk – ukończył studia na Wydziale Matematyki i Informatyki Uniwersytetu Wrocławskiego (2003) oraz na Wydziale Grafiki wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych (2008). W pracy twórczej, badawczej i dydaktycznej skupia się na poznawczych aspektach sztuki. Tworzy instalacje inspirowane nauką i filozofią. Uczestnik licznych konferencji naukowych oraz wystaw artystycznych w kraju i na świecie. Autor tekstów teoretycznych z zakresu sztuki i filozofii nauki. Od 2019 prowadzi Pracownię Poznania Wizualnego i pełni funkcję dziekana Szkoły Doktorskiej ASP we Wrocławiu.

wmi.uni.wroc.pl
Kuratorka wystawy: Ewa Martyniszyn

oprac.©kkuzborska

NCK – Wsparcie socjalne artystów i twórców

Od 1 marca 2021
Narodowe Centrum Kultury zaprasza
ludzi kultury do składania wniosków.

Nabór prowadzony jest w sposób ciągły.

Wsparcie socjalne artystów i twórców

Ogłoszenie o naborze wniosków

Instrukcja wypełniania wniosku

Kontakt (w godz. 9-15.)
+48 22 350 95 43
+48 22 350 95 47

Imperatyw

5 listopada − 11 grudnia 2020
Galeria Miejska we Wrocławiu
Kiełbaśnicza 28

Artyści
Andrzej P. Bator, Łukasz Berger, Łukasz Gierlak, Wacław Szpakowski, Stach Szumski, Igor Wójcik

Andrzej P. Bator, z cyklu Gratias ago

Andrzej P. Bator, z cyklu Gratias ago, min. 1024x683 cm

Igor Wójcik, z cyklu Artefakty idei, szkło artystyczne, 120x120 cm, 2011

Stach Szumski, technika własna

Łukasz Berger CEKAS, Efekt WOW, technika własna, 2017

Wacław Szpakowski, D8, rysunek tuszem na kalce technicznej, 63x86 cm, 1928

Łukasz Gierlak, Kąt widzenia, węgiel drzewny, metalowy pręt, 100x70 cm, 2019

W zbiorowej świadomości istnieje pojęcie ogrodu nauk i sztuk, w którym manifestuje się siła ludzkiego intelektu i ducha. Ogród ten jest równie stary jak sama ludzkość – humanistyczne i przyrodnicze nauki potwierdzają, że od momentu gdy z mroków historii wyłonił się człowiek, pojawił się on jako indywiduum racjonalizujące, ale i estetyzujące rzeczywistość.
Gdyby przyjrzeć się panoramie ogrodu sztuk, trzeba by stwierdzić, że nie sytuuje się on jako autonomiczna część ludzkiego świata, czyli kultury, oraz nie cechuje go treść homogeniczna i monokulturowa. Jawi się zatem jako nieograniczona precyzyjnie wytyczonymi granicami wyspa na bezkresnej kwietnej łące kultury. Na jego obrzeżach lub już poza nimi sytuują się trudne do dostrzeżenia w pierwszym oglądzie jego odrębne manifestacje, niemające precedensu, bywa że i rebelianckie. Być może dzieje się tak dlatego, że gospodarzami tych enklaw są nieodrodne dzieci Absolutu, w które ów Absolut, jak twierdził Platon "wstępuje i oni w zachwyceniu wszystkie te piękne poematy mówią […] Nieludzkie są owe poematy i nie od ludzi pochodzą, ale boskie są i od bogów". O ile to twórcze rozpłomienienie ducha, z natury rzeczy dotyczy wszystkich artystów i każdej ich twórczości, o tyle cechą umożliwiającą wyodrębnienie z ogrodu sztuk niektórych jego mieszkańców, jest szczególny rodzaj entuzjazmu, czyli permanentnej dyspozycji i determinacji w praktyce artystycznej.
Adekwatnym terminem tłumaczącym i uzasadniającym tę twórczą determinację, wydaje się być pojęcie imperatywu – niewzruszonej i niepodlegającej dyskusji reguły wynikającej z intelektualno-emocjonalnych założeń: artystycznych, ideowych, a niekiedy i moralnych. Formułowany na wiele sposobów w odniesieniu do indywidualnej strategii artystycznej, chociaż nie odnosi do powszechnego obowiązku etycznego, to jednak zawsze wskazuje na konieczność jego spełniania, nawet wbrew chęciom człowieka, a więc i twórcy zaangażowanego w realizację artystycznej misji.
Ideą przyjętą przez kuratorów wystawy IMPERATYW jest zaprezentowanie dokonań sześciu oryginalnych postaw twórczych, z których niektóre znalazły swoje trwałe miejsce w historii sztuki współczesnej, ale także autorów, których dokonania artystyczne wykazują zdeterminowaną ideowo twórczość, która miała już szansę na pozytywną weryfikację. Widzowie wystawy będą mieli sposobność spotkania się z kreacjami artystycznymi zrealizowanymi w różnorodnych materiach i technikach plastycznych, a więc w rysunku, rzeźbie, tkaninie, szkle, obiektach przestrzennych oraz w realizacjach fotomedialnych i ekranowych.

plakat wystawy, opracowanie graficzne: Marek Rybicki

Kuratorzy: Mirosław Jasiński, Manfred Bator

Zdjęcia udostępnił: Manfred Bator

Więcej: galeriamiejska

oprac.©kkuzborska

Kempa Adrian – Baneriolanza

4 września – 9 października 2020
Galeria Sztuki im. Jana Tarasina
Kalisz, pl. św. Józefa 5

Adrian Kempa – absolwent Liceum Plastycznego w Kaliszu. Ukończył studia na kierunkach malarstwo i edukacja artystyczna w zakresie sztuk plastycznych na Wydziale Pedagogiczno-Artystycznym UAM w Poznaniu. W działalności artystycznej zajmuje się malarstwem, projektowaniem graficznym, rysunkiem i sytuacjami rysunkowymi w przestrzeni, działaniami w miejscach publicznych. Brał udział w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych oraz indywidualnych zarówno w kraju, jak i za granicą.

Jego aktywność artystyczna koncentruje się wokół zagadnień przestrzeni wspólnej, obecności sztuki w miejscach publicznych, nie-miejsc, relacji między codziennością a sztuką. Podejmuje grę z przestrzenią, otoczeniem zewnętrznym, ale i odbiorcą; jego projekty otwarte są bowiem na interakcję i dialog.

Kuratorka: Natalia Czarcińska

oprac.©kkuzborska

Mnie tu nie ma – ludzki wymiar architektury

16 czerwca – 6 września 2020
Muzeum Architektury
Bernardyńska 5, Wrocław

Swobodna interpretacja historycznego porządku elewacyjnego w tkance miejskiej wrocławskiego Starego Miasta, Renaissance Builiding Center, SRDK Archicom Studio Śródka

Absolwenci Wydziału Architektury Wrocławskiej Politechniki – Dorota Jarodzka-Śródka i Kazimierz Śródka – to założyciele pracowni SRDK Archicom Studio Śródka we Wrocławiu: Zawsze wierzyliśmy, że architektura ma sens wtedy, gdy projekt został zrealizowany, a przestrzeń tętni życiem, mimo że nas, architektów, już tam nie ma.

oprac.©kkuzborska

Jak zrobić maskę na twarz z ręcznikiem papierowym

tworząc maskę ochronną, maskę chirurgiczną

Romuald Kutera (1949-2020) zmarł 4 marca 2020

Romuald Kutera (1949-2020) zmarł 4 marca 2020.
Pogrzeb odbędzie się 7 marca 2020, godz. 14. Szewce, 3 km od Wrocławia.

R. Kutera otrzymuje gratulacje i dyplom podczas Gali Nagrody Roku za wyróżnioną wystawę
"Awangarda nie biła braw", 2014, fot©kkuzborska

Absolwent wrocławskiej PWSSP (1975). Wydział Malarstwa, Grafiki i Rzeźby.
W latach 1975-1985 pracownik dydaktyczny macierzystej uczelni.
1975-1980 współprowadzący Galerię Sztuki Najnowszej we Wrocławiu.
Od 1975 współorganizator międzynarodowego ruchu sztuki kontekstualnej.
Swoje prace realizował w wielu mediach: film, wideo, fotografia,
rysunek, malarstwo, instalacja przestrzenna.
Artysta był członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków Okręg Wrocławski.

Opracowanie: © kkuzborska

Cała Polska. Wyprawa do źródeł sztuki

do 1 marca 2020, galeria BWA Wrocław Główny
antresola na Dworcu PKP, Wrocław, Piłsudskiego 105

Maciej Cholewa, Płacząca furtka

Tematem ostatniej w tym roku wystawy w BWA Wrocław jest sztuka powstająca w obszarze prywatnym, indywidualnym, wynikająca z osobistych inspiracji, poza obiegiem instytucji i publicznych mechanizmów wspierania kultury.
W latach 70. i 80. sfera ta określana była mianem „kontrkultury”, dekadę później znana jako „alternatywa”. Sztuka jako zjawisko żywe – i wcześniej, i później – znajdowała sposoby i przestrzenie, które pozwalały jej skutecznie dokonywać korekty kultury głównego nurtu.

– Dziś znów instytucje sztuki współczesnej dotyka kryzys zaufania, zarzut elitaryzmu, albo wręcz przeciwnie, uwikłania w mechanizmy kultury masowej – opowiada kuratorka wystawy Anna Mituś. – Rządząc się ekonomią spektaklu, instytucje coraz częściej wymieniają na frekwencję, wylansowane medialnie nazwiska. Oddalają się przez to od prawdziwie krytycznego potencjału twórczości, który dziś przenosi się do prywatnych instytucji intymnych, galerii prowadzonych przez artystów i kuratorskich freelancerów po godzinach. Ostatni tak poważny kryzys zaufania do mainstreamu i płynącej ze sfery publicznej wiedzy medialnej miał miejsce w stanie wojennym. Kuratorzy, krytycy i badacze wyruszyli wtedy w teren na, nazwane tak później na fali duchowego uniesienia, „pielgrzymki”. Wizytowali polecone im pracownie i wydziały Akademii Sztuk Pięknych w różnych miastach, by zaobserwować to, co mogłoby zostać ocenzurowane w docierającym do nich przekazie.

Sytuacja obserwacji sztuki to dziś w znacznej mierze obserwacja jej medialnego obrazu. Wszak, jak pokazują badania, tylko kilka procent osób uważających się za uczestników kultury, odwiedza jakieś galerie, studia bądź artystów osobiście. Dotyczy to nawet kuratorów, którzy również zawierzyć muszą swojej intuicji, rzutkości, zasobności budżetu podróżnego i sieci kontaktów, naznaczonej charakterystyczną dla tego środowiska koopetycją (czyli mieszanką współpracy i współzawodnictwa). Stąd pomysł zrekonstruowania pozornie anachronicznych z dzisiejszego punktu widzenia sposobów i narzędzi rozpoznania najbardziej aktywnych obszarów i środowisk twórczych, bez ścisłego rozróżnienia na dyscypliny i gatunki uprawianej sztuki.

Wystawa Cała Polska to efekt rozmów telefonicznych, spotkań w małych mieszkaniach, ogrodach, a nawet placach budowy, w których – jak podkreśla kuratorka – bije serce polskiej sztuki. Czy obraz, który powstał, jest nowy i inny od tego, który świetnie znamy? Anna Mituś zachęca: Sprawdźmy, jak wypadłoby porównanie tego, co wiemy „z mediów”, „z sieci” i z instytucjonalnych przekazów, z tym, co dane w bezpośredniej praktyce społecznej, spotkaniu, rozmowie, naocznym kontakcie. Wyruszmy w Polskę i zobaczmy na własne oczy. I chociaż tytuł wystawy Cała Polska prowokuje, to jest pozbawiony rzeczywistych aspiracji. Wskazując na rozległość obszaru, którego nie może w rzeczywistości objąć żadna wystawa, rekomenduje śmiałe, rozproszone, a przede wszystkim zdecentralizowane spojrzenie.

Uczestnicy
9/10 (Jakub Borkowicz i zaproszeni artyści: Ula Lucinska i Michał Knychaus, czyli Inside Job), Jan Baszak, Piotr Bruch, Centrum Centrum (Łukasz Jastrubczak i Małgorzata Mazur), Maciej Cholewa, CSW Wiewiórka (Cecylia Malik i Bartolomeo Koczenasz), DOMIE (Katarzyna Wojtczak i Martyna Miller), Elementarz dla mieszkańców miast (Arkadiusz Półtorak, Martyna Nowicka i zaproszeni artyści: Mikołaj Małek i Leona Jacewska), Galeria Czynna (Łukasz Ogórek, Marcin Polak, Tomasz Załuski i zaproszony artysta: Paweł Kowzan), galeria Komputer (Łukasz Radziszewski i Szymon Kaniewski i zaproszony artysta: Bartosz Zaskórski), Galeria Śmierć Frajerom (Nikodem Baiser, Dominik Jałowiński, Jakub Gliński i specjalny gość: Marcin Kaliński, artyści pokazywani przez galerię na wystawie we Wrocławiu: Marcin Kalinski, Mateusz Sarzynski, Ryszard Winiarski), Groszowe sprawy (Maja Demska), Jak zapomnieć (Karolina Jarzębak, Tomek Nowak i zaproszony artysta: Arek Dec), JEST (Agata Lankamer, Iza Opiełka, Magdalena Kanawka, Krzysztof Latarowski, Piotr Bzdęga), Kalektar.org (Sergey Shabohin), Latarnia Górska (Konrad Brynda, Piotr Bujas, Paweł Krzaczkowski, Katarzyna Szumska), Kasper Lecnim i Irmina Rusicka, Łęctwo (Przemek Sowiński i zaproszeni artyści: Grzegorz Bożek, Agnieszka Grodzińska, Paweł Marcinek, Przemysław Piniak, Zuza Piekoszewska, Paweł Szostak), Paweł Matyszewski, Obrońców Stalingradu 17 (Obrońcy i zaproszeni artyści: Rafał Pietrowicz/Rufus, Iga Świeściak, Grażyna Monika Olszewska), ODIO (Aleksandra Ozimek i zaproszony artysta Gustaw Małecki), Post Brothers, Potencja (Karolina Jabłońska, Tomasz Kręcicki, Cyryl Polaczek), Pracownia Portretu (Katarzyna Stańczak, Maciej Łuczak i zaproszony artysta: Jakob Forster), Marek Rachwalik, Iza Tarasewicz, Żurnal Zin (Emilia Bocianowska,
Nico Carmandaye, Anna Maria Koronkiewicz)

kuratorka: Anna Mituś

partner: „Tygodnik Powszechny”

źródło: bwa.wroc.pl

Muzeum Współczesne Wrocław

Wrocław − Bunkier przy Placu Strzegomskim