Panufnik-Dworska Ewa – Rysunki, rzeźby

Rysunki

Informacje o twórczości
prof. Ewy Panufnik-Dworskiej

Artystka urodziła się w Warszawie (1936). Studiowała na Wydziale Ceramiki w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych: obecnie Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. Dyplom pod kierunkiem prof. Julii Kotarbińskiej, 1963. Uprawia rzeźbę ceramiczną i rysunek. Od 1966 roku eksponuje prace na wystawach w kraju i za granicą. Mieszka i tworzy we Wrocławiu. Twórczość Ewy Panufnik-Dworskiej jest zjawiskowa, nie tylko wtedy, kiedy wyraża się kapryśną kreską, mglistą smugą barwy, ale też – a może jeszcze bardziej – kiedy przybiera cielesną postać rzeźby. Twórczość Ewy Panufnik-Dworskiej jest zjawiskowa, bowiem łączy ten świat z tamtym, a czas obecny z czasem minionym. Jej wyobraźnia ożywia martwe, uczłowiecza roślinne, ucieleśnia duchy i przenika materię. Ewa wierzy w cudowność świata i widzi ją wszędzie, również, a może przede wszystkim, w rzeczach drobnych – to może być muszla, gałąź, ptak na gałęzi, chmura nad ptakiem na gałęzi, gest czułości emanujący z przytulenia dwóch głów. Ewa swoją sztuką opowiada właśnie o tej cudowności świata, studiuje jej przejawy, drąży istotę i to w rzeczach najmniejszych – strzępach, skrawkach, ułamkach, gdzie ona kumuluje się i intensyfikuje, fragm.

Z. Gebhard

Całość: Teksty o sztuce

Paweł Miszewski – Ewa Panufnik-Dworska

Miękki modelunek głowy zbrutalizowany jest przez naturalną, chropowatą ceramiczną fakturę. Dzięki temu gładkość nie jest banalna, a światło, które się na niej zatrzymuje, rozpryskuje się setkami cząsteczek, tworząc optyczną mgiełkę, coś jakby ciało astralne rzeźby. Głowy żyją swoim własnym życiem, raz powołane do istnienia, nie są w nim bierne, wykrzywiają się i pączkują, tworząc całe klony, uchwycone w biologicznej ewolucji. (...)

Więcej: Rzeźba figuratywna

Zbigniew Makarewicz – Salon artystyczny

Ewa Panufnik-Dworska reprezentuje pewną grupę
ceramików z wykształcenia, którzy weszli na teren rzeźby. Pozostała ona przy ceramicznym tworzywie i realizuje w nim cykl subtelnie modelowanych głów, skojarzonych z różnymi formami naturalnymi, jak np. muszle. Klimat tych kameralnych dzieł ma w sobie coś z pozbawionego drapieżności surrealizmu. Jej rzeźb nie da się zaliczyć do wymienionych nurtów, ponieważ sposób kształtowania dzieła czy manifestowania swojej postawy, pozwalałyby na objęcie i tego rodzaju rzeźby ramami konstruktywnej orientacji. Ale przecież nie samo spełnianie podstawowych wymogów sprawności warsztatowej (ceramika daje zapewne dodatkowe utrudnienie) mogą mieć zastosowanie. Być może, ten typ subtelnej i spokojnej kameralnej rzeźby nie ma zbyt wielu zwolenników wśród rzeźbiarzy, i możemy go traktować jako ewenement. To zaś, co właściwe dla tych rzeźb, można określić jako pozaosobiste, jakby samoistne zaistnienie tych form bez próby ingerowania w ich idealne powierzchnie. Rzeźby te zamykają się w doskonałe skorupy, chroniące nieodgadnione wnętrze.

Zofia Gebhard – Doskonałość formy, fragm.

(...) Twórczość Ewy Panufnik-Dworskiej jest zjawiskowa, bowiem łączy ten świat z tamtym, a czas obecny z czasem minionym. Jej wyobraźnia ożywia martwe, uczłowiecza roślinne, ucieleśnia duchy i przenika materię. (...) Ewa szkicuje kształty, przymierza kompozycje, powtarza lub zmienia układy, robi to tak długo, aż znajdzie ten jedyny właściwy gest, tę jedyną właściwą proporcję, ten jedyny właściwy rytm, o który jej chodzi. Jest twórcą świadomym – wie, co chce osiągnąć, i jej wybory nigdy nie są przypadkowe. Nie improwizuje, nie eksperymentuje, nie poszukuje nowych środków wypowiedzi, ale – jak dawni mistrzowie – z pełnym zaufaniem do własnych umiejętności, w oparciu o nie starą się osiągnąć jakość wyrazu, do której dąży – jakość i jasność wyrazu, moc, emanację. Jej rysunki, jej rzeźby mają odniesienia realne, ale nie są realistyczne – umowność, uproszczenia, stylizacja nadają im charakter ogólny, ponadczasowy, metafizyczny.

Całość Doskonałość formy

Udział w wystawach zbiorowych
wystawy indywidualne

• 2001 – Ceramika – III nagroda w konkursie na dzieło ceramiczne
• 1999 – Wystawa Rysunek, grafika, Galeria Na Odwachu, Wrocław
• 1999 – II nagroda, wystawa pokonkursowa Prace na papierze, malarstwo, gwasz, technika mieszana, towarzysząca Raportowi o Rozwoju Społecznym – Polska '99 pod auspicjami ONZ, Muzeum Ptaków Wilanów
• 1997 – Wystawa Źródła Wolności, Galeria W Pasażu, Wrocław
• 1997 – III Biennale Małych Form Malarskich, Toruń
• 1997 – II Triennale Autoportretu, Radom
• 1996 – Wystawa Świat sztuki Ewy i Jacka Dworskich. Rysunek, rzeźba, medal. Muzeum Medalierskie, Wrocław
• 1992 – Wystawa Kontynuacje, Wrocław
• 1990 – Wystawa Ujęcia. Rysunek, rzeźba, malarstwo. Ewa Panufnik-Dworska, Jacek Dworski, Ewa Dworska-Kopycińska. BWA Wrocław
• 1988 – Okręgowa Wystawa Plastyki 88, Wrocław
• 1986 – I Triennale Rysunku, pod patronatem Tadeusza Kupisiewicza, Kalisz
• 1980 – Wystawa Środowiska Wrocławskiego, Poznań
• 1980 – Wystawa indywidualna Rysunek i rzeźba, Galeria Spojrzenia, Wrocław
• 1980 – Międzynarodowa Wystawa Ceramiki, Faenza
• 1979 – Okręgowa Wystawa Prezentacje, Wrocław
• 1978 – Wystawa Artyści Środowiska Wrocławskiego, Lipsk
• 1978 – Międzynarodowa Wystawa Sztuki Ceramicznej, Monte Carlo
• 1977 – Okręgowa Wystawa Prezentacje, Wrocław
• 1976 – Wystawa Sztuki Wrocławskiej – XXX-lecie ZPAP, Wrocław
• 1974 – Okręgowa Wystawa Prezentacje, Wrocław
• 1969 – Wystawa Sztuki Użytkowej, Wrocław
• 1969 – Wystawa Polskiej Sztuki Użytkowej, Warszawa
• 1969 – Okręgowa Wystawa Sztuki Użytkowej, Wrocław
• 1968 – Wystawa Poplenerowa Rzeźby i Form Ceramicznych, Wrocław
• 1967 – Wystawa Poplenerowa Rzeźby i Form Ceramicznych, Wrocław
• 1967 – II nagroda zespołowa, Konkurs Rzeźbiarski Place Dolnego Śląska
• 1966 – III Plener Dolnośląski, Wrocław

Z cyklu: Istoty z wyobraźni, Gorący profil,
inspiracja: wybuch wulkanu na Kamczatce
Wrocław, grudzień 2001

Zdjęcia dzieł, oprac. biogramu,
redakcja tekstów kkuzborska

Otwarte Pracownie Plastyczne im. Eugeniusza Gepperta

Oberländer Marek – Zbiór dzieł

Dar dla Muzeum Narodowego we Wrocławiu

Halina Pfeffer-Oberländer, wdowa po wybitnym artyście Marku Oberländerze, podarowała Muzeum Narodowemu we Wrocławiu 472 prace na papierze. Najwcześniejsze z nich (z przełomu lat 40. i 50. XX w.) powstały w czasach szkolnych spędzonych przez artystę w Liceum Plastycznym w Warszawie oraz na początku studiów w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Większość późniejszych prac artysta tworzył we Francji: w Paryżu, Laversine, Nicei, Aix-en-Provence. Do najciekawszych należą rysunki koncepcyjne do jego ważnych cykli: „Garbate”, „Figury”, „Korzenie” oraz abstrakcyjne pejzaże
z Prowansji. Sporą grupę rysunków stanowią projekty ilustracji do publikacji wydawnictwa Iskry, do czasopism „Zwierciadło” i „Przegląd Kulturalny” oraz do albumu związanego z pamiętnym
V Międzynarodowym Festiwalem Młodzieży i Studentów z 1955 r. Dotąd w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu znajdowały się 173 prace na papierze (grafiki, rysunki tuszem, gwasze, akwarele) tego artysty oraz 22 obrazy olejne na płótnie.

„Niecodzienna to sytuacja, szczególny to przypadek. Licząca 472 prace darowizna Haliny Pfeffer-Oberländer to wyjątkowy akt życzliwości i sympatii dla Muzeum Narodowego we Wrocławiu” – mówi Piotr Oszczanowski, dyrektor MNWr. „Zapewne podyktowany tym, iż to w naszej kolekcji znajduje się pokaźny fragment spuścizny po Jej mężu, u nas też organizowane są wystawy poświęcone Jego pamięci i randze Jego dorobku artystycznego. Ta ostatnia sprzed przeszło roku „Marek Oberländer i Jan Lebenstein. Totemiczny znak figury ludzkiej”, której kuratorką była kustosz Magdalena Szafkowska, jest tego najlepszym dowodem.

Wyrażamy wielką wdzięczność jakże hojnej i wspaniałomyślnej Ofiarodawczyni. Dojrzałością swojej decyzji sprawiła, iż pamięć po Jej mężu będzie ponadczasowa. Muzeum staje się bowiem gwarantem tego, iż bogactwo naszej kolekcji jest tożsame z perspektywą dalszych badań nad twórczością Marka Oberländera, jej propagowaniem i upowszechnianiem.

I w ten oto sposób „przyszło złoto do złota". Scaliła się kolekcja wybitnego artysty. Dowód naszej pamięci o tej hojności damy wkrótce. Z okazji 75-lecia Muzeum Narodowego we Wrocławiu, dnia 13 lipca 2023 r. odsłonięta zostanie tablica z nazwiskami wyjątkowych Ofiarodawców. Wśród nich już na zawsze będzie widniało nazwisko Haliny Pfeffer-Oberländer.

 

Informacja prasowa
14 kwietnia 2022, Muzeum Narodowe we Wrocławiu

Jerzy Wojciech Biniec odszedł z grona Artystów ZPAP

26 stycznia 2024 w wieku 83 lat
zmarł Jerzy Wojciech Biniec. 

Pożegnanie Artysty odbędzie 3 lutego 2024 o godz. 14.30 na Cmentarzu Osobowickim.

Jerzy Wojciech Biniec był dyrektorem Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych we Wrocławiu w latach 1981-1986. Był postacią nietuzinkową, niepokorną, inspirującą przez wiele lat kilka pokoleń uczniów liceum. Prowadził zajęcia z projektowania, rysunku, i malarstwa. Był inicjatorem unikatowego kierunku repuserstwo. Oprócz pracy pedagogicznej zajmował się malarstwem, rysunkiem i fotografią.

Źródło: zsp.wroclaw

Matoshniuk Olena – Pejzaż ukraiński

10 lipca – 10 sierpnia 2023
Bałtycka Galerii Sztuki Współczesnej w Słupsku
Centrum Aktywności Twórczej w Ustce

W galerii odbywała się rezydencja artystyczna absolwentki ASP, członkini ZPAP. Podsumowaniem działań rezydencyjnych było przeprowadzenie na Promenadzie Nadmorskiej w Ustce, półtoragodzinnego działania performatywno-rysunkowego Pejzaż ukraiński.

 Na dwudziestometrowym rulonie białego płótna, w symboliczny i monotonny sposób, przy pomocy zwęglonego kawałka drewna i czarnej farby, odliczane były ślady kolejnych dni trwającej od 2014 roku wojny w Ukrainie. 

W środku wakacyjnego dnia w nadmorskim kurorcie skontrastowany został spokojny, turystyczny pejzaż tego miejsca, z tym co dzieje się nieopodal, za wschodnią granicą Polski. Kurort w słońcu, spacerowicze, błękitne morze w tle i... hołd poległym w obronie Wolności, symboliczne krzyże i rulon niezamalowanego płótna.

...

Tomalak Stanisław – Obrazy

Urodzony w Brzegu Dolnym (1955). Od 2011 roku członek Związku Polskich Artystów Plastyków, rekomendowany przez profesorów: S. Kortykę i W. Kuczmę z wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych. Od 1975 roku zajmuje się działalnością plastyczną.

Stanisław Tomalak

Przez szereg lat uprawiał tradycyjne malarstwo pejzażowe.Następnie bliski mu był nurt zbliżony do realizmu fantastycznego. Od roku 2000 coraz częściej skłania się w stronę abstrakcji. Nieustannie eksperymentuje, stosując oprócz tradycyjnych metod autorskie techniki i technologie. Prace mają zróżnicowane struktury. Obrazy nazywa Fragmentami z przypisanymi im kolejnymi numerami.

Zdjęcia: ©Stanisław Tomalak

oprac.©kkuzborska