Klimczak-Dobrzaniecki Andrzej (1946-2020)

20 wigilii w Prudniku, 2013, akryl, olej, płótno, 190×160 cm

Zbierane – wszystko i tak odbywa się
w jednym miejscu

 11 maja 2014, zdjęcia z wystawy

25 kufli piwa, 2008, akryl, olej, płótno, 202×185 cm

Bez tytułu (w kratkę), 2011, akryl, płótno, 210×155 cm

Biblioteka Andrzeja Litworni, 2009, akryl, olej, płótno
205×210 cm

Bilard w barze Caro II, 2008, akryl, olej, płótno, 100×70 cm

Czarne światło, 2008, żółte światło, akryl, płótno
200×215 cm

Czeskie wiersze (N. Liskova, P. Zajicek), 2008
akryl, olej, płótno, 195×205 cm

Czeskie wiersze, 2011, olej, akryl, olej, płótno, 100×80 cm

Czeskie wiersze - ofiara, 2013, akryl, karton 80×100 cm

Dekadencja, 2014, olej, akryl, płótno, 200×180 cm

Katalog wież maksymiliańskich, 2014, akryl, olej, płótno
200×160 cm

Melancholia, 2013, akryl, olej, płótno, 190×160 cm

Pod stołem, 2014, akryl, olej, płótno, 170×130 cm

Podaca, 2008, akryl, płótno, 210×205 cm

Prawdziwy obraz Twierdzy Kłodzkiej (1807), 2013
olej, akryl, płótno

Prawdziwy obraz Twierdzy Kłodzkiej II, 2005, tempera
karton, 100×70 cm

W kinie, 2008, tempera, akryl, karton

 

Próba rewaloryzacji fortów nyskich, 2008, tempera
akryl, karton, 100×70 cm

Próba rewaloryzacji fortów nyskich III, 2007, akryl
tempera, karton, 100×70 cm

Próba rewaloryzacji fortów nyskich, 2010, akryl
płótno, 190×210 cm

Wystawa, fragm., BWA Wrocław, 2014, fot. A. Klimczak-Dobrzaniecki

Zdjęcia: Stanisław Sielicki (1960-2019)

Andrzej Klimczak-Dobrzaniecki urodził się 19 maja 1946 w Prudniku, zmarł 28 stycznia 2020 we Wrocławiu, podczas pandemii. Studiował malarstwo w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie Akademia Sztuk Pięknych im. E. Gepperta we Wrocławiu), w latach 1965-1971, w pracowniach u prof. Eugeniusza Gepperta i prof. Alfonsa Mazurkiewicza. Od ukończenia studiów pracował w uczelni jako pedagog i wykładowca. Profesor zwyczajny – Wydział Malarstwa i Rzeźby 1990-1993 pełnił funkcję rektora 1997-2009, jednocześnie pracował na Uniwersytecie Zielonogórskim, prowadząc na Wydziale Artystycznym zajęcia z malarstwa.

Wystawy

– Uczestnictwo w ponad dwustu wystawach zbiorowych w kraju i za granicą, m.in.: Niemcy, Austria, Hiszpania, Holandia, Francja, Grecja.

– Ponad siedemdziesiąt wystaw indywidualnych: we Wrocławiu, Krakowie, Berlinie, Warszawie, Rzymie, Lipsku, Tokio, Pietrzykowicach, Obornikach Śląskich, Elblągu, Rzeszowie i in. 

– Prace artysty znajdują się w kolekcjach i zbiorach prywatnych, publicznych i muzealnych w kraju i za granicą.

Najważniejsze nagrody artystyczne

– Złoty Medal Gloria Artis, 2014 Złota Paleta na XXVII 

– Międzynarodowym Festiwalu Malarstwa, Cagnes sur Mer we Francja (1995)

– Nagroda Ministra Kultury i Sztuki Indywidualna (1993)

*****

Andrzej Klimczak-Dobrzaniecki was born in May 19th,
1946 in Prudnik, Poland. From 1965 to 1971 he was a student at Academy of Fine Arts in Wrocław, faculty of Painting, Graphic and Statuary Arts with specialization in easel painting and painting drafts for architecture. He took classes in ateliers of Eugeniusz Geppert and Alfons Mazurkiewicz.
Klimczak-Dobrzaniecki finished studies in 1971 holding a diploma with distinction in hand. Since 1971 Andrzej Klimczak-Dobrzaniecki has been working at Academy of Fine Arts in Wrocław in Painting and Statuary Arts Institute. He has been climbing up all the time-from a post of assistant in 1971 to professorship in 1990. He spent three years at the academy as a rector until 1993. Currently he lives in Wrocław, where he runs a painting and draftsmanship atelier at Academy of Fine Arts in Wrocław. Since 1997 untill 2009 he conducted painting atelier at Institute of Fine Arts – division of University in Zielona Góra. Andrzej Klimczak-Dobrzaniecki was rewarded for his production many times, not only in Poland, but also abroad. In 1993 he got an Individual Reward of Culture and Arts Minister and in 1995 – (Première Palette d'0r du 27e Festival International de la Peinture, Cagnes-sur-Mer in France). His paintings can be found in many private and museum collections either in and outside Poland.

oprac.©kkuzborska

Edward Dwurnik (1943-2018) – Duma i wstyd

31 lipca – 28 lutego 2027
Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie
Marszałkowska 103

E. Dwurnik, Klęska urodzaju z cyklu Obrazy duże, 1975
farba olejna i farba akrylowa na płótnie
Muzeum Narodowe w Krakowie, fot. Fundacja E. Dwurnika

Pierwszą przyczyną, dla której maluję właśnie ludzi, jest żal nad ich i swoją niedoskonałością. Żal, że całe dorosłe życie człowieka polega na pokonywaniu oporu własnego ciała, na walczeniu z fizycznym lenistwem, z niedyspozycjami. […] Moim największym marzeniem jest, aby moje obrazy powędrowały do moich modeli, aby istniały w ich codziennym życiu, E. Dwurnik

E. Dwurnik, Klęska urodzaju z cyklu Obrazy duże, 1975, detal

E. Dwurnik, Klęska urodzaju z cyklu Obrazy duże, 1975, detal

E. Dwurnik, Klęska urodzaju z cyklu Obrazy duże, 1975, detal

E. Dwurnik, Klęska urodzaju z cyklu Obrazy duże, 1975, detal

E. Dwurnik, Klęska urodzaju z cyklu Obrazy duże, 1975, detal

E. Dwurnik, Klęska urodzaju z cyklu Obrazy duże, 1975, detal

Wypożyczający
Właściciele prywatni, Muzeum Ludwig w Kolonii, Muzeum Narodowe w Gdańsku, Muzeum Górnośląskie w Bytomiu, Krupa Art Foundation, Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Muzeum Narodowe w Warszawie, Muzeum Narodowe w Krakowie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Warmii i Mazur, Fundacja Sztuki Polskiej ING, Galeria Studio

Małgorzata Czyńska

Dwurnik malował polską zwyczajność

o wystawie

Sztuka Wicekrólestwa Peru

Przedstawienia świętych, liczne sceny religijne, ale także malarstwo świeckie i przedmioty codziennego użytku to dzieła, którym ich twórcy nadali szczególny wyraz, bardzo odmienny od przybyłych wraz z konkwistą wzorców europejskich, inspirowanych przede wszystkim sztuką manierystów włoskich.
W ramach obchodów 95-lecia nawiązania stosunków dyplomatycznych między Polską a Peru odbyła się wystawa kolekcji w 2018 roku w Muzeum Narodowym w Warszawie oraz w Muzeum Narodowym we Wrocławiu.
Wicekrólestwo Peru nazywane też Wicekrólestwem Kastylii to kolonia hiszpańska założona w 1544 roku. Początkowo obejmowała wszystkie hiszpańskie zdobycze w Ameryce Południowej, z wyjątkiem wybrzeży dzisiejszej Wenezueli. Wyzysk Indian doprowadził w 1780 roku do wybuchu powstania. W 1821 gen. José de San Martin zajął Limę i ogłosił niepodległość Peru. Kolekcja jest efektem pięćdziesięcioletnich starań, ofiarności i pasji, a wchodzące w jej skład eksponaty pokazano w ponad stu wystawach na całym świecie.
81 dzieł – należących do dziedzictwa kulturowego Peru
© Colección Barbosa-Stern

film prezentujący dzieła
https://youtu.be/21x4ZKlvp6U

oprac.©kuzborska

Zamek Królewski w Warszawie – Dzieła wybrane

Dzieła wybrane, prezentowane w Zamku Królewskim

Bacciarelli Marcello – Michał Jerzy Wandalin Mniszech
z córką Elżbietą i pieskiem Kiopkiem

Bacciarelli Marcello – Stanisław August
w stroju koronacyjnym

Bernardo Bellotto – Widok Kapitolu
z Kościołem Santa Maria in Aracoeli

Bernardo Bellotto – Widok
Warszawy od strony Pragi

Jan Matejko – Rejtan. Upadek Polski

Jan Matejko – Konstytucja 3 Maja 1791

Melchior de Hondecoeter – Kogut,
kura z kurczętami i gołębiami

Rembrandt van Rijn – Uczony przy pulpicie

Rembrandt van Rijn – Dziewczyna w ramie obrazu

źródło: zamek-krolewski.pl

oprac.©kuzborska

Michał Marek – Na Sentinelu

Na Sentinelu jeszcze palą się ogniska

24 kwietnia – 29 maja 2026
Galeria na piętrze
Dzierżoniowski Ośrodek Kultury

I
To wystawa o potrzebie czuwania. O byciu tym, który widzi ogień, zanim stanie się światłem albo pożarem.
Na Sentinelu ogniska jeszcze nie wygasły.
To wystawa o pozostawaniu na granicy – tam, gdzie światło jeszcze się nie kończy, a cień nie daje już schronienia. Bo cień tylko z pozoru jest bezpieczny.
W rzeczywistości jest przestrzenią, w której dojrzewają idee: zarówno te, które budują, jak i te, które niszczą.
To wystawa o strażnikach. Nie tych, którzy pilnują świata, lecz tych, którzy czuwają nad tym, co w nas nieoczywiste, niewygodne, nieugaszone.
Bo najtrudniejsze czuwanie nie dotyczy innych. Dotyczy tego, co w nas jeszcze się tli.

II
Na Sentinelu ogniska jeszcze się palą.
To nie jest opowieść.
To jest miejsce.
Na uboczu.
Bez gwarancji sensu.
Nie wszystko tutaj chce być nazwane.
Nie wszystko powinno.
Malarstwo nie potrzebuje usprawiedliwień.
Wystarczy, że coś jeszcze się tli.


III
Na Sentinelu ogniska jeszcze nie wygasły.
Wystawa podejmuje problem granicy jako przestrzeni napięcia pomiędzy światłem a cieniem, obecnością a wycofaniem, bliskością a dystansem. Cień nie jest tu rozumiany jako strefa schronienia, lecz jako warunek ujawnienia – miejsce, w którym spotkanie staje się możliwe, choć nigdy nie osiąga pełnej stabilności.
W centrum tej wystawy nie ma przedstawienia, lecz relacja. Twarz nie funkcjonuje tu jako zamknięta forma, lecz jako wydarzenie: pojawia się i zaraz się rozmywa, opierając się próbom utrwalenia i jednoznacznego rozpoznania. W konsekwencji bliskość nie prowadzi do zjednoczenia, lecz odsłania dystans, którego nie da się całkowicie znieść.
W tym sensie czuwanie nie oznacza kontroli ani zabezpieczenia znaczeń. Jest raczej praktyką pozostawania przy tym, co nieprzejrzyste i nieostateczne – przy obecności, która wymyka się zawłaszczeniu i nie daje się w pełni nazwać.
Motyw ognia wyznacza tu graniczną figurę napięcia: nie jako symbol idei, lecz jako znak tego, co trwa w stanie nieustannego przejścia – pomiędzy pojawieniem się a zanikiem, pomiędzy bliskością a jej niemożliwością.
Wystawa proponuje zatem rozumienie podmiotowości nie jako stabilnej tożsamości, lecz jako praktyki czuwania: bycia przy tym, co się jeszcze tli – i co nie daje się ani wygasić, ani uchwycić bez reszty.

Notatki autora

***
Michał Marek – absolwent Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych
im. Tadeusza Brzozowskiego w Krośnie. Dyplom z malarstwa
w Akademi Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, w Pracowni prof. Aleksandra Dymitrowicza (2005).
Asystent prof. Janusza Jaroszewskiego w Katedrze Malarstwa
(2006-2022). Doktorat (2013), habilitacja (2025).
Prowadzi pracownię malarstwa na ASP we Wrocławiu (od 2023)
Więcej: asp.wroc.pl

oprac.©kk

Elżbieta Terlikowska (1947-2026) odeszła do gwiazd

Artystka odeszła 12 kwietnia 2026, zostawiając doskonałe dzieła malarsko-scenograficzne jako scenograf, kostiumolog.

Studiowała na Wydziale Projektowania Form Przemysłowych
 w PWSSP we Wrocławiu. 

Dyplom pod kierunkiem profesora Krzysztofa Meissnera
 uzyskała w 1974 roku. Obroniła również dyplom z malarstwa
 w pracowni profesora Józefa Hałasa.
 Uprawiała także grafiką użytkową i małą formą graficzną.
Otrzymała Nagrodę Roku ZPAP ex aequo
z prof. Wandą Gołkowską za najlepszą wystawę 2006 roku. 

Jako scenograf artystka zadebiutowała w 1986 roku,
projektując i kostiumy do Nowego Wyzwolenia 
wg Witkacego w reżyserii Jerzego Bielunasa
w Operze Wrocławskiej. Brała udział w licznych
wystawach indywidualnych oraz realizacjach
scenograficznych i telewizyjnych.

 

Cicha obecność, 2014

 

Wczorajszy wieczór, 2011

Wystawie towarzyszył katalog z tekstem Krzysztofa Kucharskiego: Ile dusz jest w jednej Lalce.

Więcej zdjęć: Wczorajszy wieczór

Decorum, 2004

Galeria Miejska, Wrocław

(...) Ponad 70 dotąd niepokazywanych kolaży, rysunków, obiektów. Ozdobnych w najmniejszym calu, zalotnych i nostalgicznych. Jej kompozycje utkane są z tysięcy kawałków folii, papierków, maźnięć farby, szwów i aplikacji. Te obrazy-kolaże, obrazy-poduszki, obrazy-suknie budują opowieść o potrzebie piękna i o niestałości świata. Samotne wizerunki Japonek, multiplikujące jedną twarz w wielu orientalnych ozdobach, równie odosobnione Europejki, zatopione w masie wzorzystych dekoracji, zdają się trwać w swej ekshibicji, wystawiają się na pokaz, jakby przed momentem zeszły z wybiegu, gdzie prezentowały najnowszą kolekcję mody, czy też z okładki kolorowego czasopisma.

Fragment tekstu, autor (–), "GW", 29.09.2004

Artystkę uhonorowano wieloma prestiżowymi nagrodami
z zakresu plastyki i scenografii w kraju i za granicą, m.in.

• Stypendium Rządu Włoskiego (Akademia Sztuk Pięknych), Wenecja
• Nagroda i stypendium W. Cwenarskiego, Wrocław
• Nagroda na 10. Festiwalu Malarstwa Współczesnego, Szczecin
• I i II nagroda na Konkursie Malarskim im. Spychalskiego, Poznań
• Nagroda Dziennikarzy w Westfalii za najciekawszą ekspozycję roku, Hannover
• Złote Maski – jedna w Rosji (spektakl Don Huan, Sankt Petersburg), dwie w Katowicach
• Złota Pacynka, spektakl teatralny dla młodzieży
• Nagroda za kostiumy, Quadriennale, Praga
• Nagroda Miasta Wrocławia za całokształt twórczości 

Więcej

Terlikowska Elżbieta

E.Terlikowska: Samotnosc-pudru

Zdjęcia i opracowanie © kkuzborska