Artystka urodziła się w Warszawie (1936).
Studiowała na Wydziale Ceramiki w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie Akademia Sztuk
Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu.
Dyplom pod kierunkiem prof. Julii Kotarbińskiej, 1963. Uprawia rzeźbę ceramiczną i rysunek. Od 1966 roku eksponuje prace na wystawach w kraju i za granicą. Mieszka i tworzy we Wrocławiu.
Rysunki
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Twórczość Ewy Panufnik-Dworskiej jest zjawiskowa,
nie tylko wtedy, kiedy wyraża się kapryśną kreską, mglistą smugą barwy, ale też - a może jeszcze bardziej - kiedy przybiera cielesną postać rzeźby. Twórczość Ewy Panufnik-Dworskiej jest zjawiskowa, bowiem łączy ten świat z tamtym, a czas obecny z czasem minionym. Jej wyobraźnia ożywia martwe, uczłowiecza roślinne, ucieleśnia duchy i przenika materię. Ewa wierzy w cudowność świata i widzi ją wszędzie, również, a może przede wszystkim, w rzeczach drobnych - to może być muszla, gałąź, ptak na gałęzi, chmura nad ptakiem na gałęzi, gest czułości emanujący z przytulenia dwóch głów.
Ewa swoją sztuką opowiada właśnie o tej cudowności świata, studiuje jej przejawy, drąży istotę i to w rzeczach najmniejszych - strzępach, skrawkach, ułamkach, gdzie ona kumuluje się i intensyfikuje - fragm.
Z. Gebhard, Teksty o sztuce
Paweł Miszewski - Ewa Panufnik-Dworska
Miękki modelunek głowy zbrutalizowany jest przez naturalną, chropowatą ceramiczną fakturę. Dzięki temu gładkość nie jest banalna, a światło, które się na niej zatrzymuje, rozpryskuje się setkami cząsteczek, tworząc optyczną mgiełkę, coś jakby ciało astralne rzeźby. Głowy żyją swoim własnym życiem, raz powołane do istnienia, nie są w nim bierne, wykrzywiają się i pączkują, tworząc całe klony, uchwycone w biologicznej ewolucji. (...)
4 grudnia 1994
Zbigniew Makarewicz - Salon artystyczny
Ewa Panufnik-Dworska reprezentuje pewną grupę
ceramików z wykształcenia, którzy weszli na teren rzeźby. Pozostała ona przy ceramicznym tworzywie i realizuje w nim cykl subtelnie modelowanych głów, skojarzonych z różnymi formami naturalnymi, jak np. muszle. Klimat tych kameralnych dzieł ma w sobie coś z pozbawionego drapieżności surrealizmu. Jej rzeźb nie da się zaliczyć do wymienionych nurtów, ponieważ sposób kształtowania dzieła czy manifestowania swojej postawy, pozwalałyby na objęcie i tego rodzaju rzeźby ramami konstruktywnej orientacji. Ale przecież nie samo spełnianie podstawowych wymogów sprawności warsztatowej (ceramika daje zapewne dodatkowe utrudnienie) mogą mieć zastosowanie. Być może, ten typ subtelnej i spokojnej kameralnej rzeźby nie ma zbyt wielu zwolenników wśród rzeźbiarzy, i możemy go traktować jako ewenement. To zaś, co właściwe dla tych rzeźb, można określić jako pozaosobiste, jakby samoistne zaistnienie tych form bez próby ingerowania w ich idealne powierzchnie. Rzeźby te zamykają się w doskonałe skorupy, chroniące nieodgadnione wnętrze.
Zofia Gebhard - Doskonałość formy, fragm.
(...) Twórczość Ewy Panufnik-Dworskiej jest zjawiskowa, bowiem łączy ten świat z tamtym, a czas obecny z czasem minionym. Jej wyobraźnia ożywia martwe, uczłowiecza roślinne, ucieleśnia duchy i przenika materię. (...) Ewa szkicuje kształty, przymierza kompozycje, powtarza lub zmienia układy, robi to tak długo, aż znajdzie ten jedyny właściwy gest, tę jedyną właściwą proporcję, ten jedyny właściwy rytm, o który jej chodzi. Jest twórcą świadomym - wie, co chce osiągnąć, i jej wybory nigdy nie są przypadkowe. Nie improwizuje, nie eksperymentuje, nie poszukuje nowych środków wypowiedzi, ale - jak dawni mistrzowie - z pełnym zaufaniem do własnych umiejętności, w oparciu o nie starą się osiągnąć jakość wyrazu, do której dąży - jakość i jasność wyrazu, moc, emanację. Jej rysunki, jej rzeźby mają odniesienia realne, ale nie są realistyczne - umowność, uproszczenia, stylizacja nadają im charakter ogólny, ponadczasowy, metafizyczny.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Udział w wystawach zbiorowych
wystawy indywidualne
- 2001 - Ceramika - III nagroda w konkursie na dzieło ceramiczne
- 1999 - Wystawa Rysunek, grafika, Galeria Na Odwachu, Wrocław
- 1999 - II nagroda, wystawa pokonkursowa Prace na papierze, malarstwo, gwasz, technika mieszana, towarzysząca Raportowi o Rozwoju Społecznym - Polska '99 pod auspicjami ONZ, Muzeum Ptaków Wilanów
- 1997 - Wystawa Źródła Wolności, Galeria W Pasażu, Wrocław
- 1997 - III Biennale Małych Form Malarskich, Toruń
- 1997 - II Triennale Autoportretu, Radom
- 1996 - Wystawa Świat sztuki Ewy i Jacka Dworskich. Rysunek, rzeźba, medal. Muzeum Medalierskie, Wrocław
- 1992 - Wystawa Kontynuacje, Wrocław
- 1990 - Wystawa Ujęcia. Rysunek, rzeźba, malarstwo. Ewa Panufnik-Dworska, Jacek Dworski, Ewa Dworska-Kopycińska. BWA Wrocław
- 1988 - Okręgowa Wystawa Plastyki 88, Wrocław
- 1986 - I Triennale Rysunku, pod patronatem Tadeusza Kupisiewicza, Kalisz
- 1980 - Wystawa Środowiska Wrocławskiego, Poznań
- 1980 - Wystawa indywidualna Rysunek i rzeźba, Galeria Spojrzenia, Wrocław
- 1980 - Międzynarodowa Wystawa Ceramiki, Faenza
- 1979 - Okręgowa Wystawa Prezentacje, Wrocław
- 1978 - Wystawa Artyści Środowiska Wrocławskiego, Lipsk
- 1978 - Międzynarodowa Wystawa Sztuki Ceramicznej, Monte Carlo
- 1977 - Okręgowa Wystawa Prezentacje, Wrocław
- 1976 - Wystawa Sztuki Wrocławskiej - XXX-lecie ZPAP, Wrocław
- 1974 - Okręgowa Wystawa Prezentacje, Wrocław
- 1969 - Wystawa Sztuki Użytkowej, Wrocław
- 1969 - Wystawa Polskiej Sztuki Użytkowej, Warszawa
- 1969 - Okręgowa Wystawa Sztuki Użytkowej, Wrocław
- 1968 - Wystawa Poplenerowa Rzeźby i Form Ceramicznych, Wrocław
- 1967 - Wystawa Poplenerowa Rzeźby i Form Ceramicznych, Wrocław
- 1967 - II nagroda zespołowa, Konkurs Rzeźbiarski Place Dolnego Śląska
- 1966 - III Plener Dolnośląski, Wrocław
.jpg "Z cyklu: Istoty z wyobraźni, Gorący profil, inspiracja: wybuch wulkanu na Kamczatce, Wrocław, grudzień 2001")
Gorący profil: inspiracja: wybuch wulkanu na Kamczatce
Wrocław, grudzień 2001
Zofia Gebhard - Doskonałość formy
Paweł Miszewski - Ewa Panufnik-Dworska
