Makowska Danuta – Malarstwo

Profesor Danuta Makowska ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Grafiki w Pracowni prof. Tadeusza Kulisiewicza.
Po studiach pracowała w warszawskiej ASP jako pedagog. Jest członkinią Związku Polskich Artystów Plastyków (1956-2026).

Woda, 1997, olej, 65×81 cm

Oberländer Marek – Zbiór dzieł

Dar dla Muzeum Narodowego we Wrocławiu

Halina Pfeffer-Oberländer, wdowa po wybitnym artyście Marku Oberländerze, podarowała Muzeum Narodowemu we Wrocławiu 472 prace na papierze. Najwcześniejsze z nich (z przełomu lat 40. i 50. XX w.) powstały w czasach szkolnych spędzonych przez artystę w Liceum Plastycznym w Warszawie oraz na początku studiów w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Większość późniejszych prac artysta tworzył we Francji: w Paryżu, Laversine, Nicei, Aix-en-Provence. Do najciekawszych należą rysunki koncepcyjne do jego ważnych cykli: „Garbate”, „Figury”, „Korzenie” oraz abstrakcyjne pejzaże
z Prowansji. Sporą grupę rysunków stanowią projekty ilustracji do publikacji wydawnictwa Iskry, do czasopism „Zwierciadło” i „Przegląd Kulturalny” oraz do albumu związanego z pamiętnym
V Międzynarodowym Festiwalem Młodzieży i Studentów z 1955 r. Dotąd w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu znajdowały się 173 prace na papierze (grafiki, rysunki tuszem, gwasze, akwarele) tego artysty oraz 22 obrazy olejne na płótnie.

„Niecodzienna to sytuacja, szczególny to przypadek. Licząca 472 prace darowizna Haliny Pfeffer-Oberländer to wyjątkowy akt życzliwości i sympatii dla Muzeum Narodowego we Wrocławiu” – mówi Piotr Oszczanowski, dyrektor MNWr. „Zapewne podyktowany tym, iż to w naszej kolekcji znajduje się pokaźny fragment spuścizny po Jej mężu, u nas też organizowane są wystawy poświęcone Jego pamięci i randze Jego dorobku artystycznego. Ta ostatnia sprzed przeszło roku „Marek Oberländer i Jan Lebenstein. Totemiczny znak figury ludzkiej”, której kuratorką była kustosz Magdalena Szafkowska, jest tego najlepszym dowodem.

Wyrażamy wielką wdzięczność jakże hojnej i wspaniałomyślnej Ofiarodawczyni. Dojrzałością swojej decyzji sprawiła, iż pamięć po Jej mężu będzie ponadczasowa. Muzeum staje się bowiem gwarantem tego, iż bogactwo naszej kolekcji jest tożsame z perspektywą dalszych badań nad twórczością Marka Oberländera, jej propagowaniem i upowszechnianiem.

I w ten oto sposób „przyszło złoto do złota”. Scaliła się kolekcja wybitnego artysty. Dowód naszej pamięci o tej hojności damy wkrótce. Z okazji 75-lecia Muzeum Narodowego we Wrocławiu, dnia 13 lipca 2023 r. odsłonięta zostanie tablica z nazwiskami wyjątkowych Ofiarodawców. Wśród nich już na zawsze będzie widniało nazwisko Haliny Pfeffer-Oberländer.

 

Informacja prasowa
14 kwietnia 2022, Muzeum Narodowe we Wrocławiu

Ciąg Fibonacciego

Ciąg Fibonacciego to ciąg liczb naturalnych,

w którym każda kolejna liczba jest sumą dwóch poprzednich.

Zaczyna się zazwyczaj od 0 i 1.

Najważniejsze właściwości

• Początek ciągu – 0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55...
• Złoty podział – stosunek dwóch kolejnych wyrazów ciągu dąży do liczby 𝜙(fi), która wynosi około 1,618
• Zastosowanie – algorytmika, kryptografia, analiza rynków finansowych oraz modelowanie zjawisk przyrodniczych, np. układ płatków kwiatów, muszle

Gdzie występuje liczba phi? 

• W naturze – nożna ją odnaleźć w budowie muszli ślimaków (spirala logarytmiczna), układzie płatków kwiatów, liści na łodydze czy w strukturze DNA 

• W człowieku – wiele proporcji ludzkiego ciała jest bliskich 𝜙, np. stosunek całkowitego wzrostu do wysokości pępka czy odległości od ramienia do czubków palców do odległości od łokcia do palców

• W sztuce i architekturze – nazywana "boską proporcją", była stosowana przez artystów takich jak: Leonardo da Vinci, np. Ostatnia Wieczerza, Mona Lisa, czy Michał Anioł: Stworzenie Adama, a także
  w architekturze starożytnej Grecji, np. Partenon

• W designie – wykorzystywana w fotografii (siatka złotego podziału), projektowaniu logo oraz stron internetowych, aby nadać im naturalną harmonię.
  
  

Boska proporcja w ciele człowieka

Leonardo da Vinci – Człowiek witruwiański

Złoty podział Leonarda da Vinci jako „boska proporcja”

• Jest nieskończoną liczbą często spotykaną w przyrodzie, sztuce i matematyce
• Łączy idealne proporcje ciała z geometrią (kwadrat i koło), symbolizując harmonię człowieka z wszechświatem
• Ukazuje dwie pozycje (ręce i nogi w górze i na boki) dla idealnego wpisania w figury
• Symbolizuje doskonałość i proporcje człowieka jako miary wszystkiego, łącząc sztukę z nauką i anatomią
• Ilustruje koncepcję rzymskiego architekta Witruwiusza, łącząc idealne ludzkie proporcje (harmonizujące z kwadratem) z idealnymi proporcjami koła, gdzie pępek jest centrum okręgu, a rozstawione ręce i nogi tworzą kwadrat 
• Postać, przedstawiona w dwóch nałożonych na siebie pozach, z rękami i nogami w różnych rozstawach, ma pokazywać możliwości wpisania w obie figury geometryczne

oprac. © kkuzborska

Horbowy Zbigniew – Szkło i kolor

span style="color: #4c1130; font-family: Fira Sans; font-size: medium;">21 listopada 2025 – 2 stycznia 2026
Slovenské sklárske múzeum Rona Gallery Lednické Rovne, Słowacja

Zdjęcia©Rona Gallery

źródłoZbigniew Horbowy – Szkło i kolor

oprac. © kkuzborska

Władysław Ślewiński (1856-1918)

Pejzaż morski z Bretanii, Francja, Bretania, 1911

olej, płótno, 80×115 cm, © Muzeum Narodowe w Kielcach

Spotkanie Władysława Ślewińskiego z genialnym postimpresjonistą Paulem Gauguinem stało się dla niego największą artystyczną inspiracją i zaważyło na jego twórczości i życiu. Ślewiński poznał go w sąsiadującej z akademią kawiarni Chez Madame Charlotte, w której spotykała się paryska cyganeria. Zafascynowała go pasja twórcza i nowatorstwo malarstwa Gauguina. Entuzjastycznie przyjął jego teorię głoszącą subiektywizm i swobodę wypowiedzi artystycznej, a także zerwanie z wszelką konwencją w dziedzinie sztuki. Wraz z innymi malarzami podążył za mistrzem do Bretanii, gdzie dołączył do utworzonej tam kolonii artystycznej, tzw. Szkoły Pont-Aven. To podczas tej wyprawy, jako 33-latek, po raz pierwszy zobaczył morze. I to ono stało się kolejną fascynacją i inspiracją początkującego malarza. Od 1889 roku Władysław spędzał na bretońskim wybrzeżu letnie miesiące, aż wreszcie po siedmiu latach osiadł na stałe w maleńkim Le Pouldu. Morze, które wkrótce stało się głównym bohaterem jego obrazów, miał teraz na wyciągnięcie ręki. Jeszcze bliżej brzegu zamieszkał w 1910 roku. Dom w nadmorskim Doëlan był ucieleśnieniem jego marzeń. Z okna widział rozbijające się fale i, jak twierdził, „miał ocean dla siebie”. Bez ograniczeń, o każdej porze dnia i nocy mógł obserwować żywioł wody targanej sztormami, roztrzaskującej się o przybrzeżne skały, a czasami wyciszonej i spokojnej. Nie poprzestawał jednak na podziwianiu tego widowiska z okien. 

[...] Jednocześnie Ślewiński zdaje się upraszczać wrażenie rzeczywistości, eliminuje to, co przypadkowe czy zmienne, tak aby jak najpełniej oddać istotę bretońskiego pejzażu. Powraca więc do idei syntetyzmu, a nawet kluazonizmu, które charakteryzowały dzieła malarzy ze szkoły z Pont-Aven. Nie są one jednak przyjęte bez refleksji, lecz osobiście przetworzone.

Choć morze na obrazach Ślewińskiego zmienia się z biegiem czasu, jeden motyw pozostaje niezmienny. Na płótnach istnieje tylko woda, powietrze i ziemia, nie ma w nich miejsca dla człowieka. Nie ma sztafażu, domów na brzegu, nadbrzeżnych roślin, morskich ptaków, czasami, choć bardzo rzadko, pojawi się maleńka żaglówka.

Morze, niebo i przybrzeżne skały wypełniają też całą przestrzeń kieleckiego Pejzażu morskiego z Bretanii. Sygnatura umieszczona w lewym dolnym rogu płótna nie pozostawia wątpliwości, że dzieło powstało w 1911 roku, a więc w drugim okresie „morskiej” twórczości Ślewińskiego. Sam obraz wydaje się jednak bliższy okresowi pierwszemu. Oto pod ołowianymi chmurami rozciąga się bezmiar wzburzonej wody. To, co prawda, nie sztorm, bo morskie fale nie osiągają gigantycznej wysokości, ale uderzają w skalisty brzeg z wystarczającą siłą, aby stworzyć kipiel pokrytą morską pianą, którą Ślewiński tak bardzo chciał malować prawdziwie. Tak jak niektórzy młodopolscy malarze wyspecjalizowali się w malowaniu śniegu, który przybierał na ich obrazach dziesiątki barw i odcieni, tak i przyjaciel Gauguina osiągnął mistrzostwo w malowaniu morskiej piany, która była tak samo wielobarwna jak śnieg. Na kieleckim obrazie piana mieni się odcieniami zieleni, żółci, różu, błękitu, wdziera się pomiędzy przybrzeżne skały, pokrywając je cieniutką warstwą wody. To rzeczywiście „piana”, a nie „wata”. Malowana szybkimi, lekkimi uderzeniami pędzla, tworzy płynną linię konturu. Podobnie malowane jest brunatno-oliwkowo-szmaragdowe morze, tak doskonale poznane przez malarza. Warto zwrócić uwagę, że na dalszym planie morskie fale zwieńczone grzywami piany obwiedzione są charakterystycznym konturem nawiązującym do gauguinowskiego kluazonizmu. 

Nad mrocznym krajobrazem wisi ciężkie ołowiane niebo. Jego barwa zdaje się wskazywać na porę dnia. Różowiejący horyzont i ciemniejszy odcień różu odbijający się w chmurach nad nim wskazują, że to zmierzch nadchodzący po pochmurnym burzowym dniu albo świt oczekiwany po burzliwej nocy. Tak czy inaczej, powoli nadchodzi uspokojenie. Podobnie jak w marynistycznej twórczości mistrza z Doëlan, w której już niedługo będą dominować jasne i spokojne widoki łagodnego oceanu.

Źródło: Magdalena Silwanowicz

https://mnki.pl/pl/obiekt_tygodnia/2025/
pokaz/605,pejzaz_morski_z_bretanii,3

Boże Narodzenie 2025

Szczęśliwych, zdrowych i rodzinnych świąt
Bożego Narodzenia 2024

Georges de La Tour – Boże Narodzenie
Musée des Beaux-Arts Rennes

Ziemba Paulina – Malarstwo, ceramika

Studia w PWSSP/ASP we Wrocławiu.
Dyplom z wyróżnieniem z ceramiki w Pracowni
prof. Krystyny Cybińskiej,
z malarstwa w Pracowni prof. Józefa Hałasa (1986).
Tworzy rzeźby ceramiczne, ceramikę
w architekturze i malarstwo.

Artystka jest członkinią Związku
Polskich Artystów Plastyków we Wrocławiu.

Paulina Ziemba

Lato w mieście, akryl na płótnie, 50×50, 2021

Martwa natura z żółtym konikiem, technika własna, 60×70, 1999

Martwa natura z niebieskim dzbanem, technika własna, 60×70, 1999

Z cyklu: Szklane parawany, porcelana i szkło, wys. 52, 2000

Herosi utraceni, szamot angobowany, wys. 70, 2000

Eurydyki, szamot angobowany, wys. 64, 2001

Z cyklu Krótka historia umarłej miłości
kamionka angobowana i szkło, obiekty 50×40, 2004

Godła i herby, wieża Sądu Okręgowego we Wrocławiu
klinkier szkliwiony i złocony, 220×220, 2009

Ludzie z czterech stron świata, rzeźby głów na elewację
DT Renoma we Wrocławiu, klinkier szkliwiony i złocony, 2009

Z cyklu: Okruchy pamięci, klinkier angobowany, 120×100, 2014

Z cyklu: Żywioły, klinkier angobowany i szkło, 120×100, 2014

Więcej dzieł – cykle

Malarstwo 

Rzeźba

Ceramika

Realizacje

Nagrody, wybór

• 2002 – Wyróżnienie: Salon Plastyczny Egeria, Ostrów Wlkp.
• 1987 – Wyróżnienie: VII. Ceramiczne Warsztaty Twórcze ’87
• 1986, 1987 – Stypendium MKiS dla Młodych Twórców
• 1984, 1985, 1986 – Stypendium MKiS za wyniki w nauce

Wystawy indywidualne

• 2025 – Wystawa w ramach cyklu: W Witrynie, Kontynuacja,
  ZPAP, Pałac Hatzfeldów, Wrocław | relacja filmowa
• 2010 – Rzeźba portretowa, Galeria Miejska, Chorzów
• 2007 – Melancholia, Galeria Forum, Wrocław
• 2004 – Notatki z podróży, Zamek Kliczków
• 2004 – Notatki z podróży, Muzeum Ceramiki, Bolesławiec
• 2001 – Wystawa w ramach festiwalu Wratislavia Cantans, Wrocław
• 2000 – Galeria Na Solnym, Wrocław
• 1999, 1998 – Autorka akcji artystycznej i pomnika Tympanony: symbol trwania, Bolesławiec
• 1999 – Podróże mojej wyobraźni, Muzeum Okręgowe, Jelenia Góra; Muzeum Ceramiki, Bolesławiec
• 1991 – Pejzaż wewnętrzny, Modern Art Galery, Paryż, Francja
• 1994, 1993, 1988 – Galeria Abakus, Wrocław
• 1987 – Galeria Opus, Wrocław

Udział w wystawach zbiorowych, wybór

• 2022 – Po Sztuce, 75-lecie ZPAP Okręgu Wrocławskiego, Pałac Hatzfeldów, Wrocław
• 2021 – Kobieta spełniona, Galeria MM, Chorzów
• 2020 – Salon Genius Loci, Jelenia Góra
• 2018 – A my po ESK... ZPAP Okręg Wrocławski, Arsenał, Wrocław
• 2015 – Malarstwo, Toyama Art. Center, Toyama, Japonia
• 2014 – Szepty i Hałasy, Galeria Platon, Wrocław
• 2014 – 50 lat plenerów ceramicznych w Bolesławcu, Bolesławiec
• 2011 – 100 lat ZPAP, Wrocław
• 2009 – Renoma: Reflectins from Wrocław, w ramach Polska!Year, Londyn
• 2007 – 40 najlepszych obrazów na 40-lecie Muzeum, Muzeum Okręgowe, Głogów
• 2006 – Festiwal Ognia, Arrasate-Mondragón, Hiszpania
• 2006 – Na styku kultur, malarstwo, Borneo, Penang, Kuala Lumpur, Malezja
• 2003 – Malarstwo, Uniwersytet we Frankfurcie n. Odrą, Niemcy
• 2003 – Kontrast światła, plener malarski, Korsyka, Francja
• 2002 – Egeria ’2002, Ostrów Wlkp.
• 2002 – Porcelana inaczej, wystawa i Międzynarodowe Sympozjum Ceramiczne, Ratusz, Wrocław
• 2001 – Kontynuacje, wystawa ZPAP, Wrocław
• 2001 – Galerie Rooyart, Venray, Oostrum, Holandia
• 2000 – L’Eurofeu Au Pays de Liege, Liege, Belgia
• 1998 – Małe jest piękne, Instytut Kultury Polskiej, Berlin, Niemcy
• 1992 – Kontynuacje '92, wystawa ZPAP, Wrocław
• 1988 – Interart '88, Międzynarodowe Targi Sztuki, Poznań
• 1988 – Arsenał '88, Warszawa
• 1987 – Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko
• 1987 – Plenery ’87 – interdyscyplinarna wystawa poplenerowa, Wrocław
• 1987 – Galeria Opus, Wrocław
• 1986 – Dyplom ’86 – wystawa nagrodzonych dyplomów, Łódź

Ważniejsze realizacje

• 2021-2022 – 32 rzeźby w atriach Domu Towarowego Renoma, Wrocław
• 2012 – 4 herby ceramiczne do hali Dworca Kolejowego PKP, Świdnica
• 2011 – Fryz w renesansowym kościele, Bystrzyca Świdnicka
• 2008-2009 – Kompozycje ceramiczne: 2 Godła Polski i 2 Herby Wrocławia na wieży budynku Sądu Okręgowego, Wrocław
• 2008-2009 – 80 rzeźb na elewacji historycznego budynku Domu Towarowego Renoma, Wrocław
• 2003-2004 – Centrum Rekreacji Redeco, Wrocław
• 2001 – Salon V-Motors (Volvo), Wrocław
• 1999 – Pomnik Tympanony – symbol trwania, dar miastu Bolesławiec
• 1998 – Hall i apartamenty Hotelu Exbud, Wrocław

Uczestniczka plenerów i sympozjów ceramicznych, malarskich, wybór

• Międzynarodowe Plenery Ceramiczno-Rzeźbiarskie, Bolesławiec
• Międzynarodowe Sympozja Ceramiczne Porcelana Inaczej
• Międzynarodowe Plenery Malarskie Gardens: Korsyka, Borneo, Penang, Kuala Lumpur, Japonia

Filmy

• 2001 – Podróże mojej wyobraźni, TVP SA, film dokumentalny
• 2022 – Twarze Renomy, Globalworth, film promocyjny

Prace w zbiorach polskich, m.in.:

• Muzeum Narodowe we Wrocławiu
• Zakład Narodowy im. Ossolińskich we Wrocławiu
• Muzeum Ceramiki w Bolesławcu
• Muzeum Okręgowe Jelenia Góra
• Muzeum Głogów
• Muzeum Porcelany w Wałbrzychu

Prace w zbiorach światowych, m.in.:

• National Galery, Malezja
• Takaoke, Japonia

Kontakt: polaziemba@gmail.com

oprac.©kkuzborska

Malicka-Zamorska Anna (1942-2025)

Anna Malicka-Zamorska (1942-2025) odeszła od nas 1 grudnia 2025

Pogrzeb Anny Malickiej-Zamorskiej odbył się 10 grudnia 2025 Rzymskokatolicka parafia pw. św. Jacka Wrocław-Swojczyce. Cmentarz przy ulicy Chałupniczej we Wrocławiu.

***

Rodzinie i Bliskim Anny składam serdeczne kondolencje, a Annie spokoju i pięknych snów w ogrodach wiecznej szczęśliwości.

Znakomite dzieła A. Malickiej-Zamorskiej Sny w ogrodzie, 2022 https://artwroc.blogspot.com/2022/03/malicka-zamorska-anna-sny-w-ogrodzie_9.html

A. Malicka-Zamorska – Medal Zasłużona dla Miasta Wrocławia https://artwroc.com/malicka-zamorska-anna-2012

A. Malicka-Zamorska – Po drugiej stronie lustra 50-lecie pracy artystycznej, 2015 https://artwroc.com/malicka-zamorska-anna-po-drugiej

Krótkie bio https://artwroc.com/malicka-zamorska-anna

A. Malicka-Zamorska z rodziną, 2012 Pałac Królewski, 70-lecie urodzin https://artwroc.com/anna-malicka-zamorska-z-rodzina

A. Malicka-Zamorska – Ceramika, 2015, Pałac Wojanów
W Dolinie Pałaców i Ogrodów https://artwroc.com/malicka-zamorska-anna-ceramika

  
Mąż: Ryszard Waldemar Zamorski (1940-2008) https://artwroc.com/zamorski-ryszard-waldemar

oprac. © kkuzborska

Promocja artystów

• Promocja artystów

  artwroc.blogspot.com
• Kazimierz Jasinski-Szela – Malarstwo

  jasinski-szela-art.blogspot.com/2020
• Maria Rogala (1930-2024) – Malarstwo

  rogala-art.blogspot.com
• Witold Liszkowski (1954-2025) – Malarstwo, grafika

  liszkowski-art.blogspot.com
• Kaczmarek Tadeusz (1937-2006) – Malarstwo

  kaczmarek-art.blogspot.com

Pisownia liczebnika -pol

Pisownia liczebnika „pół” z innymi wyrazami sprawia użytkownikom języka kłopoty. 

Złożenia z członem pół pisze się łącznie: 𝘱ół𝘣𝘶𝘵𝘺, 𝘱ół𝘭𝘪𝘵𝘳𝘰𝘸𝘺, 𝘱ół𝘴𝘵𝘢ć, 𝘱ół𝘬𝘱𝘪ą𝘤𝘰, 𝘱ół𝘱𝘳𝘻𝘺𝘵𝘰𝘮𝘯𝘪𝘦.
Jeśli jednak w zdaniu dwa takie wyrazy złożone odnoszą się do jednego pojęcia, trzeba pisać je rozdzielnie:
𝘱ół 𝘴𝘱𝘢ł, 𝘱ół 𝘤𝘻𝘶𝘸𝘢ł; 𝘱ół 𝘬𝘱𝘪ą𝘤𝘰, 𝘱ół 𝘱𝘰𝘸𝘢ż𝘯𝘪𝘦.

Jest to trochę niekonsekwentne, dlatego nowe zasady ujednolicają tę regułę!
Od 2026 roku pisownia tych pojęć zawsze będzie łączna:

•  Utwór półfantastyczny, półrealistyczny
• Mówił półżartem, półserio
• Ojciec półleżał, półsiedział

Jeśli liczebnik „pół” stoi przed wyrazem pisanym wielką literą, stawiamy po nim łącznik, np. pół-Polka, pół-Francuzka.

Z końcem 2026 roku ukaże się słownik ortograficzny Rady Języka Polskiego uwzględniający nowe zasady pisowni.

Nowe zasady w ortografii od 2026

Przymiotniki pochodzące od nazw

Nowe zasady pisowni nazw ulic, placów i obiektów...

Konopnicka Maria – Ojczyzna

Ojczyzna moja – to ta ziemia droga,

Gdziem ujrzał słońce i gdziem poznał Boga 

Gdzie ojciec, bracia i gdzie matka miła 

W polskiej mnie mowie pacierza uczyła. 

Ojczyzna moja – to wioski i miasta, 

Wśród pól lechickich sadzone od Piasta, 

To rzeki, lasy, kwietne niwy, łąki, 

Gdzie pieśń nadziei śpiewają skowronki. 

Ojczyzna moja – to praojców sława, 

Szczerbiec Chrobrego, cecorska buława, 

To duch rycerski, szlachetny a męski, 

To nasze wielkie zwycięstwa i klęski. 

Ojczyzna moja – to te ciche pola, 

Które od wieków zdeptała niewola, 

To te kurhany, te smętne mogiły 

Co jej swobody obrońców przykryły. 

Ojczyzna moja – to ten duch narodu, 

Co żyje cudem wśród głodu i chłodu, 

To ta nadzieja, co się w sercach kwieci, 

Pracą u ojców, a piosnką u dzieci!

SynAlkaPono - Szczerze

Pono – Rafał Poniedzielski (1976-2025) nie żyje.
Znany polski raper miał 49 lat


(prod. soSpecial) - official video

Tabasko - Wychowani w Polsce HD

Komunikaty Rady Języka Polskiego

Komunikaty Rady Języka Polskiego

to biuletyn Rady Języka Polskiego,

który ukazywał się dwa razy w roku

w latach 1997–2005

Komunikaty RJP nr 1(1)/1997

Komunikaty RJP nr 1(2)/1998

Komunikaty RJP nr 2(3)/1998

Komunikaty RJP nr 1(4)/1999

Komunikaty RJP nr 2(5)/1999

Komunikaty RJP nr 1(6)/2000

Komunikaty RJP nr 2(7)/2000

Komunikaty RJP nr 1(8)/2001

Komunikaty RJP nr 2(9)/2001

Komunikaty RJP nr 1(10)/2002

Komunikaty RJP nr 2(11)/2002

Komunikaty RJP nr 1(12)/2003

Komunikaty RJP nr 1(14)/2004

Komunikaty RJP nr 2(15)/2004

Komunikaty RJP nr 1(16)/2005