Promna Marlena − Prezentacja twórczości artystycznej

Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych
im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu w 2007 roku
– dyplom z malarstwa w Pracowni prof. Andrzeja Klimczaka-Dobrzanieckiego i dyplom z projektowania malarstwa w architekturze w Pracowni prof. Wojciecha Kaniowskiego oraz w Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie (dziś Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny im. Jana Długosza) w 2004 roku.

W 2014 roku uzyskałała stopień doktora w dziedzinie sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuk pięknych.
Od 2012 roku jest zatrudniona w Pracowni Rysunku profesora Piotra Kielana w macierzystej uczelni, początkowo na stanowisku asystenta, a obecnie na stanowisku adiunkta.

Zajmuje się malarstwem, projektowaniem malarstwa w architekturze, rysunkiem i grafiką. Zrealizowała 20 wystaw indywidualnych oraz brała udział w około 140 wystawach zbiorowych w kraju i za granicą.
Jest koordynatorem międzynarodowych
projektów badawczych, warsztatów i wystaw.

Czarna rzeka, 2019, akryl na płótnie, 300×180

Łąka, 2019, akryl na płótnie, 300×180

Dolina, 2019, dyptyk, akryl na płótnie, 300×180

Kadr 2, 2019, akryl na płótnie, 150×110

Kadr 4, 2019, akryl na płótnie, 150×110

Kadr 6, 2019, akryl na płótnie, 150×110

Lake, 2017, akryl na płótnie, 130×130

Den, 2017, acrylic on canvas, 130×130

Pass, 2018, acrylic on canvas, 130×130

Garden T2, 2014, acrylic on canvas, 150×150

Garden T5, 2015, acrylic on canvas, 150×150

Garden 1 Diptych, 2015, acrylic on canvas, 300×180

Garden K1, 2014, acrylic on canvas, 100×100

Garden K3, 2015, acrylic on canvas, 100×100

Garden K6, 2015, acrylic on canvas, 100×100

13. Międzynarodowy Plener Ceramiczny LAB ORO

10 sierpnia − 4 września 2021

Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku

Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku zaprasza

artystów plastyków, pracujących
w tworzywie ceramicznym, do wzięcia udziału
w 13. Międzynarodowym Plenerze Ceramicznym.

Do udziału w plenerze zaproszeni zostaną artyści wybrani przez organizatora na podstawie aplikacji złożonych
do 31 maja 2021 roku na adres
komisarza pleneru Bogusława Dobrowolskiego

b.dobrowolski@rzezba-oronsko.pl

lub sekretariat@rzezba-oronsko.pl

Szczegóły: rzezba-oronsko.pl

Kopańska-Błaszczyk Katarzyna − Malarstwo

 

Cefeusz, Herakles i Jednorożec indyjski

4-27 maja 2021, Miejska Galeria Sztuki MM

Chorzowskie Centrum Kultury

galeriamm.eu

Konkurs dla artystów plastyków

 

(Nie)widzialny – sztuka inspirowana religijnie Termin nadsyłania zgłoszeń na konkurs wraz z dokumentacją do 25 czerwca 2021.

Fundacja Chronić Dobro przy opactwie Benedyktynów w Tyńcu rozpoczyna działalność Instytutu Sztuki Kościelnej, którego celem będzie promowanie i wspieranie dobrej, współczesnej sztuki sakralnej, współpraca z artystami, tworzącymi dzieła o charakterze religijnym, oraz z księżmi odpowiedzialnymi za nowe realizacje artystyczne w parafiach.

Żyrandol tynieckiego kościoła po konserwacji

Z okazji rozpoczęcia działalności zapraszamy młodych artystów do 35 roku życia do wzięcia udziału w konkursie na dzieła (w dowolnej technice) o charakterze religijnym.

kultura.benedyktyni.com

Rucińska Magdalena − Międzyprzestrzeń

13 kwietnia − 20 czerwca 2021
Galeria Miejska BWA w Bydgoszczy

Oto dom. Oto człowiek. Oto dłoń. Prosty obraz. Figura i tło. Oczywistość. W przekładzie werbalnym obraz ten jest orzekający i zwięzły niczym zdanie w starym elementarzu. Jednak w tym miejscu na myśl niemal automatycznie przychodzi skojarzenie ze Zdradliwością obrazów Magritte’a. I wszystko zaczyna się komplikować. Malarstwo nie rządzi się bowiem zasadami podobnymi językowi. To nie zbiór znaków ani wokabularz. Jeśli odrzucić perspektywę, nie ma w nim linearnej sekwencyjności, określonych zasad następstwa. Figurę i tło łączy nieustanna relacja inwersji. Istotą obrazu jest międzyprzestrzeń – milczące, semantycznie puste pole. Nieoczywistość. Miejsce, któremu ciężko przypisać jednoznaczny sens językowy, a które jest niezbędne dla artykulacji sensu wizualnego. Ten bowiem – jak twierdzi – Gottfried Boehm – „[…] artykułuje się na tle tego, co niepowiedziane”. Ta milcząca, pusta przestrzeń jest zatem, wbrew pozorom, gęsta – pełna korelacji, kontrastów, przejść. To pustka, która nie jest niczym. 

Więcej: galeriabwa.bydgoszcz

Makowski i Mehoffer − Wiosenne sceny ogrodowe

Makowski Tadeusz (1882-1932) maluje Wiosnę
około 1908 roku. Pełen młodzieńczego zapału i nadziei na sławę, daje upust swojej wyobraźni, korzystając z rozwiązań formalnych, których uczy się od najlepszych.

Tadeusz Makowski, Wiosna − Baśniowy ogród, 1908

Józef Mehoffer − Dziwny ogród, 1902-1903

Jedną z najbardziej znanych prac Mehoffera jest Dziwny ogród – kompozycja o tak niejednoznacznej i tajemniczej symbolice, że doczekała się wielu, nawet skrajnie różnych interpretacji. Przez szczegółowe opracowanie kwiatów i roślin, podobnie jak na średniowiecznych obrazach ukazujących Marię w zamkniętym ogrodzie, tzw. hortus conclusus, odczytywany był m.in. jako metafora miejsca bezpiecznego i beztroskiego. 

Makowski zdaje się budować podobną enklawę, jednak zamiast witalizmu bijącego z obrazu Mehoffera wybiera powściągliwość, przez co jego przedstawienie jeszcze bardziej nasuwa skojarzenia z odseparowanymi od świata maryjnymi ogrodami, będącymi symbolem dziewictwa i oddania. Tak jak chłopiec w Bajkowym ogrodzie klęczy przed wiosną lub księżniczką i z adoracją zaplata girlandy na jej sukience, tak Makowski oddaje się sztuce bez reszty. Po wyjeździe do Paryża wszystko jej podporządkuje. W Pamiętniku porównuje ją do dziewczyny.

Więcej: mnwr.pl/wiosna