Kraj-Obrazy – Plenerowe impresje

10 czerwca – 1 lipca 2023
Galeria Sztuki BWA
Krosno, Wojciecha R. Portiusa 4

Maria Anto, Wizyta, 1998, olej/płótno, ze zbiorów BWA Krosno

Rafał Borcz, Sokole, 2022, olej/płótno

Marta Jamróg, Widok pogórzański, 2022
akryl z suchym pigmentem na płycie

Kornel Janczy, Górska rzeka, 2021, akryl/sklejka+kamienie

Alicja Łątka-Lewandowska, Krajobrazy II, 1991
olej/płótno, ze zbiorów BWA Krosno

Kinga Nowak, Padmasana, 2022, olej/płótno

Agata Pałach-Bożek, Te, co były przed i te, co będą po
2022, olej/płótno

Kazimierz Wiśniak, Rzepedź, 1996, olej/płótno
ze zbiorów BWA Krosno

Żyjemy w czasie zmieniającego się krajobrazu.
Obszary nietknięte ręką człowieka stanowią znikomy procent powierzchni naszej planety: reszta zajęta jest pod uprawy,  osiedla, zakłady przemysłowe, drogi, dworce i magazyny. Zanikanie dzikiej natury to cecha nowej epoki w dziejach ziemi, nazywanej powszechnie antropocenem. Żyjemy w jego czasach. 

Krajobraz jest ważnym tematem sztuki współczesnej. Podejmuje się go w trakcie plenerów, a te stanowią istotny element świata sztuki ostatnich kilkudziesięciu lat. Organizowane przez galerie, pozwalają artystom na tworzenie sztuki poza domem, wśród natury, pod gołym niebem. Ale we współczesnym krajobrazie artystycznym odbija się najczęściej nie „dzika” przyroda, lecz antropocentryczne oblicze ziemi. Plenery wiążą się nierozerwalnie z historią BWA w Krośnie, które w 2022 roku obchodziło 40-lecie swojego istnienia. Od początku w galerii wkładano wiele wysiłku w ich organizację, zapraszając co roku grupę międzynarodowych artystów najpierw w Bieszczady, w ostatnich zaś latach – do Krosna.

Galeria posiada dzisiaj bogatą kolekcję pejzażowych dzieł powstałych w ich trakcie. Na wystawie „Kraj-obrazy” zestawione zostały dzieła powstałe w trakcie plenerów krośnieńskiego BWA z pracami współczesnych artystek i artystów, którzy zajmują się aktualizacją problematyki krajobrazowej. Ich przesiąknięte nostalgią realizacje są jakby pamięciowym, idealizowanym wizerunkiem tego, co już zniknęło z naszego otoczenia. Są dowodem na to, że krajobraz jest nie tylko wizualnością, ale również doświadczeniem. Poczucie przebywania wewnątrz pejzażu, bycia jego częścią, jest wyczuwalne w wielu pracach na naszej wystawie – Magdalena Ujma.

oprac.©kkuzborska

Nacht-Samborski Artur (1898-1974) – Akty

26 maja – 29 lipca 2023
Galeria aTAK
Warszawa, Mazowiecka 11/38

Wystawę przygotowano z okazji zbliżającej się 125. rocznicy urodzin artysty. Jest to prezentacja pięćdziesięciu prac artysty, wybranych przez kuratora Jerzego Wojciechowskiego z depozytu w Muzeum Narodowym w Poznaniu oraz udostępnionych przez rodzinę malarza i kolekcjonerów prywatnych. Nacht-Samborski był uczniem Wojciecha Weissa (1875-1950), mistrza aktu. Znamy wyłącznie akty kobiece, które Nacht-Samborski malował i rysował przez całe życie.

Akt siedzącej kobiety z założonymi rękami, ok. 1948, olej/płótno, 53×44,5

Akt siedzący w żółtym kapeluszu, ok. 1931, olej/płótno, 38×29

Akt siedzący w żółtym fotelu, olej/płótno, 54×37,5

Akt kobiety na czerwonej sofie, ok. 1935, olej/płótno, 45,5×55

Porwanie Europy, lata 40. XX w., olej/papier, 27×22

Akt siedzącej na krześle, ołówek, gwasz/papier, 44×32,5

Akt z czerwonymi ustami, olej/papier fotograficzny, 20×31

Zdjęcia z wernisażu

Galeria promuje współczesnych polskich twórców, jak też kolekcję sztuki polskiej Krzysztofa Musiała.

Patronat: Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie

Prace©spadkobiercy Artura Nachta-Samborskiego

Autor zdjęć prac i z wernisażu ©Adam Gut

Źródło: atak.art

oprac.©kkuzborska

ROZ/PAL – Ceramika unikatowa

5-23 czerwca 2023
Wrocław, ul. Świdnicka

Krzysztof Rozpondek i Gabriel Palowski to uznani artyści – profesorowie Katedry Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych im. E. Gepperta we Wrocławiu. Studiowali równolegle i chociaż w różnych pracowniach, to obrona ich prac dyplomowych odbyła się tego samego dnia w lipcu 1987 r. we wrocławskiej Galerii Biura Wystaw Artystycznych. 
Artystów łączy potrzeba kreacji w określonym materiale, inspiruje charakter tworzywa ceramicznego i konsekwentne stosowanie autorskich sposobów jego obróbki, metod kształtowania, barwienia i wypału. Poszukując logiki i harmonii bryły w obszarze abstrakcji, uzyskują odmienne rezultaty, będące wynikiem ich osobowości i indywidualnych doświadczeń. Zestawienie przykładowych dokonań ceramików to próba przybliżenia ich postaw, która w założeniu ma stanowić formę dialogu.

Zdjęcia powierzone przez artystów

asp.wroc

oprac.©kkuzborska

Józefowski Eugeniusz – Festiwal NordArt 2023

3 czerwca – 5 października 2023
Festiwal NordArt 2023, Büdelsdorf, Niemcy

Relacja filmowa wystawy

 

oprac.©kkuzborska

Vladimír Boudník (1924-1968) – Dzieła z lat 1947-1968

25 maja – 20 czerwca 2023
Galeria Miejska we Wrocławiu
Kiełbaśnicza 28

Lucanus Cervus, akwaforta, 11,2×9, 1955

Retrospektywna wystawa dzieł Vladimira Boudnika – czeskiego awangardowego grafika i malarza, którego niezwykłe życie i niekonwencjonalna postawa twórcza zainspirowała Bohumila Hrabala do napisania powieści „Czuły barbarzyńca” to pierwsza od ponad 60 lat indywidualna ekspozycja prac tego legendarnego artysty w Polsce.

Anulowany portret, akwaforta, 15,3×24,3, 1948

Bez tytułu, lakiery nitro, grafika strukturalna, 20×38, 1962

Klucz cybernetyczny, technika mieszana, 62,5×44, 1966

Odkupiciel i ludzkość, linoryt, 24×16, 1947

Ośmiornica, grafika symetryczna, 42×56,5, 1966

Ślady materiałów, grafika aktywna, kolaż, 40×55, 1956

fragm.

fragm.

W swojej książce Hrabal opisał przyjaciela słowami: Vladimir, mistrz zmysłowej imaginacji, wiecznie półżywy, jedną nogą stojący w grobie, zawsze jedynie po to, ażeby mógł zmartwychwstać, odmłodzić się, znów zebrać siły i przebić głową mur. Boudnik był artystą o nieograniczonej wyobraźni i niezwykłej kreacyjnej sile. Zasłynął przede wszystkim jako jeden z głównych prekursorów ruchu eksplozjonistycznego, którego idea polegała na tworzeniu w oparciu o swobodne skojarzenia myślowe. Istotą pracy w tym nurcie była umiejętność przywoływania kształtów i kolorów odpowiadających wspomnieniom konkretnych miejsc, które kolejno artysta przetwarzał w oparciu o subiektywne doświadczenia i refleksje. Boudnik znany był z używania w swojej sztuce niestandardowych materiałów artystycznych, takich jak metalowe wióry, opiłki, kawałki, tekstylia czy blacha. Do tych formalnych eksperymentów inspirowała go długoletnia praca w zakładach przemysłowych i metalowych. Pełna poszukiwań i niekonwencjonalnych rozwiązań twórczość Boudnika świadczy więc o tym, jak silnie jego życie zintegrowane było ze sztuką. W Galerii Miejskiej pokazane zostały zróżnicowane dzieła czeskiego artysty, pochodzące z 1947-1968. Obok realizowanych w rozmaitych technikach grafik na ekspozycji pojawiły się również kolaże, malarstwo oraz dokumentacja fotograficzna happeningów Boudnika z przełomu lat 40. i 50. XX wieku. Dopełnieniem wystawy są związane z twórcą archiwalia. Wśród nich m.in. listy z rysunkowymi notatkami, samizdaty, katalogi z unikatowymi grafikami, a nawet oryginał słynnego manifestu eksplozjonizmu.

Kuratorzy: Mirosław Jasiński, Jan Placak

Źródło: galeriamiejska

oprac.©kkuzborska

Międzynarodowy Dzień Muzeów (IMD)

20 maja 2023
Luksemburskie Dni Muzeów

Luksemburskie Dni Muzeów organizowane są w ramach Międzynarodowego Dnia Muzeów (IMD), wyjątkowego dla międzynarodowej społeczności muzealnej,
corocznie od 1977 roku

luxembourgmuseumdays

oprac.©kkuzborska

Dzieła z Narodowego Muzeum Sztuki w Kijowie

18 maja 2023 przyjęto w czasowy depozyt
38 dzieł z Narodowego Muzeum Sztuki
im. Bohdana i Warwary Chanenko w Kijowie
do Zamku Królewskiego w Warszawie

Dzieła zostały sprowadzone do Polski na prośbę
dyrekcji kijowskiego muzeum, które znacznie ucierpiało
podczas ataków Rosji na stolicę Ukrainy.

Prof. Wojciech Fałkowski – Dyrektor Zamku Królewskiego w Warszawie wystąpienie rozpoczął od słów: Drodzy państwo, przyjęliśmy nowych uchodźców z Ukrainy. Tym razem są to dzieła sztuki z Muzeum Narodowego w Kijowie. [...] Zbiór, który dopiero przyjechał i został wyjęty ze skrzyń, jest jednocześnie świadectwem przynależności krajów Europy Wschodniej do tej samej cywilizacji europejskiej co zachód kontynentu. To jest ta sama spuścizna grecka i rzymska. Okazuje się, że przejawy, dowody, świadectwa przynależności do tego kręgu kulturowego również w Kijowie są na poziomie najwyższym. Są to dzieła sztuki i rzemiosła z najwyższej półki sztuki europejskiej od XV do XVIII wieku.

 
Więcej: Zamek Królewski w Warszawie

oprac.©kkuzborska

Kułacz-Karpiński Krzysztof – Dotyk wiosny | linie nadziei, pejzaż

3 maja – 11 czerwca 2023
Muzeum Historyczne w Lubinie
Ratusz, Galeria Ratuszowa

Motywem przewodnim cyklu prac plastycznych składających się na wystawę jest pejzaż. Krzysztof Kułacz-Karpiński w symboliczny sposób, przy pomocy wyrazistych barw oraz linearnych form, prezentuje autorską interpretacje w głównej mierze przyrody, ale i też widoków miejscowości. Inspiracje do tworzenia autor czerpie z najbliższego otoczenia. Bohaterami kompozycji prezentowanych w Galerii Ratuszowej są krajobrazy Dolnego Śląska.

O artyście: zpap/kulacz-karpinski

 

oprac.©kkuzborska

Bez gorsetu. Camille Claudel i polskie rzeźbiarki XIX wieku

18 maja – 10 września

Muzeum Narodowe w Warszawie

Tola Certowicz, Pokora, przed 1918

Na ziemiach polskich pod zaborami było tylko kilka uczelni, w których studiowały kobiety. W Krakowie pracownię rzeźby Wyższych Kursach dla Kobiet dr. Adriana Baranieckiego prowadził Marceli Guyski. W warszawskiej szkole Wojciech Gersona nie nauczano rzeźby, jednak ukończyło ją kilka rzeźbiarek.

Natalia Androlli, Śpiący amor

Camille Claudel, Opuszczenie (L’abandone), 1886
© Musées de Poitiers/Christia

Camille Claudel, Walc/La Valse, 1889-1905
© Nogent-sur-Seine, musée Camille Claudel

Bez gorsetu

Camille Claudel i polskie rzeźbia

Antonina Rożniatowska, Kobieta/Panienka kotkiem, ok. 1888

Część rzeźbiarek studiowało w paryskich uczelniach. Po zdobyciu wykształcenia we Francji, Teofila (Tola) Certowicz założyła w 1897 r. w Krakowie Szkołę Sztuk Pięknych dla Kobiet. Malarstwa uczyli tam m.in. Jacek Malczewski, Jan Stanisławski i Włodzimierz Tetmajer. Po czterech latach uczelnia upadła z przyczyn finansowych. Jedną z jej absolwentek była utalentowana Maria Niedzielska. Dydaktyczną działalność prowadziła także Antonina Rożniatowska (1860-1895).

Źródło: Muzeum Narodowe w Warszawie

 

oprac.©kkuzborska

Uccello Paolo – Madonna z Dzieciątkiem

25 stycznia 2022 – 30 czerwca 2023
Galeria Arcydzieł
Zamek Królewski w Warszawie

Paolowi Uccellowi towarzyszą: Taddeo Gaddi, Rossello di Jacopo Franchi, Pietro Lorenzetti, Andrea di Nerio, Rossello di Jacopo Franchi. Pokaz obrazu Uccella wpisuje się w dłuższy cykl spotkań z arcydziełami europejskiego malarstwa, który w najbliższych latach będzie się odbywał pod hasłem Arcydzieła na Zamku.

Paolo Uccello był jednym z najbardziej interesujących artystów tworzących w epoce quattrocenta. Uczeń Lorenza Ghibertiego i przyjaciel Donatella cieszył się sławą wirtuoza perspektywy. Na obrazie Madonna z Dzieciątkiem zaskakująco oszczędne płaszczyzny architektoniczne tronu w ciekawy sposób kontrastują z bogactwem i złożonością szat oraz oryginalnością póz postaci. To upodobanie do abstrakcji geometrycznej łączone z wpływami sztuki późnego gotyku jest swoistym znakiem rozpoznawczym Paola Uccella.

Madonna siedzi na kredowobiałym, skąpo zdobionym tronie, w pozie frontalnej, choć prawa noga jest odsunięta na bok, aby lepiej podtrzymywać Jezusa. Dzieciątko, którego bose stópki mocno opierają się na małym, czerwonym przedmiocie, otwartym jak książka, wydaje się zainteresowane ptaszkiem, którego trzyma Madonna. Twarz Marii jest wyabstrahowana, przesiąknięta melancholijną słodyczą. Uwagę zwracają młodzieńcze rysy i  ogromne, wzniesione ku górze oczy. Typowa dla stylu młodego Paola Uccella jest lewa ręka Madonny, o zwężających się palcach i chudym, giętkim nadgarstku, który wysuwa się z małego, zbyt mocno skróconego mankietu. Jej ciało spowija obfity, bogaty w fałdy płaszcz. Warto przyjrzeć się bliżej tej organicznej i złożonej draperii, która wykracza poza proste ujęcie późnogotyckie. Uccello początkowo namalował Dzieciątko zupełnie nagie. Dopiero później zdecydował się ubrać je w tunikę z rękawami, co z kolei wymusiło zmianę ułożenia dłoni Madonny. [...]

Tron jest minimalistyczny i dość nietypowy. Uderza artykulacja smukłych powierzchni, których płaszczyzny podkreśla gra światła. Tył tronu jest stosunkowo niski, dzięki czemu głowa Dziewicy wyróżnia się na złoconym tle. Stojące na jej prawym udzie Dzieciątko, z perspektywicznie oddaną aureolą jest doskonale wpisane w górną krawędź zaplecka. Dekoracja tronu przywodzi na myśl ornamentykę popularną w regionie Veneto ok. 1400 r. Można zatem przypuszczać, że Madonna z Dzieciątkiem została namalowana po powrocie mistrza z Wenecji do Toskanii ok. 1430 r.

Źródło: Zamek Krolewski/Madonna...

 

oprac.©kkuzborska