Panufnik-Dworska Ewa – Rysunki, rzeźby

 

Rysunki

Artystka urodziła się w Warszawie (1936).
Studiowała na Wydziale Ceramiki w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie Akademia Sztuk
Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu.
Dyplom pod kierunkiem prof. Julii Kotarbińskiej, 1963. Uprawia rzeźbę ceramiczną i rysunek. Od 1966 roku eksponuje prace na wystawach w kraju i za granicą. Mieszka i tworzy we Wrocławiu.

Twórczość Ewy Panufnik-Dworskiej jest zjawiskowa,
nie tylko wtedy, kiedy wyraża się kapryśną kreską, mglistą smugą barwy, ale też - a może jeszcze bardziej – kiedy przybiera cielesną postać rzeźby. Twórczość Ewy Panufnik-Dworskiej jest zjawiskowa, bowiem łączy ten świat z tamtym, a czas obecny z czasem minionym. Jej wyobraźnia ożywia martwe, uczłowiecza roślinne, ucieleśnia duchy i przenika materię. Ewa wierzy w cudowność świata i widzi ją wszędzie, również, a może przede wszystkim, w rzeczach drobnych - to może być muszla, gałąź, ptak na gałęzi, chmura nad ptakiem na gałęzi, gest czułości emanujący z przytulenia dwóch głów.
Ewa swoją sztuką opowiada właśnie o tej cudowności świata, studiuje jej przejawy, drąży istotę i to w rzeczach najmniejszych – strzępach, skrawkach, ułamkach, gdzie ona kumuluje się i intensyfikuje, fragm.

Całość
Z. Gebhard, Teksty o sztuce

Paweł Miszewski - Ewa Panufnik-Dworska

Miękki modelunek głowy zbrutalizowany jest przez naturalną, chropowatą ceramiczną fakturę. Dzięki temu gładkość nie jest banalna, a światło, które się na niej zatrzymuje, rozpryskuje się setkami cząsteczek, tworząc optyczną mgiełkę, coś jakby ciało astralne rzeźby. Głowy żyją swoim własnym życiem, raz powołane do istnienia, nie są w nim bierne, wykrzywiają się i pączkują, tworząc całe klony, uchwycone w biologicznej ewolucji. (...)

Źródło:

Wiadomości Kulturalne nr 28
4 grudnia 1994

Zbigniew Makarewicz - Salon artystyczny

Ewa Panufnik-Dworska reprezentuje pewną grupę
ceramików z wykształcenia, którzy weszli na teren rzeźby. Pozostała ona przy ceramicznym tworzywie i realizuje w nim cykl subtelnie modelowanych głów, skojarzonych z różnymi formami naturalnymi, jak np. muszle. Klimat tych kameralnych dzieł ma w sobie coś z pozbawionego drapieżności surrealizmu. Jej rzeźb nie da się zaliczyć do wymienionych nurtów, ponieważ sposób kształtowania dzieła czy manifestowania swojej postawy, pozwalałyby na objęcie i tego rodzaju rzeźby ramami konstruktywnej orientacji. Ale przecież nie samo spełnianie podstawowych wymogów sprawności warsztatowej (ceramika daje zapewne dodatkowe utrudnienie) mogą mieć zastosowanie. Być może, ten typ subtelnej i spokojnej kameralnej rzeźby nie ma zbyt wielu zwolenników wśród rzeźbiarzy, i możemy go traktować jako ewenement. To zaś, co właściwe dla tych rzeźb, można określić jako pozaosobiste, jakby samoistne zaistnienie tych form bez próby ingerowania w ich idealne powierzchnie. Rzeźby te zamykają się w doskonałe skorupy, chroniące nieodgadnione wnętrze.

Zofia Gebhard – Doskonałość formy, fragm.

(...) Twórczość Ewy Panufnik-Dworskiej jest zjawiskowa, bowiem łączy ten świat z tamtym, a czas obecny z czasem minionym. Jej wyobraźnia ożywia martwe, uczłowiecza roślinne, ucieleśnia duchy i przenika materię. (...) Ewa szkicuje kształty, przymierza kompozycje, powtarza lub zmienia układy, robi to tak długo, aż znajdzie ten jedyny właściwy gest, tę jedyną właściwą proporcję, ten jedyny właściwy rytm, o który jej chodzi. Jest twórcą świadomym – wie, co chce osiągnąć, i jej wybory nigdy nie są przypadkowe. Nie improwizuje, nie eksperymentuje, nie poszukuje nowych środków wypowiedzi, ale – jak dawni mistrzowie – z pełnym zaufaniem do własnych umiejętności, w oparciu o nie starą się osiągnąć jakość wyrazu, do której dąży – jakość i jasność wyrazu, moc, emanację. Jej rysunki, jej rzeźby mają odniesienia realne, ale nie są realistyczne – umowność, uproszczenia, stylizacja nadają im charakter ogólny, ponadczasowy, metafizyczny.

Całość

Doskonałość formy

Udział w wystawach zbiorowych
wystawy indywidualne

• 2001 –  Ceramika –  III nagroda w konkursie na dzieło ceramiczne
• 1999 – Wystawa Rysunek, grafika, Galeria Na Odwachu, Wrocław
• 1999 – II nagroda, wystawa pokonkursowa Prace na papierze, malarstwo, gwasz, technika mieszana, towarzysząca Raportowi o Rozwoju Społecznym – Polska '99 pod auspicjami ONZ, Muzeum Ptaków Wilanów
• 1997 – Wystawa Źródła Wolności, Galeria W Pasażu, Wrocław
• 1997 – III Biennale Małych Form Malarskich, Toruń
• 1997 – II Triennale Autoportretu, Radom
• 1996 – Wystawa Świat sztuki Ewy i Jacka Dworskich. Rysunek, rzeźba, medal. Muzeum Medalierskie, Wrocław
• 1992 – Wystawa Kontynuacje, Wrocław
• 1990 – Wystawa Ujęcia. Rysunek, rzeźba, malarstwo. Ewa Panufnik-Dworska, Jacek Dworski, Ewa Dworska-Kopycińska. BWA Wrocław
• 1988 – Okręgowa Wystawa Plastyki 88, Wrocław
• 1986 – I Triennale Rysunku, pod patronatem Tadeusza Kupisiewicza, Kalisz
• 1980 – Wystawa Środowiska Wrocławskiego, Poznań
• 1980 – Wystawa indywidualna Rysunek i rzeźba, Galeria Spojrzenia, Wrocław
• 1980 – Międzynarodowa Wystawa Ceramiki, Faenza
• 1979 – Okręgowa Wystawa Prezentacje, Wrocław
• 1978 – Wystawa Artyści Środowiska Wrocławskiego, Lipsk
• 1978 – Międzynarodowa Wystawa Sztuki Ceramicznej, Monte Carlo
• 1977 – Okręgowa Wystawa Prezentacje, Wrocław
• 1976 – Wystawa Sztuki Wrocławskiej – XXX-lecie ZPAP, Wrocław
• 1974 – Okręgowa Wystawa Prezentacje, Wrocław
• 1969 – Wystawa Sztuki Użytkowej, Wrocław
• 1969 – Wystawa Polskiej Sztuki Użytkowej, Warszawa
• 1969 – Okręgowa Wystawa Sztuki Użytkowej, Wrocław
• 1968 – Wystawa Poplenerowa Rzeźby i Form Ceramicznych, Wrocław
• 1967 – Wystawa Poplenerowa Rzeźby i Form Ceramicznych, Wrocław
• 1967 – II nagroda zespołowa, Konkurs Rzeźbiarski Place Dolnego Śląska
• 1966 – III Plener Dolnośląski, Wrocław

Z cyklu: Istoty z wyobraźni
Gorący profil, inspiracja – wybuch wulkanu na Kamczatce

Wrocław, grudzień 2001

Artykuły

– Zofia Gebhard – Zjawiskowa sztuka
– Zofia Gebhard – Doskonałość formy
– Paweł Miszewski – Ewa Panufnik-Dworska

Zdjęcia dzieł, oprac. biogramu, redakcja tekstów

kkuzborska

Paluszak Zbigniew (1931-2013) – Malarstwo

Najważniejszą inspiracją dla malarza była natura, która przełożona
na język sztuki znajdowała odzwierciedlenie w podejmowanych
przez niego tematach cykli malarskich: „Drzewa”, „Spalona ziemia”,
„Requiem dla drzewa”, „Requiem dla ptaka”*1.

Cztery pory roku. Jesień, 2006, olej na płótnie, 120×120 cm

Requiem dla ptaka 1, 1990, olej na płótnie, 130×140 cm

Ważniejsze cykle malarskie

– Miasteczka, 1958-1960
– Klatki, 1960-1963
– Ikar, 1965-1990
– Wraki, 1968-1972
– Requiem dla drzewa, 1976
– Requiem dla ptaka, 1987

Cztery pory roku. Zima, 2009, olej na płótnie, 120×120 cm

Requiem dla drzewa 1, 1999, olej na płótnie, 90×100 cm

Artystę zaliczano do kolorystów, ale równie ważna w jego malarstwie była budująca formy kreska, precyzja konstrukcji i doskonałe opanowanie technologii tworzywa, którym posługiwał się tak biegle jak nieliczni ze współczesnych mu artystów – Anna Chmielarz. W jednym z wywiadów mówił: Drzewo jest dla mnie jedynym tematem, do którego ciągle wracam. Inne cykle obrazów wyczerpywały się po kilku realizacjach, czasem po paru latach […]. Drzewo to nie tylko bogactwo form i barw w naturze, to również temat funkcjonujący w wielu kulturach i mitach, np. w chrześcijaństwie artyści bardzo często łączyli Matkę Boską z drzewem lipowym, natomiast według jednego z afrykańskich mitów, człowiek pochodzi od drzewa (Cyt. za: Zbigniew Paluszak. Requiem dla drzewa, Powiatowa Galeria Sztuki Współczesnej w Ostrowie Wielkopolskim, marzec 2011).*2

Z. Paluszak, z kolekcji Bogdana Góreckiego, gwasz, papier, 70×100 cm

Fotoreportaż z wystawy
Requiem dla drzewa, 2011
Muzeum Miejskie, Stary Ratusz, Wrocław

2011 – Nagroda Roku

1986 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

1972 – Nagroda Artystyczna Prasy Dolnośląskiej

1969 – Złoty medal na Ogólnopolskim Konkursie Bielska Jesień

1968 – Nagroda i medal ZPAP na IV Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego

1967 – Złoty medal na wystawie Pejzaż w Polskim Malarstwie Współczesnym

*1, *2: cytaty pochodzą z tekstu
Zbigniew Paluszak. Barwy światła