Koneser – reż. G. Tornatore, muzyka: E. Morricone

14 sierpnia 2020, Kino Nowe Horyzonty 
specjalny pokaz Konesera w hołdzie
genialnemu kompozytorowi w ramach
Cinema Italia Oggi
Wrocław, Kazimierza Wielkiego 19a/21

Obsada: Geoffrey Rush, Jim Sturgess, Donald Sutherland

Zmarły 6 lipca maestro Ennio Morricone był prawdziwą legendą muzyki filmowej. Wśród reżyserów, z którymi współpracował najchętniej – obok Sergia Leone czy Piera Paola Pasoliniego – znajdował się Giuseppe Tornatore. Obaj twórcy spotkali się na planie takich filmów jak Cinema paradiso, Malena czy Koneser. Właśnie za muzykę do tego ostatniego, Morricone otrzymał – jedyną w swojej karierze – Europejską Nagrodę Filmową.

Koneser ze zdobywcą Oscara Geoffrey’em Rushem w roli głównej oraz muzyką skomponowaną przez Ennio Morricone zdobył sześć statuetek David di Donatello, prestiżowych nagród przyznawanych przez Włoską Akademię Filmową.

Fascynująca opowieść o ekscentrycznym geniuszu, znanym i cenionym na całym świecie ekspercie sztuki. Virgil wiedzie samotną egzystencję pośród otaczających go obrazów, rzeźb i luksusowych wnętrz. Jego ustabilizowane życie burzy pojawienie się młodej i pięknej kobiety.

Źródło: kinonh.pl

oprac.©kkuzborska

Gauguin Eugène Henri Paul (1848-1903) – Malarstwo

Eugène Henri Paul Gauguin – malarz francuski

Nave Nave Mahana, 1896, tytuł w języku Maorysów oznacza Pyszny Dzień

Grupa tajemniczych młodych dziewcząt wydaje się być zajęta zbieraniem owoców z gałęzi drzew. Ich stopy są mocno osadzone na czerwonej glebie, a niebo za nimi jest żółte. Ich bezruch i monumentalna postawa, ich stylizowane formy, rytm żywiołów we fryzie i gama kolorystyczna przywodzą na myśl antyczne lub „prymitywne” przedstawienia.

W swojej twórczości Gauguin przywołał egzotyczną i ponadczasową wizję wewnętrzną opartą na tym, co widział wokół siebie: między poetyckim idealizmem a melancholijną ciężkością – radość i smutek. Nieruchome, odległe, milczące, ze spuszczonymi oczami, z poważnymi twarzami, czy te postaci mogą stanowić odkrywczy obraz izolacji chorego wówczas artysty?

Był to pierwszy obraz Gauguina zakupiony przez francuskie muzeum – wówczas dość śmiała inicjatywa, ponieważ na początku XX wieku styl Gauguina nie zawsze był dobrze przyjmowany przez publiczność, a nawet przez koneserów. Dziś dzieło to jest jednym z arcydzieł w kolekcji malarstwa muzeum.

Jego babcią była bardzo znana we Francji socjalistka i pisarka Flora Tristan. Ojciec, Clovis Gauguin, był dziennikarzem w radykalnym piśmie "Le National". Po zamachu stanu Ludwika Napoleona Bonapartego rodzina Gauguina w obawie przed prześladowaniami wyemigrowała do Peru, skąd pochodziła rodzina matki malarza. Pod koniec podróży ojciec Paula Gauguina nagle zmarł. Byt rodzinie zapewnili bogaci krewni w Peru. Po 6 latach Gauguinowie wrócili do Paryża, jednak Paul nie znał dobrze francuskiego, miał trudności w szkole i marzył o podróżach. Zrealizował swoje marzenie niewiele lat później.
Jako siedemnastolatek zatrudnił się w marynarce handlowej. [...] poznał Pissarra, który udzielił mu cennych wskazówek. Poznał wiele sław malarskich epoki, ale akceptował tylko niektórych: Puvisa de Chavannes i Cézanne'a. Uczestniczył w plenerach w Pontoise.

Arearea, 1892

Na pierwszym planie znajduje się kilka motywów, które bez wątpienia zaobserwował, powracające w malarstwie tego okresu. Na środku obrazu siedzą dwie kobiety, drzewo przecinające płótno i czerwony pies. Niebo zniknęło. Strukturę kompozycji tworzy ciąg kolorowych płaszczyzn – zieleni, żółci, czerwieni. W wyimaginowanej scenie w tle kilka kobiet oddaje cześć posągowi. Gauguin powiększył mały posąg Maorysów do rozmiarów wielkiego Buddy i wynalazł święty rytuał. Wszystkie te elementy tworzą zaczarowany świat, pełen harmonii i melancholii, w którym człowiek żyje pod opieką bogów, w bujnym środowisku naturalnym, w archaicznej, wyidealizowanej Polinezji.

Arearea to jedna z kolekcji malarstwa Tahiti wystawionego w Paryżu w listopadzie 1893 roku. Gauguin chciał uzasadnić swoją egzotyczną podróż. Wystawa nie spotkała się jednak z entuzjastycznym przyjęciem, na jakie liczył artysta. Tytuły w języku tahitańskim irytowały wielu jego przyjaciół, a rudy pies wywołał wiele sarkazmu. Niemniej jednak Gauguin uważał Areareę za jeden ze swoich najlepszych obrazów, a w 1895 roku odkupił go dla siebie, zanim opuścił Europę na stałe.

Washerwomen, 1888

[...] ważną cechą malarstwa Gauguina jest odwaga zrywania z rutyną malarską, jaką stała się już stylistyka impresjonistyczna. W nowym malarstwie znika przymus stosowania prawideł perspektywy, światłocienia, określonego źródła światła w obrazie. Przedmiot staje się znakiem, a nie odwzorowaniem rzeczywistości. Wyraża ideę, z założenia jest dekoracyjny. Po raz kolejny sztuka nawiązuje do tradycji japońskich i sztuki prymitywistów. Twórczość tego okresu zapowiada i inicjuje nabizm oraz symbolizm. Najbardziej chyba reprezentatywnym dziełem Gauguina z czasów Pont-Aven jest Żółty Chrystus z 1888. [...]

W 1888 przez okres dziewięciu tygodni Gauguin mieszkał wraz z Vincentem van Goghiem w Arles w Prowansji. Pracowali tam intensywnie w plenerze, spotykając się wieczorami, by porównywać swoje prace i dyskutować. Ich odmienne charaktery powodowały częste kłótnie, 23 grudnia, po kolejnej z nich, van Gogh zagroził przyjacielowi brzytwą, a następnie obciął sobie kawałek ucha. Po tej kłótni Gauguin powrócił do Paryża. [...]

Źródło: pl.wikipedia/Paul_Gauguin

oprac.©kkuzborska

Międzynarodowe Targi Sztuki Canwas

Międzynarodowe Targi Sztuki Canwas

The Line Gallery, Londyn

3 września 2020 – 15 stycznia 2021

CANVAS zapewnia artystom i wystawcom wyjątkową okazję do zaprezentowania swoich prac międzynarodowej publiczności złożonej z profesjonalistów, takich jak kuratorzy, galerzyści, kolekcjonerzy, redaktorzy i wydawcy, którzy chcą pozyskiwać, publikować i zachęcać najlepsze talenty sztuki współczesnej.

Źródło: itsliquid.com

Kamiński Gabriel Leonard – Bladym świtem

          Sławomirowi Mrożkowi

Dzisiaj bladym świtem zmarł

Sławomir Mrożek.

Mówiono, że odszedł,

jak mój ojczym od mojej matki,

jak moja matka z naszego domu,

jak moja żona we śnie,

jak wszyscy, którzy muszą odejść,

z ważnych powodów lub bez,

aby udać się za granicę,

za lepszą pracą lub lepszą śmiercią,

na koszt podatnika albo

samego Stwórcy.

Nad ranem piętnastego sierpnia

w wieku osiemdziesięciu trzech lat

zmarł w Nicei Sławomir M.

dramaturg, pisarz, rysownik;

nie wiemy, czy odszedł we śnie,

czy przywitał dzień, czy niebo było spokojne,

a morze wzburzone,

nie pisano nic o temperaturze wody

i czy Nicea wiedziała, że dożywa w niej

swoich ostatnich dni

najsłynniejszy europejski

dramatopisarz; niepokorny ironista

piętnujący absurdy,

który dawno już przeciął

swoje związki z krajem

bólu i trwogi, budującym

pomniki umarłym za ich za życia,

przenoszący niepokornych

z krypty do krypty.

2013

-----------------------
Artysta urodził się 29 czerwca 1930 roku w Borzęcinie, zmarł 15 sierpnia 2013 roku w Nicei.

Wyspiański-Malczewski-Konieczny – Wesele

Wesele Stanisława Wyspiańskiego (1869-1907)

Kreacja zbiorowa
Opieka artystyczna: Włodzimierz Staniewski
Występują: Studenci Akademii Praktyk Teatralnych „Gardzienice”: Julia Lewandowska, Piotr Zwolski, Magdalena Pamuła, Martyna Konewka, Agnieszka Horniczan, Aleksandra Zawłocka, Adrianna Kołpak, Mateusz Przygodziński, Karolina Głogowska, Karolina Skrzyńska, Tomasz Lipka, Agnieszka Kocińska, Lena Witkowska, Sylwia Cybulska, Magdalena Gładysiewicz oraz Aktorzy Teatru „Gardzience”.

W Scenach z Wesela wykorzystano pieśń
do słów Stanisława Wyspiańskiego z muzyką Zygmunta Koniecznego
Niech nikt nad grobem mi nie płacze.

Robakowski Józef – Galeria Wymiany. Organica

14 sierpnia – 20 września 2020
Muzeum Sztuki w Łodzi, Gdańska 43, 1 piętro
Galeria Wymiany. Organica
Zapisy mechaniczno-biologiczne (1958-2020)

Józef Robakowski – kurator wystawy i twórca Galerii Wymiany. Urodzony w 1939 roku w Poznaniu artysta, historyk sztuki, profesor akademicki. Studiował zabytkoznawstwo i historię sztuki na Uniwersytecie Toruńskim i sztukę operatorską w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi, gdzie od 1970 do 2018 roku był wykładowcą, prowadząc m.in. Pracownię Działań Multimedialnych. 

Jego praktyka artystyczna koncentruje się wokół filmu, fotografii i innych mediów wizualnych. Od końca lat 50. zajmuje się fotografią, eksperymentując z technologiami zapisu fotograficznego, tworzy obiekty i instalacje fotograficzne.

Galeria Wymiany

oprac.©kkuzborska

La Strada – reż. Federico Fellini, 1954

21 sierpnia 2020, Kino Nowe Horyzonty
Wrocław, Kazimierza Wielkiego 19a/21

Aktorzy: Anthony Quinn, Giulietta Masina

Richard Basehart, Aldo Silvani, Marcella Rovere

Przełomowy film Federica Felliniego, który uzyskał
światowy rozgłos, Oscar dla Najlepszego Filmu
 Nieanglojęzycznego, i przyczynił się do rozwoju
 charakterystycznego stylu reżysera. Zawieszona
pomiędzy neorealistyczną prostotą a barokowym
rozmachem La strada opowiada historię cyrkowca
Zampana (Anthony Quinn) i podróżującej z nim
po kraju Gelsominy (Giulietta Masina).

Prymitywny mężczyzna robi wszystko,
by zdominować swoją towarzyszkę i nie podejrzewa,
że kobieta okaże się najważniejszą osobą,
jaką spotkał w życiu. 

Seans zorganizowany dla uczczenia, przypadających
na 2020 rok, setnych urodzin Federica Felliniego.

Źródło: kinonh.pl

oprac.©kkuzborska

Kowalski Antoni – Malarstwo

Drzewo żywota – Narodziny Piotr, 2016, olej, 130×97

Artysta ukończył studia na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie – filia w Katowicach. Dyplom z medalem w Pracowni Projektowania Graficznego prof. Tomasza Jury i Pracowni Malarstwa prof. Jerzego Dudy-Gracza w 1982 roku. W latach 1994-2000 wykładowca Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. W 2009 otrzymał tytuł profesora sztuk plastycznych. Obecnie prof. zwyczajny w Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach.

Modlitwa II, 1989, olej płótno, 116×89

Trzeciego dnia, 1988, olej płótno, 85×65, z cyklu Chwile, 1986-1988

Ślepcy, 1984, olej płyta, 98×65, z cyklu Całuny, 1982-1990

Eden – Tajemnica, 2019, olej, 130×97

Eden – Kręte ścieżki II, 2020, olej, 130×97

Eden – Zimne poranki, 2020, olej, 100×70

antonikowalski.art.pl

oprac.©kkuzborska

Champollion Jean-Francois – Nieprzeciętnie zdolny lingwista

27 września 1822 Jean-Francois Champollion poinformował świat o odczytaniu egipskich hieroglifów wyrytych na kamieniu z Rosetty. Miał wtedy 32 lata.
Nikt wcześniej nie potrafił ich odczytać.

A☮ineko, praca własna
Hiéroglyphes, temple de Komombo

Champollion urodził się 23 grudnia 1790. Był wybitnie zdolny. Znał 16 języków, m.in.: greka, łacina, hebrajski, arabski, syryjski, koptyjski. Rozpoczął też naukę starochińskiego. Być może, ta rozległa wiedza z dziedziny lingwistyki pomogła mu później w odszyfrowaniu znaków starożytnych Egipcjan. Egiptem był zafascynowany od dzieciństwa, głównie dzięki bratu, który interesował się odkryciami w tym rejonie świata. Od momentu narodzin towarzyszyła mu legenda człowieka genialnego.

Źródło: polskieradio.pl/Champollion

oprac.©kkuzborska

Dróżdż Stanisław – Alea iacta est (2003-2005)

Dróżdż – wybitny twórca poezji konkretnej – zajmował się wizualizacją języka i jego analizą.

Dzieła artysty prezentowane są w ramach Kolekcji sztuki polskiej II poł. XX i XXI wieku w Muzeum Sztuki Współczesnej w Pawilonie Czterech Kopuł we Wrocławiu.

kadr filmu

oprac.©kkuzborska