Panufnik-Dworska Ewa – Rysunki, rzeźby

Rysunki

Informacje o twórczości
prof. Ewy Panufnik-Dworskiej

Artystka urodziła się w Warszawie (1936). Studiowała na Wydziale Ceramiki w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych: obecnie Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. Dyplom pod kierunkiem prof. Julii Kotarbińskiej, 1963. Uprawia rzeźbę ceramiczną i rysunek. Od 1966 roku eksponuje prace na wystawach w kraju i za granicą. Mieszka i tworzy we Wrocławiu. Twórczość Ewy Panufnik-Dworskiej jest zjawiskowa, nie tylko wtedy, kiedy wyraża się kapryśną kreską, mglistą smugą barwy, ale też – a może jeszcze bardziej – kiedy przybiera cielesną postać rzeźby. Twórczość Ewy Panufnik-Dworskiej jest zjawiskowa, bowiem łączy ten świat z tamtym, a czas obecny z czasem minionym. Jej wyobraźnia ożywia martwe, uczłowiecza roślinne, ucieleśnia duchy i przenika materię. Ewa wierzy w cudowność świata i widzi ją wszędzie, również, a może przede wszystkim, w rzeczach drobnych – to może być muszla, gałąź, ptak na gałęzi, chmura nad ptakiem na gałęzi, gest czułości emanujący z przytulenia dwóch głów. Ewa swoją sztuką opowiada właśnie o tej cudowności świata, studiuje jej przejawy, drąży istotę i to w rzeczach najmniejszych – strzępach, skrawkach, ułamkach, gdzie ona kumuluje się i intensyfikuje, fragm.

Z. Gebhard

Całość: Teksty o sztuce

Paweł Miszewski – Ewa Panufnik-Dworska

Miękki modelunek głowy zbrutalizowany jest przez naturalną, chropowatą ceramiczną fakturę. Dzięki temu gładkość nie jest banalna, a światło, które się na niej zatrzymuje, rozpryskuje się setkami cząsteczek, tworząc optyczną mgiełkę, coś jakby ciało astralne rzeźby. Głowy żyją swoim własnym życiem, raz powołane do istnienia, nie są w nim bierne, wykrzywiają się i pączkują, tworząc całe klony, uchwycone w biologicznej ewolucji. (...)

Więcej: Rzeźba figuratywna

Zbigniew Makarewicz – Salon artystyczny

Ewa Panufnik-Dworska reprezentuje pewną grupę
ceramików z wykształcenia, którzy weszli na teren rzeźby. Pozostała ona przy ceramicznym tworzywie i realizuje w nim cykl subtelnie modelowanych głów, skojarzonych z różnymi formami naturalnymi, jak np. muszle. Klimat tych kameralnych dzieł ma w sobie coś z pozbawionego drapieżności surrealizmu. Jej rzeźb nie da się zaliczyć do wymienionych nurtów, ponieważ sposób kształtowania dzieła czy manifestowania swojej postawy, pozwalałyby na objęcie i tego rodzaju rzeźby ramami konstruktywnej orientacji. Ale przecież nie samo spełnianie podstawowych wymogów sprawności warsztatowej (ceramika daje zapewne dodatkowe utrudnienie) mogą mieć zastosowanie. Być może, ten typ subtelnej i spokojnej kameralnej rzeźby nie ma zbyt wielu zwolenników wśród rzeźbiarzy, i możemy go traktować jako ewenement. To zaś, co właściwe dla tych rzeźb, można określić jako pozaosobiste, jakby samoistne zaistnienie tych form bez próby ingerowania w ich idealne powierzchnie. Rzeźby te zamykają się w doskonałe skorupy, chroniące nieodgadnione wnętrze.

Zofia Gebhard – Doskonałość formy, fragm.

(...) Twórczość Ewy Panufnik-Dworskiej jest zjawiskowa, bowiem łączy ten świat z tamtym, a czas obecny z czasem minionym. Jej wyobraźnia ożywia martwe, uczłowiecza roślinne, ucieleśnia duchy i przenika materię. (...) Ewa szkicuje kształty, przymierza kompozycje, powtarza lub zmienia układy, robi to tak długo, aż znajdzie ten jedyny właściwy gest, tę jedyną właściwą proporcję, ten jedyny właściwy rytm, o który jej chodzi. Jest twórcą świadomym – wie, co chce osiągnąć, i jej wybory nigdy nie są przypadkowe. Nie improwizuje, nie eksperymentuje, nie poszukuje nowych środków wypowiedzi, ale – jak dawni mistrzowie – z pełnym zaufaniem do własnych umiejętności, w oparciu o nie starą się osiągnąć jakość wyrazu, do której dąży – jakość i jasność wyrazu, moc, emanację. Jej rysunki, jej rzeźby mają odniesienia realne, ale nie są realistyczne – umowność, uproszczenia, stylizacja nadają im charakter ogólny, ponadczasowy, metafizyczny.

Całość Doskonałość formy

Udział w wystawach zbiorowych
wystawy indywidualne

• 2001 – Ceramika – III nagroda w konkursie na dzieło ceramiczne
• 1999 – Wystawa Rysunek, grafika, Galeria Na Odwachu, Wrocław
• 1999 – II nagroda, wystawa pokonkursowa Prace na papierze, malarstwo, gwasz, technika mieszana, towarzysząca Raportowi o Rozwoju Społecznym – Polska '99 pod auspicjami ONZ, Muzeum Ptaków Wilanów
• 1997 – Wystawa Źródła Wolności, Galeria W Pasażu, Wrocław
• 1997 – III Biennale Małych Form Malarskich, Toruń
• 1997 – II Triennale Autoportretu, Radom
• 1996 – Wystawa Świat sztuki Ewy i Jacka Dworskich. Rysunek, rzeźba, medal. Muzeum Medalierskie, Wrocław
• 1992 – Wystawa Kontynuacje, Wrocław
• 1990 – Wystawa Ujęcia. Rysunek, rzeźba, malarstwo. Ewa Panufnik-Dworska, Jacek Dworski, Ewa Dworska-Kopycińska. BWA Wrocław
• 1988 – Okręgowa Wystawa Plastyki 88, Wrocław
• 1986 – I Triennale Rysunku, pod patronatem Tadeusza Kupisiewicza, Kalisz
• 1980 – Wystawa Środowiska Wrocławskiego, Poznań
• 1980 – Wystawa indywidualna Rysunek i rzeźba, Galeria Spojrzenia, Wrocław
• 1980 – Międzynarodowa Wystawa Ceramiki, Faenza
• 1979 – Okręgowa Wystawa Prezentacje, Wrocław
• 1978 – Wystawa Artyści Środowiska Wrocławskiego, Lipsk
• 1978 – Międzynarodowa Wystawa Sztuki Ceramicznej, Monte Carlo
• 1977 – Okręgowa Wystawa Prezentacje, Wrocław
• 1976 – Wystawa Sztuki Wrocławskiej – XXX-lecie ZPAP, Wrocław
• 1974 – Okręgowa Wystawa Prezentacje, Wrocław
• 1969 – Wystawa Sztuki Użytkowej, Wrocław
• 1969 – Wystawa Polskiej Sztuki Użytkowej, Warszawa
• 1969 – Okręgowa Wystawa Sztuki Użytkowej, Wrocław
• 1968 – Wystawa Poplenerowa Rzeźby i Form Ceramicznych, Wrocław
• 1967 – Wystawa Poplenerowa Rzeźby i Form Ceramicznych, Wrocław
• 1967 – II nagroda zespołowa, Konkurs Rzeźbiarski Place Dolnego Śląska
• 1966 – III Plener Dolnośląski, Wrocław

Z cyklu: Istoty z wyobraźni, Gorący profil,
inspiracja: wybuch wulkanu na Kamczatce
Wrocław, grudzień 2001

Zdjęcia dzieł, oprac. biogramu,
redakcja tekstów kkuzborska

Paluszak Zbigniew (1931-2013) – Malarstwo

Najważniejszą inspiracją dla malarza była natura, która przełożona
na język sztuki znajdowała odzwierciedlenie w podejmowanych
przez niego tematach cykli malarskich: „Drzewa”, „Spalona ziemia”,
„Requiem dla drzewa”, „Requiem dla ptaka”*1.

Cztery pory roku. Jesień, 2006, olej na płótnie, 120×120 cm

Requiem dla ptaka 1, 1990, olej na płótnie, 130×140 cm

Ważniejsze cykle malarskie

– Miasteczka, 1958-1960

– Klatki, 1960-1963

– Ikar, 1965-1990

– Wraki, 1968-1972

– Requiem dla drzewa, 1976

– Requiem dla ptaka, 1987

Cztery pory roku. Zima, 2009, olej na płótnie, 120×120 cm

Requiem dla drzewa 1, 1999, olej na płótnie, 90×100 cm

Artystę zaliczano do kolorystów, ale równie ważna w jego malarstwie była budująca formy kreska, precyzja konstrukcji i doskonałe opanowanie technologii tworzywa, którym posługiwał się tak biegle jak nieliczni ze współczesnych mu artystów – Anna Chmielarz. W jednym z wywiadów mówił: Drzewo jest dla mnie jedynym tematem, do którego ciągle wracam. Inne cykle obrazów wyczerpywały się po kilku realizacjach, czasem po paru latach […]. Drzewo to nie tylko bogactwo form i barw w naturze, to również temat funkcjonujący w wielu kulturach i mitach, np. w chrześcijaństwie artyści bardzo często łączyli Matkę Boską z drzewem lipowym, natomiast według jednego z afrykańskich mitów, człowiek pochodzi od drzewa (Cyt. za: Zbigniew Paluszak. Requiem dla drzewa, Powiatowa Galeria Sztuki Współczesnej w Ostrowie Wielkopolskim, marzec 2011).*2

Z. Paluszak, z kolekcji Bogdana Góreckiego, gwasz, papier, 70×100 cm

Fotoreportaż z wystawy
Requiem dla drzewa, 2011
Muzeum Miejskie, Stary Ratusz, Wrocław

2011 – Nagroda Roku

1986 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

1972 – Nagroda Artystyczna Prasy Dolnośląskiej

1969 – Złoty medal na Ogólnopolskim Konkursie Bielska Jesień

1968 – Nagroda i medal ZPAP na IV Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego

1967 – Złoty medal na wystawie Pejzaż w Polskim Malarstwie Współczesnym

*1, *2: cytaty pochodzą z tekstu
Zbigniew Paluszak. Barwy światła

oprac.©kkuzborska

Ślad spektaklu – Plakaty

Wrocławski plakat teatralny
1-28 sierpnia 2026
Galeria Pod Plafonem, Wrocław, Rynek 58

Dolnośląska Biblioteka Publiczna

Plakat teatralny staje się wizualnym prologiem, który buduje nastrój, zapowiada temat i wprowadza widza w świat dramatu jeszcze przed podniesieniem kurtyny, a zarazem pozostaje jego trwałym śladem,
gdy sam spektakl – z natury ulotny – znika ze sceny

Michał Kosma Jędrzejewski

Graficzny skrót, metafora, autorski komentarz do tekstu dramatycznego sprawiają, że plakat nie jest jedynie informacją o premierze, lecz odrębną wypowiedzią artystyczną.

Wiktor Sadowski

Wiktor Sadowski

Plakat teatralny wyrósł z tradycji polskiej szkoły plakatu – z jej
syntetycznego języka, symbolu i wyrazistego gestu twórczego.
Szczególną rangę osiągnął w latach 60. i 70. XX wieku,
a później był rozwijany przez kolejne pokolenia grafików.
Wśród prezentowanych prac znajdują się również plakaty towarzyszące Festiwalowi Polskich Sztuk Współczesnych – ważnemu wydarzeniu
w historii Teatru Polskiego we Wrocławiu, które przez lata
prezentowało najnowszą rodzimą dramaturgię.

Andrzej Pągowski

Pod Plafonem prezentowane są plakaty wybitnych artystów,
współpracujących z Teatrem Polskim we Wrocławiu m.in.: Jana Jaromira Aleksiuna, Daniela Mroza, Andrzeja Pągowskiego, Wiktora Sadowskiego, Franciszka Starowieyskiego czy Michała Jędrzejewskiego, tworząc
spotkanie teatru, sztuki i miejskiej przestrzeni Wrocławia.

dr Rafał Werszler, kurator galerii

Inne plakaty

Wrocławski plakat teatralny

Ćwikła Jacek – Plakat   |   Ćwikła Jacek – Plakaty

oprac.©kkuzborska

2. Biennale of Contemporary Keramics

Gdzie zaczyna się dzień
6 czerwca – 31 października 2026
Grecja, Wyspa Rodos | NEON Grants

Elif Uras, 2026, Universal Mother, 76,2×45,7×25,4 cm; 2. Gold Day, 75×37×37 cm
3. Rodio Orientali, 51×32×32 cm; 4. Seated Mosaic, 53×60×32 cm

Prace Elif Uras skupiają się na pracy kobiet w kontekście kultury historycznej i materialnej. Jej prezentacja łączy toczone na kole i ręcznie formowane dzieła ceramiczne z Nowego Jorku z odlewami z masy plastycznej wykonanymi w Izniku – historycznym centrum tureckiej ceramiki od czasów osmańskich. Jej zmysłowe naczynia łączą w sobie figuratywność z abstrakcją.

Anne Kwasner, Naiad Drift, 2026, 24×40×27 cm



Myrsini Alexandridi, Promise, 2025, 75×60×2,5 cm



Darien Arikoski-Johnson, Nomadic Assemblage, 2025, 30,5×30×23 cm



Mauro Fariñas, Confabulation III (Amphora), 2025, 53×31×23 cm



Ben Noam Wolf, Memory Maps – Rhodes, 2023-2026

Biennale Ceramiki Współczesnej | organizacja Big Blue Dot
ma zdecentralizowany i nomadyczny charakter. Odbywa się za każdym razem na innej wyspie, czerpiąc inspirację z unikalnego charakteru każdego miejsca, w tym jego archeologicznej przeszłości, mitów i historii. Wydarzenie obejmuje wystawę główną oraz zróżnicowany program performansów, projektów i warsztatów, wspierając zaangażowanie artystów i lokalną społeczność.

Źródło: Artyści i ich dzieła

oprac.©kkuzborska

Andy Warhol – Od linii do legendy

7 sierpnia – 27 września 2026
Górny Pałac Sztuki
Plac Szczepański 4, Kraków


Andy Warhol Fot. PAP/CAF-Archiwum

100 dzieł Andy’ego Warhola, w tym rysunki, okładki, filmy i plakaty są opowieścią o narodzinach języka, który zmienił sposób patrzenia na obraz, sławę, produkt, ciało i media. Obiekty ukazują rozwój artysty – od rysunku, przez druk, okładki winylowych płyt, po film i eksperymenty z mediami cyfrowymi. Część prac jest pokazywana w Polsce po raz pierwszy. Jego sztuka celebrowała amerykańską obsesję konsumpcjonizmu, a jednocześnie była jej satyrą. Warhol mówił, że jest z innej planety.

Andy Warhol zatarł granice między tzw. sztuką wysoką a kulturą komercyjną, odcisnął piętno nie tylko na sztuce współczesnej, ale także na świecie marketingu i reklamy oraz samej koncepcji sławy. Jego sztuka zarówno celebrowała amerykańską obsesję konsumpcjonizmu, jak i była jej satyrą. Do dziś jest komentarzem na temat masowych mediów, kapitalizmu i sztucznej natury celebrytów. Pozostawił po sobie dziedzictwo, z którego czerpią tacy artyści, jak Jeff Koons, Damien Hirst i Takashi Murakami.

Ekspozycja ma ukazywać nie tyle światową ikonę, ile drogę, jaką przebył Warhol, budując swój język, wizerunek i legendę. Wystawą organizatorzy chcą przypomnieć jego prace z czasów, gdy był rysownikiem i ilustratorem, a także jak kształtował się jego charakterystyczny styl oraz w jaki sposób zacierał on granice między sztuką, reklamą, modą i kulturą masową.

Zuzanna Piwek (PAP)
Źródło: https://dzieje.pl

oprac.© kuzborska

Xanthe Somers i Yacout Hamdouch – Ceramika

Xanthe Somers i Yacout Hamdouch

James Barnor at October Gallery, London
July 2 – August 15, 2026

October Gallery continues its season of Contemporary African Art, with a stimulating exhibition that pairs new works by Zimbabwean ceramicist, Xanthe Somers, with colourful paintings by Moroccan artist Yacout Hamdouch, who is exhibiting her work for the first time in the UK. In our second gallery space, a Spotlight on selected photographic works by internationally renowned photographer, James Barnor, complements this vital and energetic exhibition.

Read more: Xanthe Somers

Informed by postcolonial insights, Somers introduces a new series, Carer, Cleaner, Mother, Maker, as she continues to explore her underlying themes: the work of women, the exploitation of cheap labour and the impact of eco-racist practices throughout the Global South. Her practice is situated within the political and historical context of an area in Zimbabwe deeply affected by the colonial construction of the dam that created the world’s largest artificial lake, Lake Kariba.

Somers weaves together three age-old disciplines – clay pottery, basket-making and textiles – to create a novel visual language. Each of these distinct traditions has long served as a powerful medium for storytelling. Yet, despite being shaped and refined by generations of women, the stories they carry have too often been overlooked. In these new works, Somers not only reimagines these crafts but also amplifies the voices and narratives woven within them. Inspired by weaving in Zimbabwe, her telling forms are hand coiled then disrupted by puncturing and deforming, before she revitalises them through the addition of meticulously painted details.

She comments, ‘I think weaving in general is a visceral way to speak about the domestic. These vessels while referencing grass basketry, also depict blankets, kitchen cloths and other humble textiles that quietly signal care within the home. Weaving becomes a wider metaphor for social cohesion, or lack thereof. While this tension is acutely felt in Zimbabwe, it resonates globally, where women’s work continues to be systematically undervalued.’

Yacout Hamdouch presents works from two recent series, Poetic Landscapes and Fertile Rainbows. Poetic Landscapes reflect on memory’s ability to capture moments suspended in time, which, even if rare and fleeting, can be both powerful and profound. In these works, Hamdouch traces the process by which what she calls ‘mirages’ develop.

Memory sculpts the mirage, which transforms into a landscape that becomes a window allowing us to frame in review those precious, transient moments. In Fertile Rainbows, the artist invites us to consider the complexity of human emotions that bind us all together, by uniting line, layer, form These subtly graded works evoke something indefinable, ambiguous and even elusive that offer us the outlines of a map upon which we might locate ourselves.

October Gallery
24 Old Gloucester Street, London WC1N 3AL, United Kingdom

Źródło: Ceramics Now

oprac.©kkuzborska

20. Festiwal Dwa Brzegi

1-9 sierpnia 2026, Kazimierz Dolny

W programie m.in.: retrospektywy Larsa von Triera,
Jana Komasy, Elizy Kubarskiej oraz cykl
"I Bóg stworzył aktorkę", poświęcony Annie Dymnej
oraz Międzynarodowy Konkurs Filmów Krótkometrażowych,
koncerty, lekcje kina, spotkania z twórcami i pokazy,
koncerty, spotkania, wystawy.

Festiwal Dwa Brzegi od pierwszej edycji cieszy się
dużym zainteresowaniem artystów i fanów sztuki filmowej,
ale również sztuk wizualnych, muzyki, performansu...

Program

Koncerty zagrają m.in.: duet Mazolewski/Dorociński, Arkadiusz Jakubik, Hańba!, Kirszenbaum,
Pablopavo i Ludziki
oraz Mary Komasa z projektem Sister.

Wernisaże

Lokalizacje: Kazimierz Dolny, Janowiec nad Wisłą
Mięćmierz, Rogów, Uściąż

Dyrektor artystyczna festiwalu
Grażyna Torbicka

13. Biennale Ceramiki w Gyeonggi

18 września – 1 listopada 2026
13. edycja Biennale Ceramiki w Gyeonggi
w historycznym sercu ceramiki
Korei Południowej

Zlokalizowane w Icheon, Gwangju i Yeoju – miastach
ściśle związanych z gliną, piecami i produkcją ceramiki.
Biennale, od powstania w 2001 roku stało się
jedną z najbardziej uznanych międzynarodowych
platform poświęconych ceramice.

Pod kierownictwem artystycznym Daehyung Lee,
edycja 2026 proponuje zmianę w sposobie rozumienia ceramiki
nie tylko jako przedmiotu stworzonego ludzkimi rękami,
ale jako rezultat trwającej współpracy między
intencją człowieka, materialną siłą sprawczą,
warunkami środowiskowymi i czasem planetarnym.

ceramicsnow.org/exhibitions/chidi-ukwuoma-containing-matter-at-matter-studio-gallery-los-angeles/

Lista współczesnych artystów ceramiki,
prezentowanych na Ceramics Now
ceramicsnow.org/artists

Taiwan Ceramics Biennale 2024

2024 Taiwan Ceramics Biennale
New Taipei City Yingge Ceramics Museum
October 4, 2024 – April 6, 2025

The winners of the 2024 Taiwan Ceramics Biennale

Grand Prix – Sato Masayuki

Gold Award – Kwon Jin-hee

Silver Award – Huang Jing

Bronze Award – Yulia Batirova and Marat Mukhametov

Received 1,216 applications from 66 countries and five continents.

Since 2004, the New Taipei City Yingge Ceramics Museum has hosted the “Taiwan Ceramics Biennale.” The Biennale has advanced the brand image of Yingge and itself through an international call for artists and curators, a platform for displaying artwork, and related education and promotion events (e.g., symposiums, artist-in-residence programs, and demonstrations). All of the Biennale’s finalists and winners and their works of art have been highly valued and received great attention in the international realm of ceramic art.

While the Biennale is regarded as a display medium that presents current trends in contemporary ceramic art and provides new directions for ceramic art observation, artists are also being tested on how to embody their ideas and innovations. No matter what, a work of art, modern or traditional, will present its own contemporary form. The boundary between traditional utilitarian wares and artwork may also express a simple yet exquisite aesthetic style.
The 2024 Taiwan Ceramics Biennale accepted submissions from March 1 to August 31, 2023, and received 1,216 applications from 66 countries and five continents. The number of applications exceeded the last competition by 484 submissions, breaking the historical record of the Taiwan Ceramics Biennale since its inception in 2004. The competition featured top ceramic artists from around the world, making it exceptionally competitive domestically.

Szczegóły | więcej dzieł
ceramicsnow.org

oprac.©kuzborska