Przymiotniki pochodzące od nazw

Nowe zasady pisowni nazw ulic, placów i obiektów...

Konopnicka Maria – Ojczyzna

Ojczyzna moja – to ta ziemia droga,

Gdziem ujrzał słońce i gdziem poznał Boga 

Gdzie ojciec, bracia i gdzie matka miła 

W polskiej mnie mowie pacierza uczyła. 

Ojczyzna moja – to wioski i miasta, 

Wśród pól lechickich sadzone od Piasta, 

To rzeki, lasy, kwietne niwy, łąki, 

Gdzie pieśń nadziei śpiewają skowronki. 

Ojczyzna moja – to praojców sława, 

Szczerbiec Chrobrego, cecorska buława, 

To duch rycerski, szlachetny a męski, 

To nasze wielkie zwycięstwa i klęski. 

Ojczyzna moja – to te ciche pola, 

Które od wieków zdeptała niewola, 

To te kurhany, te smętne mogiły 

Co jej swobody obrońców przykryły. 

Ojczyzna moja – to ten duch narodu, 

Co żyje cudem wśród głodu i chłodu, 

To ta nadzieja, co się w sercach kwieci, 

Pracą u ojców, a piosnką u dzieci!

SynAlkaPono - Szczerze

Pono – Rafał Poniedzielski (1976-2025) nie żyje.
Znany polski raper miał 49 lat


(prod. soSpecial) - official video

Tabasko - Wychowani w Polsce HD

Komunikaty Rady Języka Polskiego

Komunikaty Rady Języka Polskiego

to biuletyn Rady Języka Polskiego,

który ukazywał się dwa razy w roku

w latach 1997–2005

Komunikaty RJP nr 1(1)/1997

Komunikaty RJP nr 1(2)/1998

Komunikaty RJP nr 2(3)/1998

Komunikaty RJP nr 1(4)/1999

Komunikaty RJP nr 2(5)/1999

Komunikaty RJP nr 1(6)/2000

Komunikaty RJP nr 2(7)/2000

Komunikaty RJP nr 1(8)/2001

Komunikaty RJP nr 2(9)/2001

Komunikaty RJP nr 1(10)/2002

Komunikaty RJP nr 2(11)/2002

Komunikaty RJP nr 1(12)/2003

Komunikaty RJP nr 1(14)/2004

Komunikaty RJP nr 2(15)/2004

Komunikaty RJP nr 1(16)/2005 

Get-Stankiewicz w fotografii Jacka Samotusa

Jatkowisko 2025 – święto sztuki
Art and Prints Gallery Michała Kasprowskiego
Wrocław, Jatki 10

21 czerwca 2025, godz. 15.30
wernisaż wystawy Jacka Samotusa
prezentującej zdjęcia Eugeniusza Geta-Stankiewicza

fot. Jacek Samotus

fot. Jacek Samotus

fot. Jacek Samotus

fot. Jacek Samotus

fot. Jacek Samotus

O Artystach

Eugeniusz Get-Stankiewicz

artwroc.com/get-stankiewicz

Samotus Jacek (1943-2019)
artwroc.com/samotus-jacek

oprac:@kkuzborska

Samotus Jacek (1943-2019) – artysta fotografik

O artyście

Jacek Samotus (1943-2019), polsko-australijski fotografik, wrocławianin. Przygodę z fotografią rozpoczął we wczesnej młodości. Wówczas najbardziej interesowała go fotografia artystyczna, awangardowa i fotografia mody. W 1979 roku otrzymał stypendium rządu austriackiego i wyjechał do Wiednia. Nowo uzyskana wolność dała Jackowi możliwość pełnej wypowiedzi artystycznej.

W nowym studio pracuje dla agencji reklamowych i magazynów, doskonaląc warsztat i unikalny styl, zacierający granicę między fotografią artystyczną a komercyjną. Po dwóch latach zamienia Wiedeń na Sydney, Australia. Pracuje tam przez wiele lat, osiągając sukcesy w pracy zawodowej jako komercyjny fotograf, jednocześnie nie zaniedbując fotografii artystycznej. Wystawia prace w Brukseli, Wiedniu, Sydney, Adelajdzie, Nowym Jorku, Bonn, Wenecji, Warszawie…

W poszukiwaniu nowych artystycznych wyzwań wyjeżdża do Nowego Jorku (1989), światowej stolicy fotografii. Zamieszkuje  w Fashion District na Manhattanie. Pracuje jako niezależny fotograf na zlecenia projektantów mody, magazynów, agencji teatralnych i reklamowych.
Jego prace publikują między innymi: „Vogue”, „Harpers Bazaar”, „Print Magazine”, „Elle”, „The New York Times”, „Not Only Black and White”, „Australian Creative”…

Jacek Samotus to mistrz fotografii artystycznej, jest też uznanym fotografem edytorial i reklamowym. W obiektywie kamery uwieczniał twarze między innymi celebrytów: Michael Crawford, Kurt Vonnegut, Jonathan Pryce, Lea Salonga, the Gilbert & George duo, Kelly Bishop and Michel York.

Wiele lat pracował w Londynie, Nowym Jorku, Sydney i Warszawie – gdzie był znanym i cenionym wykładowcą fotografii reklamowej w Związku Polskich Artystów Fotografików, a także w Photo Master Classes – które z sukcesem prowadził. W ostatnich latach życia zajął się wyłącznie fotografią artystyczną. Projekt – nad którym wówczas pracował – to Flowers or Butterflies.

Autor ponad 40 wystaw indywidualnych i uczestnik zbiorowych w Europie, USA, Australii. Jego prace znajdują się w muzeach i prywatnych kolekcjach w Polsce, Australii, Kanadzie, Wielkiej Brytanii, USA, Austrii.

Tekst: Bożena Samotus

oprac:kk

 

Sielicki Aleksander – Wielkanoc 2025

Kapiści. Sto lat!

11 października 2024 – 6 kwietnia 2025 Muzeum Narodowe w Krakowie

Zygmunt Waliszewski, Autoportret, W loży, 1922 olej na tekturze, Muzeum Narodowe w Krakowie

Muzeum Narodowe w Krakowie świętuje setną rocznicę powstania jednej z najważniejszych dwudziestowiecznych grup artystycznych w Polsce. Komitet Paryski, którego członków zwano później kapistami (od skrótu KP), został zawiązany w 1923 roku przez studentów Akademii Stuk Pięknych w Krakowie ze względów praktycznych. Celem były paromiesięczne studia malarstwa w Paryżu, pod artystyczną opieką ich profesora – Józefa Pankiewicza.
Na wystawie zaprezentowano przede wszystkim wczesne prace kapistów, na których wspomniani mistrzowie odcisnęli wyraźne piętno. Choć grupa została zawiązana w celu utylitarnym, to jednak z biegiem czasu powstały – głównie dzięki Janowi Cybisowi – ogólne założenia jej „koncepcji malarskiej”. Zasadniczym zagadnieniem był dla nich kolor, który pojawia się na obrazie dopiero w zestawieniu z innymi kolorami i buduje bryłę, i przestrzeń. Używali sformułowanego przez Pankiewicza pojęcia „gry barwne”, a Józef Czapski wyjaśniał je tak: „Płaszczyzna gładka w zestawieniu z jaśniejszą plamą ciemnieje, przy ciemnej jaśnieje, płaszczyzna szara w zestawieniu z czerwoną plamą zielenieje itp.”. Kapiści malowali prawie wyłącznie z natury. Ponieważ treść nie była dla nich ważnym elementem, tematyka obrazów ogranicza się do krajobrazu i martwej natury, rzadko portretu. Jedynie Zygmunt Waliszewski – „cudowne dziecko” wśród kapistów – przedstawiał w często groteskowy, dynamiczny sposób relacje miedzy malowanymi postaciami, a temat miał dla niego duże znaczenie. Na wystawie wyróżniono jego dwa dwustronne obrazy. Pierwszy z nich to inspirowany awangardowym plakatem radzieckim Autoportret, na którego odwrocie znajduje się scena w loży teatralnej, przedstawiona w charakterystyczny dla autora, groteskowy sposób. Drugi to ogromny jak na prace kapistów zimowy widok miasteczka, na którego odwrocie widnieje renesansowa uczta – jeden z ulubionych tematów malarza na początku lat trzydziestych XX wieku. Przykładem powojennej twórczości członków grupy i radykalnej realizacji ich postulatów teoretycznych są bliskie reliefowi obrazy Jana Cybisa.

Kuratorom wystawy nie udało się odnaleźć żadnej pracy Janiny Przecławskiej, pierwszej żony Janusza Strzałeckiego.

Źródło: Wystawy, kapisci