27 września 2022
26 września 2022
Faktury, struktury, tekstury
8-30 października 2022
Galeria ZPAP Kierat
Szczecin, ul. Koński Kierat 14
Wernisaż: 8 października 2022, godz. 18.30
Wystawa Sekcji Tkaniny
Związku Polskich Artystów Plastyków
Okręg Wrocławski
podczas V. Festiwalu Tkaniny
Związku Polskich Artystów Plastyków
Okręg Wrocławski
podczas V. Festiwalu Tkaniny

Artyści: Lilianna Borowska, Bartosz Burgielski, Dagmara Chotnicka-Świat, Krystyna Dyrda-Kortyka, Aleksandra Gisges-Dalecka, Agnieszka Godszling, Zuzanna Golec-Kociołek, Anna Jesinowicz-Nguyen, Agnieszka Kazała, prof. Ewa M. Poradowska-Werszler, Honorata Werszler, Rafał Werszler, Robert Wieczorek
Lilianna Borowska – kuratorka wystawy
Aleksandra Gisges-Dalecka – kuratorka generalna
Festiwalu Tkaniny w Szczecinie
Aleksandra Gisges-Dalecka – kuratorka generalna
Festiwalu Tkaniny w Szczecinie
24 września 2022
Pawlak Kazimierz – Projekt 4.0
Galeria Geppart ASP Wrocław
8-20 października 2022
Księcia Witolda 68/2, Centrum Sztuki Piekarnia
Wernisaż: 8 października 2022, godz. 18.
8-20 października 2022
Księcia Witolda 68/2, Centrum Sztuki Piekarnia
Wernisaż: 8 października 2022, godz. 18.
Jubileusz 40-lecia pracy artystycznej i dydaktycznej
oraz prezentacja monografii
Podróżnik. O życiu i szkle Kazimierza Pawlaka
napisanej przez Monikę Braun.
oraz prezentacja monografii
Podróżnik. O życiu i szkle Kazimierza Pawlaka
napisanej przez Monikę Braun.






Ta książka o artyście jest jak podróż, prowadzi przez zmieniające się czasy, kolejne przebudowy, burzenie albo niszczenie starego i zastępowanie go nowym. Tak w sensie fizycznym jak i tym innym, trudniejszym do uchwycenia. Składa się z kawałków jak krajobraz za oknem jadącego pociągu, tak jak ludzie ukazujący się i znikający w korytarzu wagonu, idący gdzieś dalej, widziani tylko przez chwilę. Bowiem „rzeczywistość, opisana, namalowana czy sfilmowana jest zupełnie inna niż ta dana nam bezpośrednio […] im gładszy opis, tym od niej dalej. Więc niech będą pomieszane ze sobą wycinki prasowe, ustępy z książek, osobiste wspomnienia, reminiscencje z dzieł przeczytanych”, niech podróż Kazimierza Pawlaka lepi się z fragmentów na podobieństwo jego rzeźb szklanych, w których łączy on, dopasowuje i klei różne elementy, jak karteczki i fiszki w jego archiwum, niech przypomina to, co bez zapisu w jego dziele i słowie popadłoby w niepamięć.
Coś z niemal niczego, rzeźba wyczarowana ze składników – zdawałoby się – pierwotnie niemających ze sztuką nic wspólnego, kolor wydobyty z monochromatycznych bez mała substancji – tak pracuje Kazimierz Pawlak. Profesor Akademii, uczeń Zbigniewa Horbowego i Ludwika Kiczury, nauczyciel pokoleń artystów, sam artysta cierpliwy i uważny wobec tworzyw i ludzi. Laureat nagród i człowiek towarzyski w ciszy i samotności kształtujący szkło. Przez cztery dekady ze szklanych grysów i odłamków przemyślnie przekształcanych, z kawałków i fragmentów misternie łączonych, z nitek nizanych i zaplatanych z wytrwałością tkacza wyprowadza w światło swoje szklane obiekty. W światło, bo właściwie materia tutaj, to tylko kolor i ono – w lśnieniach, załamaniach, migotliwości.
Projekt 4.0 pokazuje te najsubtelniejsze z rzeźb, formowane z włókna szklanego, tkaniny z niego wykonanej i siatki z włókna technicznego używanego do prac ociepleniowych na elewacjach budynków, czyli tworzyw pozornie zupełnie do artystycznych celów nie przeznaczonych. A jednak… Cóż może sprawić wyobraźnia twórcy! Nadaje on powierzchniom obiektów różne faktury: od srebrzystej, lekko zgrzanej, do zielonkawej, szklanej nitki gubiącej pierwotną cechę użytego materiału. Jego kreacje mają wysmakowane, perłowe, chłodne barwy. Wykonane nowoczesnymi technikami przedmioty światło transformuje w zjawiska niemające wieku, czerpiące szlachetność z patyny czasu, a zarazem upodobnia do tiulów, batystów i koronek, tych wszystkich delikatnych i przeziernych tkanin, właściwych arystokratycznym ubiorom, uczynionych niejako po to, by nadawać alabastrowy odcień temu, co pod spodem. Przenika przez nie mleczna poświata, tak jakby rzeczywistość, którą próbują zamknąć te quasi-naczynia stała się oprzędem z włókna szklanego, przestrzenią symboliczną stworzoną przez artystę, „w której nigdy nie byliśmy, lecz która wydaje nam się od zawsze znana, jak gdyby była naszą wewnętrzną obcą krainą, utraconą i czasem na krótko odzyskiwaną”.
Kokony, misy i wazy, jednak nie takie, których można użyć na stole. Można w nich za to gromadzić światło i marzenia.
Coś z niemal niczego, rzeźba wyczarowana ze składników – zdawałoby się – pierwotnie niemających ze sztuką nic wspólnego, kolor wydobyty z monochromatycznych bez mała substancji – tak pracuje Kazimierz Pawlak. Profesor Akademii, uczeń Zbigniewa Horbowego i Ludwika Kiczury, nauczyciel pokoleń artystów, sam artysta cierpliwy i uważny wobec tworzyw i ludzi. Laureat nagród i człowiek towarzyski w ciszy i samotności kształtujący szkło. Przez cztery dekady ze szklanych grysów i odłamków przemyślnie przekształcanych, z kawałków i fragmentów misternie łączonych, z nitek nizanych i zaplatanych z wytrwałością tkacza wyprowadza w światło swoje szklane obiekty. W światło, bo właściwie materia tutaj, to tylko kolor i ono – w lśnieniach, załamaniach, migotliwości.
Projekt 4.0 pokazuje te najsubtelniejsze z rzeźb, formowane z włókna szklanego, tkaniny z niego wykonanej i siatki z włókna technicznego używanego do prac ociepleniowych na elewacjach budynków, czyli tworzyw pozornie zupełnie do artystycznych celów nie przeznaczonych. A jednak… Cóż może sprawić wyobraźnia twórcy! Nadaje on powierzchniom obiektów różne faktury: od srebrzystej, lekko zgrzanej, do zielonkawej, szklanej nitki gubiącej pierwotną cechę użytego materiału. Jego kreacje mają wysmakowane, perłowe, chłodne barwy. Wykonane nowoczesnymi technikami przedmioty światło transformuje w zjawiska niemające wieku, czerpiące szlachetność z patyny czasu, a zarazem upodobnia do tiulów, batystów i koronek, tych wszystkich delikatnych i przeziernych tkanin, właściwych arystokratycznym ubiorom, uczynionych niejako po to, by nadawać alabastrowy odcień temu, co pod spodem. Przenika przez nie mleczna poświata, tak jakby rzeczywistość, którą próbują zamknąć te quasi-naczynia stała się oprzędem z włókna szklanego, przestrzenią symboliczną stworzoną przez artystę, „w której nigdy nie byliśmy, lecz która wydaje nam się od zawsze znana, jak gdyby była naszą wewnętrzną obcą krainą, utraconą i czasem na krótko odzyskiwaną”.
Kokony, misy i wazy, jednak nie takie, których można użyć na stole. Można w nich za to gromadzić światło i marzenia.
23 września 2022
V. Festiwal Tkaniny w Szczecinie
Dotyk tkaniny
Artyści Sekcji Tkaniny
Okręgu Warszawskiego ZPAP
Artyści Sekcji Tkaniny
Okręgu Warszawskiego ZPAP
24 września – 30 października 2022
Książnica Pomorska, Szczecin
Sala Pod Piramidą
Książnica Pomorska, Szczecin
Sala Pod Piramidą
Festiwal Tkaniny w Szczecinie jest jedynym, innowacyjnym i niepowtarzalnym tego typu wydarzeniem w Polsce. Misją wydarzenia jest rozpowszechnianie tej rzadko uprawianej dziedziny sztuki, jakim jest tkanina artystyczna, znoszenie granicy wieku uczestników, wymiana doświadczeń i wzajemna artystyczna inspiracja.
Kuratorki wystawy
Monika
Lewicka, Katarzyna Szymańska, Joanna Lohn-Zając
Aleksandra Gisges-Dalecka
Aleksandra Gisges-Dalecka
pomysłodawca, organizator i kurator festiwalu
19 września 2022
Po Sztuce – Wystawa ZPAP
30 września – 30 października 2022
Wernisaż: 30 września 2022, godz. 17.
Wernisaż: 30 września 2022, godz. 17.
Pałac Hatzfeldów, Wrocław, Wita Stwosza 30
Zarząd Okręgu Wrocławskiego zaprasza na uroczysty wernisaż jubileuszowej wystawy Okręgu Wrocławskiego Po Sztuce.
Wystawa Artystów Plastyków Okręgu Wrocławskiego ZPAP
prezentuje artystów środowiska wrocławskiego i dolnośląskiego,
których twórczość na stałe związana jest z regionem i Wrocławiem.
Plakat: Jacek Ćwikła, fragment
13 września 2022
Rafael Santi (1483-1520)
Portret Młodzieńca
Portret Młodzieńca Rafaela Santi wymieniany jest na każdej liście najcenniejszych dzieł sztuki światowego dziedzictwa, utraconych przez Polskę w wyniku II wojny światowej. Od 1945 roku los jego nie jest znany, pozostała po nim tylko pusta rama. Portret Młodzieńca trafił do polskich zbiorów sztuki za sprawą Księżnej Izabeli Czartoryskiej na początku XIX wieku. Dzieło Rafaela wraz z Damą z gronostajem Leonarda da Vinci oraz Krajobraz z Miłosiernym Samarytaninem Rembrandta van Rijn stanowiło perłę kolekcji Czartoryskich. W 1945 roku obraz Rafaela zaginął na Dolnym Śląsku, a powojenne poszukiwania rozpoczęły się jeszcze w tym samym roku. Do dziś dzieła nie odnaleziono. Nie wiadomo, czy zostało zniszczone – czy też ocalało!
Rekonstrukcja konserwatorska Portretu Młodzieńca Rafaela Santi została wykonana przez dr. Łukasza Nawrockiego i jest pierwszym tego rodzaju dokonaniem na świecie, będącym wynikiem najnowszych transdyscyplinarnych badań nad twórczością wielkiego Urbinaty. Rekonstrukcja Portretu powstała na podstawie analizy badań fizykochemicznych dzieł oryginalnych Mistrza, wszystkich elementów techniki i technologii malarskiej, a także przy udziale stosowanych materiałów na pocz. XVI wieku przez Rafaela Santi.
Dr Łukasz Nawrocki jest absolwentem Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. Od ponad 20 lat artysta prowadzi samodzielne studia teoretyczne i praktyczne z zakresu technik i technologii malarskich dawnych mistrzów, uzupełnione zagranicznymi wyjazdami studyjnymi do muzeów i galerii sztuki w Europie Zachodniej, które kontynuuje do dziś. Wykształcenie oraz dorobek twórczy artysty ma interdyscyplinarny oraz ekspercki charakter. Twórczość artystyczna i działalność naukowo-badawcza obejmuje aktywność z zakresu malarstwa, rysunku, rzeźby, badań fizykochemicznych dzieł sztuki oraz badań nad techniką i technologią malarstwa Dawnych Mistrzów. Artysta z wyróżnieniem obronił rozprawę doktorską w Instytucie Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa Uniwersytetu im. M. Kopernika w Toruniu (2018), która dotyczyła rekonstrukcji warsztatu malarskiego Rafaela Santi. Rozprawa była nominowana przez Senat Uczelni do Nagrody Prezesa Rady Ministrów. Artysta jest laureatem Nagrody Rektora Akademii Sztuk Pięknych oraz stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie ochrony zabytków i sztuk wizualnych. Był również laureatem Stypendium Marszałka Województwa Dolnośląskiego w zakresie twórczości artystycznej, opieki nad zabytkami i upowszechnieniem kultury.
W 2020 roku dr Nawrocki dokonał także rekonstrukcji – skradzionego (1945) obrazu Madonna Głogowska Lucasa Cranacha Starszego (1472-1553) – w technice i technologii malarskiej Mistrza z XVI wieku. Od kwietnia 2021 obraz Nawrockiego eksponowany jest w Kolegiacie Głogowskiej, w miejscu, w którym dzieło Cranacha znajdowało się od poł. XVI wieku.
Dr Łukasz Nawrocki należy do
W 2020 roku dr Nawrocki dokonał także rekonstrukcji – skradzionego (1945) obrazu Madonna Głogowska Lucasa Cranacha Starszego (1472-1553) – w technice i technologii malarskiej Mistrza z XVI wieku. Od kwietnia 2021 obraz Nawrockiego eksponowany jest w Kolegiacie Głogowskiej, w miejscu, w którym dzieło Cranacha znajdowało się od poł. XVI wieku.
Dr Łukasz Nawrocki należy do
Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków
Związku Polskich Artystów Plastyków
Związku Polskich Artystów Plastyków
12 września 2022
Kazała Agnieszka Cecylia – Continuum
12 września – 30 października 2022
Film z wernisażu – Artur Werszler
Kurator wystawy: prof. Ewa M. Poradowska-Werszler
11 września 2022
Raphael Santi (1483-1520) – Portrait of the Young Man
The portrait of the Young Man by Raphael Santi is included in every list of the most valuable works of world heritage art lost by Poland as a result of World War II. His fate has not been known since 1945, only an empty frame remains. The Portrait of the Young Man found its way to Polish art collections thanks to Princess Izabela Czartoryska at the beginning of the 19th century. The work of Raphael together with the Lady with an Ermine by Leonardo da Vinci and Landscape with the Merciful Samaritan by Rembrandt van Rijn were the pearls of the Czartoryski collection.
In 1945, Raphael's painting was lost in Lower Silesia, and the post-war search began in the same year. To this day, the work has not been found. It is not known if it was destroyed - or if it survived!

Portrait of the Young Man presented at the
Czartoryski Museum in Puławy, 2021
Conservation reconstruction of the Portrait of a Young Man by Rafael Santi was made by Dr. Łukasz Nawrocki and is the first of its kind in the world, resulting from the latest transdisciplinary research on the work of the great Urbinata. The reconstruction of the Portrait was based on the analysis of physicochemical studies of the Master's original works, all elements of painting technique and technology, as well as with the use of materials used at the beginning of the 20th century. XVI century by Raphael Santi.

Portrait of the Young Man presented at the Czartoryski
Museum in Puławy, Dom Gotycki 2021
Dr. Łukasz Nawrocki is a graduate of the Academy of Fine Arts Eugeniusz Geppert in Wrocław. For over 20 years, the artist has been conducting independent theoretical and practical studies in the field of painting techniques and technologies of former masters, supplemented by foreign study trips to museums and art galleries in Western Europe, which he continues to this day. The artist's education and creative output are of an interdisciplinary and expert nature. Artistic creativity and scientific-research activities include activities in the field of painting, drawing, sculpture, physicochemical research of works of art and research on the technique and technology of painting of the Old Masters. The artist defended his doctoral thesis with honors at the Institute of Historic Studies and Conservation of the University of M. Kopernika in Toruń (2018), which concerned the reconstruction of Rafael Santi's painting workshop. The dissertation was nominated by the University Senate for the Prime Minister's Award. The artist is a laureate of the Rector's Prize of the Academy of Fine Arts and a scholarship holder of the Minister of Culture and National Heritage in the field of monuments and visual arts protection. He was also a laureate of the Lower Silesian Marshal's Scholarship in the field of artistic creativity, care for monuments and popularization of culture.
In 2020, Dr. Nawrocki also reconstructed the stolen (1945) painting of Madonna of Głogów by Lucas Cranach the Elder (1472-1553) in the painting technique and technology of the 16th-century Master. From April 2021, the painting is on display at the Głogów Collegiate Church, in the place where Cranach's work was located from the middle of the 20th century XVI century.
Dr. Łukasz Nawrocki belongs to to the Association of Monument Conservators and to the Association of Polish Artists and Designers.
In 2020, Dr. Nawrocki also reconstructed the stolen (1945) painting of Madonna of Głogów by Lucas Cranach the Elder (1472-1553) in the painting technique and technology of the 16th-century Master. From April 2021, the painting is on display at the Głogów Collegiate Church, in the place where Cranach's work was located from the middle of the 20th century XVI century.
Dr. Łukasz Nawrocki belongs to to the Association of Monument Conservators and to the Association of Polish Artists and Designers.
10 września 2022
Kazała Agnieszka Cecylia – Continuum
Continuum, tkanina artystyczna
12 września – 30 października 2022
Wernisaż: 12 września 2022, godz. 12.30
Galeria Tkacka "Na Jatkach" we Wrocławiu
Wystawa odbywa się w ramach XLIX Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Włókna – Kowary 2022.
Doświadczanie przepływu energii oraz czerpanie ze źródeł nadchodzących inspiracji, poprzez kolor i kształt zapisuje się w osobistej przestrzeni serca. Wielowymiarowa nieskończoność może symbolicznie oznaczać zarówno ciągłość istnienia, jak i opowiadać o tajemnicy stworzenia świata oraz człowieka. Doskonałość formy jest obrazem wsparcia ludzkiej egzystencji, odbiciem duchowej opieki niematerialnych bytów. Czas przeznaczony dla nas jest jedynie mgnieniem dla ciągłości wszechświata. Wieczność jest chwilą, a chwila wiecznością.
Kazała Agnieszka Cecylia – Continuum
12 września – 30 października 2022
Galeria Tkacka na Jatkach we Wrocławiu
Malarstwo – batik na tkaninie
Doświadczanie przepływu energii oraz czerpanie ze źródeł nadchodzących inspiracji, poprzez kolor i kształt zapisuje się w osobistej przestrzeni serca. Wielowymiarowa nieskończoność może symbolicznie oznaczać zarówno ciągłość istnienia, jak i opowiadać o tajemnicy stworzenia świata oraz człowieka. Doskonałość formy jest obrazem wsparcia ludzkiej egzystencji, odbiciem duchowej opieki niematerialnych bytów. Czas przeznaczony dla nas jest jedynie mgnieniem dla ciągłości wszechświata. Wieczność jest chwilą a chwila wiecznością.
Agnieszka Cecylia Kazała jest absolwentką Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego oraz Uniwersytetu Warszawskiego. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych im. E. Gepperta we Wrocławiu: tkaninę artystyczną pod kierunkiem prof. Ewy M. Poradowskiej-Werszler; malarstwo i rysunek pod kierunkiem prof. Anny Marii Kramm. Pracuje głównie z tkaniną. Tworzy prace w technice gorącego batiku, natomiast przygotowując instalacje korzysta z wełny, wosku, papieru oraz stali. Interesuje się umieszczaniem sztuki w przestrzeni publicznej. Na co dzień uczy sztuki w Szkole Kanadyjskiej w Warszawie oraz prowadzi własną pracownię artystyczną w Grójcu. Jest autorką wystaw indywidualnych, uczestniczyła w wielu wystawach zbiorowych. Należy do Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Wrocławskiego. Aktywnie uczestniczy w Międzynarodowym Sympozjum – Festiwal Sztuki Włókna w Kowarach, od 2020 roku.
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)







.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)

.jpg)

.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)