Mity, symbole, abstrakcje – Tryptyk głogowski

2 lipca – 27 sierpnia 2020
Galeria Miejska we Wrocławiu, Kiełbaśnicza 28

Wystawa malarstwa Małgorzaty Maćkowiak, Romy Pilitsidis, Telemacha Pilitsidisa to nie tylko próba nakierowania rozważań odbiorcy dzieła na sferę doznań i wyobrażeń. To także próba przyjrzenia się temu, w jaki sposób kształtuje się, jakie tematy podejmuje i w którą stronę zmierza twórczość artystyczna rozwijająca się z dala od głównych ośrodków polskiej sztuki.

Źródło: galeriamiejska.pl

oprac.©kkuzborska

Pálmason Hlynur – Biały, biały dzień

W biały, biały dzień, gdy nieba nie można odróżnić od ziemi, 

zmarli mogą mówić do tych, którzy wciąż żyją

– głosi islandzkie powiedzenie.

kinonh.pl

W taki też dzień ginie żona Ingimundura, która spada w przepaść rozpędzonym samochodem. Owdowiały policjant próbuje zacząć wszystko od nowa: opiekuje się wnuczką, wykańcza dom dla córki, chodzi na terapię. Pewnego dnia żona jednak do niego przemówi. Mężczyzna przypadkiem odkrywa jej tajemnice, która po raz pierwszy od dawna wzbudzi w nim silne emocje. Gdy tama udawanego spokoju pęknie, nic nie powstrzyma przemocy. 

Reżyser niezapomnianych, ekstrawaganckich Zimowych braci swoim drugim filmem potwierdza, że jest jednym z najzdolniejszych młodych twórców ze Skandynawii. Biały, biały dzień – dojrzalszy, formalnie chłodny i zdystansowany, ale kipiący od tłumionych uczuć – to przenikliwy obraz zmagań z żałobą, a jednocześnie angażujące kino zemsty. Odtwórca głównej roli Ingvar E. Sigurðsson stworzył przekonujący portret wdowca żyjącego w potrzasku przeszłości, powoli osuwającego się w szaleństwo.

Bilska Monika – Tkackie wariacje

22 lipca – 21 sierpnia 2020
Galeria Tkacka Na Jatkach, Wrocław, Jatki 19-23

Wystawa Moniki Bilskiej nawiązuje do różnych technik splotu i stylów w sztuce współczesnej: land art, op art, makramę i indiańskie akcenty. Wśród prac pojawiają się klasyczne kilimy, gobeliny oraz mieszanka splotów według wzorów pierwotnych kultur. 

Łódź Kaliska – Prawdopodobnie najlepszy z możliwych światów

19 czerwca – 8 sierpnia 2020. Galeria Foto-Gen Ośrodka
Kultury i Sztuki we Wrocławiu, pl. bpa Nankiera 8

Szczegóły: okis.pl/lodz-kaliska

oprac.©kkuzborska

Huculak Łukasz − Heliotropie

26 czerwca – 30 sierpnia 2020
mia Art Gallery, pl. Solny 11

oprac.©kkuzborska

Heckert – Szkło 1866-1923

7 kwietnia – 2 sierpnia 2020
Muzeum Śląskie w Görlitz
2 sierpnia: wstęp wolny

kadr z filmu
Wystawa prezentuje prywatną kolekcję Eike Gelforta, obejmującą około 200 eksponatów szkła z Huty Heckerta, liczne arkusze z projektami, a także depozyty z Muzeum Karkonoskiego w Jeleniej Górze i wyroby Huty Julia w Piechowicach.

 

 Firma Heckert do 1923 roku była jednym z wiodących niemieckich producentów szkła artystycznego i dekoracyjnego. Odnosiła międzynarodowe sukcesy.
Założył ją w 1866 kupiec Fritz Heckert (1837-1887) w Piechowicach. Kunstglas-Industrie początkowo zajmowała się uszlachetnianiem szkła kupowanego w pobliskiej hucie Józefina w Szklarskiej Porębie, zdobiąc je kunsztownymi dekoracjami. Heckert osiągnął wkrótce znaczne sukcesy, sprzedając szkła nawiązujące do stylów historycznych. Bardzo dużą popularnością cieszyły się również wyroby w stylu staroniemieckim. Produkowane od 1880 – inspirowane sztuką orientalną szkła z serii Jodpur, iryzujące szkła typu Cypern czy szkła powłokowe – zachwycają bogactwem kolorów.
W okresie secesji bogaty asortyment znacznie poszerzono, zatrudniając znanych projektantów, np. Maxa Rade czy Ludwiga Sütterlina.

schlesisches-museum.de

oprac.©kkuzborska

Mnie tu nie ma – ludzki wymiar architektury

16 czerwca – 6 września 2020
Muzeum Architektury
Bernardyńska 5, Wrocław

Swobodna interpretacja historycznego porządku elewacyjnego w tkance miejskiej wrocławskiego Starego Miasta, Renaissance Builiding Center, SRDK Archicom Studio Śródka

Absolwenci Wydziału Architektury Wrocławskiej Politechniki – Dorota Jarodzka-Śródka i Kazimierz Śródka – to założyciele pracowni SRDK Archicom Studio Śródka we Wrocławiu: Zawsze wierzyliśmy, że architektura ma sens wtedy, gdy projekt został zrealizowany, a przestrzeń tętni życiem, mimo że nas, architektów, już tam nie ma.

oprac.©kkuzborska

Ciarkowski Błażej – Architektura obiektów wypoczynkowych

Architektura obiektów wypoczynkowych
z czasów PRL-u i ich współczesna recepcja

dr inż. arch. Błażej Ciarkowski

Bydgoska Akademia Sztuki − Online

Nowe dzielnice uzdrowiskowe i wypoczynkowe, a także pojedyncze sanatoria czy domy wczasowe, projektowano zarówno w obrębie miejscowości o uznanej tradycji kurortowej, jak i w pobliżu ośrodków, które dotychczas posiadały inne funkcje wiodące. Dominowała nowoczesna modernistyczna estetyka oraz dążenie do optymalizacji układu funkcjonalnego. 

Uznając szczególne walory naturalnego krajobrazu oraz ich wpływ na architekturę, moderniści tworzyli budynki opierając się na szczególnej relacji „kultury” i „natury”. Ich koegzystencja nie musiała wiązać się ze zjawiskiem naśladownictwa, lecz bazowała na zasadzie kontrastu – zarówno wobec przyrody, jak i kontekstu kulturowego.
Wiele spośród wzniesionych w latach 60. i 70. XX wieku obiektów uzdrowiskowych i wypoczynkowych to prawdziwe perły powojennego modernizmu.

Sanatorium w Kołobrzegu

Wśród nich wymienić należy sanatorium w Kołobrzegu H. Gurjanowej i E. Goldzamta, dom wczasowy „Harnaś” w Bukowinie Tatrzańskiej (L. Filar, J. Pilitowski, P. Gawor) czy ośrodek „Granit” w Szklarskiej Porębie (S. Muller). Ponadto. na uwagę zasługują dzielnice uzdrowiskowe: Ustroń Jaszowiec (Cz. Kotela, J. Winnicki) i Ustroń Zawodzie (H. Buszko, A. Franta).

Błażej Ciarkowski – dr inż. architekt. Absolwent architektury na Politechnice Łódzkiej i historii sztuki na Uniwersytecie Łódzkim. W 2012 r. obronił z wyróżnieniem dysertację doktorską i uzyskał tytuł doktora nauk technicznych w specjalności architektura i urbanistyka. 

oprac.©kkuzborska

Arvo Pärt – Adam's Lament (2009)

Arvo Pärt − Adam's Lament (2009)
1 października 2013, Koerner Hall, Toronto
Chór 21, Virtuoso String Orchestra
Tõnu Kaljuste (dyrygent)

W Lamencie Adama Arvo Pärt nawiązuje do biblijnego Adama jako jednoczącego symbolu.
Adam przewidział ludzką tragedię, która miała nadejść,
i doświadczył jej jako własnej winy,
wynikającej z jego czynu.

Lament Adama oparty jest na rosyjskim tekście ascetycznego mnicha i poety, św. Silouana z Athos (1866-1938).
Fascynacja Pärta Silouanem sprawia, że ​​jego nawiązanie do tekstu jest wierne każdemu niuansowi.
Muzyka odzwierciedla zakres przekazu, który z kolei jest dramatyczny, namiętny, pokorny i uległy.

oprac.©kkuzborska

Arvo Pärt – Moje serce jest w górach

Arvo Pärt (ur. 11 września 1935 w Paide)
– estoński kompozytor muzyki chóralnej
i instrumentalnej

Najprostsze formy muzyczne i skromne instrumentarium tworzą muzykę pełną pokory, a zarazem czystą i szlachetną.
Dzieło Estończyka przeniknięte jest na wskroś subtelną metafizyką, stając się źródłem doznań mistycznych.

Twórczość Arvo Pärta nawiązuje do hezychii
(z gr. uciszenie), praktyk medytacyjno-ascetycznych
mnichów ze Świętej Góry Atos. Twórczość ta
oparta jest na redukcjonizmie mającym na celu stworzenie atmosfery kontemplacji właściwej dla tekstów, którymi kompozytor się posługuje, 

czyli najczęściej należącymi do religii i liturgii rzymskokatolickiej. Jak sam kompozytor mówi, muzyka ta ma więcej wspólnego z wielowiekową tradycją chorału gregoriańskiego i polifonii renesansowej, niż z twórczością minimalistów amerykańskich, takich jak Steve Reich. Jednocześnie w warstwie estetycznej bliska jest założeniom koncepcji minimalistycznych, obecnych w nurcie XX-wiecznego nurtu minimalizmu duchowego (Sofija Gubajdulina, John Tavener, Henryk Mikołaj Górecki), także pojawiających się u kompozytorów amerykańskich (Morton Feldman).

oprac.©kkuzborska